Column

Ook ik wil terug naar de plek waar het altijd lekker warm was

Voelt u zich thuis hier? In het recente onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau moesten allochtonen ingaan op deze kwelling van de filosofie. Ik zou willen weten hoe de Turken en de Marokkanen reageerden toen ze die vraag voorgeschoteld kregen. Hebben ze eerst tegengestribbeld? Beseften ze dat Nederland niet zou rusten eer zij antwoordden? Klonken ze toen als iemand die wel praat maar geen stem heeft?

'De schotelantennes verschenen op mistroostige balkons.' Beeld anp

De zachte waard wilde een antwoord. En zo geschiedde: zestig procent van de allochtonen met een niet-westerse achtergrond ziet Nederland niet als 'thuis'.

Je hebt twee soorten migranten. De eerste vergelijk ik altijd met de hoofdrolspeler in de film Bin-jip van de Koreaanse regisseur Kim ki-Duk: een eenling die in lege huizen inbreekt om voor een tijdje in alle stilte en kunstmatigheid het leven van de afwezige bewoner te kopiëren. Migranten uit deze categorie zijn vastbesloten om hun nageslacht voet aan de grond te laten krijgen in het nieuwe, betere land. Dankzij de opoffering kan het kroost zich later op het gare voedsel storten.

De tweede categorie is het schildpad. Niet omdat ze zich langzaam voortbewegen, maar vanwege de huizen die ze op hun ruggen dragen.

Nederland viel grotendeels deze tweede groep ten deel. De migranten hier kwamen immers uit landen waar een opvliegerige God een boek vol met dreigementen had laten optekenen voor zijn onderdanen. De eerste Turken, Marokkanen en Berbers wisten dat Allah hen ook in de polder niet uit het oog zou verliezen. Veranderden ze, dan wachtte hen een vuurzee in het hiernamaals. Voor de dorstige zondaars fonteinen waar geen water uit komt maar wondvocht.

In kleine vertrekjes baden ze tot die God, maar het geluk vonden ze er niet mee in het land van de regen en de mist. De bouw van grotere moskeeën was ook geen balsem op de ziel. Het over laten komen van vrouw en kinderen misschien wel. Die kinderen kwamen en bleken tot hun grote vreugde ook met eigen huizen op hun ruggen geboren te zijn. Kleine, schattige schildpadden die ondanks het genetisch bepaalde behuizing toch een bron van zorg bleven voor papa en mama. Wat als ze ten prooi zouden vallen aan de verleidingen van Nederland? Koppelende tantes in de landen van herkomst boden soelaas. De importpartners stonden garant voor de nieuwe lichting van matig opgeleide kinderen.

Zelf hadden ze weliswaar een leefomgeving weten te creëren waarin alle levensmiddelen van ritueel geslacht vlees tot eigen brood op loopafstand te verkrijgen was. Maar voor de bescherming van de derde generatie kon het geen kwaad als de technologie ze een duwtje in de rug gaf. Die kwam precies op tijd om de kabels van het laatste contact tussen de Nederlandse samenleving en de moslimmigranten door te knippen. De schotelantennes verschenen op mistroostige balkons. Samen met het internet lokten ze de nieuwe zieltjes naar de cultuur van de voorouders die voornamelijk gestoeld is op vrouwenonderdrukking.

Hordes jongeren studeerden aan de beste scholen van de wereld af zonder er een Nederlands netwerk aan over te houden. Kwamen ze aan een baan, dan gingen ze naar werk als de door Turkse en Marokkaanse televisiezenders zwaar geïndoctrineerde, Nederland-hatende, door complottheorieën vergiftigde Arabieren en Turken.

Ze misten de sesambroodjes van het moederland. Weldra openden de bekendste merken uit dat moederland hun filialen in Amsterdam en Rotterdam. Over de in Nederland gemaakte zoetigheid velden ze hun negatieve oordeel. Het grootste baklavamerk schoot te hulp met winkels in Nederland. Zelfs voor het aanschaffen van meubilair waren ze niet meer aangewezen op Nederland. Turkse meubelgiganten Bellona en Istikbal brachten zoveel Midden-Oosten-kitsch naar Nederlandse steden als hun hartjes maar begeerde.

Maanden en jaren gingen over hun levens heen. De eerste generatie stierf langzaam uit, de haren van de tweede werden wit. In wat voor een onherbergzaam land leefden ze toch dat ze niet op een politieke partij konden stemmen die hen echt aan het hart lag? Waar bleef die partij met sterke banden met de autoritaire, islamistische leiders in het land van herkomst? Toen kregen ze hulp van een progressieve arbeiderspartij en verscheen DENK ten tonele.

Nu moeten ze zich wel thuis voelen, hebben ze bij het SCP wellicht gedacht. Die moeilijke vraag werd dus gesteld. Nu het antwoord van de ontheemden bekend is, zou de zachte waard iets beter haar best moeten doen. Financiering van de ultieme terugreis naar het 'echte thuis' is misschien een optie. En mocht die reis ooit gaan plaatsvinden, laat mij dan niet achter. Ook ik wil terug naar de plek waar het altijd aangenaam warm was. Geld bestond daar niet. Het eten was kant en klaar. In de baarmoeder twee middelvingers naar het zindelijke leven. Mama, in jou had ik het zo goed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden