Ook Ronaldo kan Inter Milaan geen redding bieden

De historie herhaalde zich voor één keertje niet, maar het scheelde akelig weinig. Voor de zevende keer op rij leek Manchester United uitgeschakeld te worden door een Italiaanse ploeg in de Europa Cup....

Van onze verslaggever Bart Jungmann

Voor de return van de kwartfinale in de Champions League was in de Engelse pers breed uitgemeten waarom Manchester zich zorgen moest maken, ondanks de comfortabel ogende voorsprong van 2-0, verworven in het thuisduel. Vier keer tegen Juventus en twee maal tegen AC Milan was Manchester onderuit gegaan.

Maar de statistieken voorspelden nog meer onheil. Manager Alex Ferguson was er in zijn rijke loopbaan evenmin in geslaagd een Italiaanse tegenstander te bedwingen. Maar ook Inter zelf diende angst in te boezemen. Liverpool en Aston Villa waren ooit met een voorsprong van twee goals naar San Siro gereisd om vervolgens door een blauw-zwarte storm toch weggeblazen te worden.

Misschien was die vreeswekkende wetenschap wel de reden dat Alex Ferguson zijn opstelling in defensief opzicht had aangepast. De Noor Johnsen stond op het middenveld naast Keane, waardoor er in het centrum een plaats vrijkwam voor diens landgenoot Henning Berg. Dat ging ten koste van Paul Scholes die met zijn dynamische spel het offensief van Manchester voedt.

Die taak kwam nu vrijwel helemaal op de ranke schouders te rusten van Beckham die daartoe veel over het veld zwierf en en, niet zoals op Old Trafford aan de rechterkant kon penetreren. Dat leverde veertien dagen geleden twee doelpunten van Yorke op.

Maar nu kwamen de aanvallers van Manchester United zelden in de nabijheid van Inter-doelman Pagliuca. De Italianen boden daarvoor genoeg ruimte, maar te snel moesten Yorke en Cole met een lange bal worden opgezocht. Manchester United bracht daardoor zichzelf in de problemen.

Pas in de 37ste minuut kon het eerste kansje voor United worden genoteerd. Johnsen zette voor, maar Yorke werkte de bal met een sliding over het doel.

Dan was Inter dichter bij een doelpunt voor rust. Vooraf hadden de Italianen al hun hoop gevestigd op Ronaldo. Maar het wonderkind had te weinig ritme sinds zijn maandenlange knieblessure. Hij liet zich bij balbezit terugvallen om op snelheid de statische verdediger Berg te verrassen. Het leverde nooit wat op.

Slechts in één fase van de eerste helft, na een kwartier, waren Ronaldo's ploeggenoten wel gevaarlijk. De Engelse wijze van verdedigen, op één lijn, werd Manchester een paar keer bijna fataal. Zamorano glipte achter de rug van Berg langs, maar beide keren was Schmeichel een sta-in-de-weg.

Aan de andere kant deed Zanetti een paar keer hetzelfde. Dat leverde een paar gevaarlijke voorzetten op, maar Inter kwam daarbij niet verder dan een koprol van Simone, die in het net eindigde. Hij moest zich geblesseerd laten vervangen door Zé Elias.

Zelf schoot Zanetti nog een keer van afstand tegen de paal na een half weggewerkte corner van Baggio. Maar verder kwam Inter niet voor rust. Het veelvuldige balbezit werd op de beslissende momenten vaak knullig verspeeld.

In de tweede helft lukte opeens wat voor rust juist mislukte. Dat was, opnieuw, ook een beetje de eigen schuld van Manchester dat zich nog verder liet terugzakken. Meteen was duidelijk dat dat niet ongestraft kon blijven.

Helaas voor Ronaldo maakte hij het niet meer mee. Hij was in het eerste kwartier na rust soms nog gevaarlijk voor Schmeichel opgedoken, claimde ook nog een strafschop na een duel met Johnsen.

Maar de Franse scheidsrechter Veissière had zich voorgenomen geen thuisfluiter te zijn. Terecht beoordeelde hij de buiteling van Ronaldo als aanstellerij, maar voor de rest schoot hij een beetje door in dat goede voornemen.

Ronaldo's rol was daarna meteen uitgespeeld en zijn vervanger, de jonge Ventola, verplichtte de Inter-aanhang meteen aan zich. Na een mislukte omhaal van Keane stond hij oog in oog met Schmeichel en deed wat zijn ploeggenoten tot dan toe verzuimd hadden: scoren.

Tot vijf minuten voor tijd leek een verlengde wedstrijd toch het meest waarschijnlijke scenario. Maar de eerste de beste goedlopende Manchester-aanval leverde meteen het allesbeslissende doelpunt op. Cole zette voor, Yorke kopte slim naar Scholes (net in het veld gekomen voor Johnsen) en die schoot van dichtbij raak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden