Ook de beste Britpopband van de jaren negentig komt weer bij elkaar

Niet Oasis en niet Blur maar Pulp was in de jaren negentig mijn favoriete Britpop-band. In het jaar 1995 waarin Oasis en Blur hun populariteits-oorlog uitvochten bracht Pulp de beste Britpop plaat van dat jaar uit. Different Class was beter dan The Great Escape al was dit Blur album ook weer niet zo slecht als vaak werd beweerd. Maar het Pulp-album was ook veel beter dan die tweede Oasis, (What’s The Story) Mornig Glory. Ik kan me niet herinneren die plaat de laatste pakweg 12 jaar integraal gedraaid te hebben. Natuurlijk, het was de plaat met Wonderwall en dus de plaat die Oasis ook in Nederland deed doorbreken, maar hij haalde het niet bij Definitely Maybe.
Pulp heeft geen plaat waarmee het in Nederland doorbrak, de band van Jarvis Cocker is hier namelijk nooit doorgebroken. Sterker: ze waren hier ook maar zelden te zien. In 1994 stonden ze in de Melkweg (toen nog maar 1 zaal) en dat betekende voor mij de definitieve bekering. Nooit zal ik de opkomst van Jarvis Cocker vergeten: ‘Goedenavond, ik ben Jarvis Cocker, u kent mij niet, maar dit is mijn band Pulp en we gaan wat liedjes voor u spelen. Ik hoop dat het u bevalt.’
Het aardige is dat hij woorden van een dergelijke strekking nog altijd bezigt wanneer hij hier in Nederland komt optreden. Wat vaker lijkt te gebeuren dan toen het er echt om ging.
In 1994 had Pulp net de plaat His ’N Hers uit met daarop minstens 2 Britpopklassiekers: Babies en Do You Remember The First Time.
Die werden door de radio echter genegeerd.

Een jaar later bracht Pulp het album Different Class uit, dat in Engeland niet alleen lovend ontvangen werd maar ook nog eens gigantisch verkocht. In Nederland bleef het bij enkele lovende recensies.
En, jaja, een optreden in de toen pas geopende Max van de Melkweg, december 1995. Geweldige avond, maar niet genoeg. Ik wilde de band wel eens in volle glorie in hun eigen land zien, dus ging besloot ik in maart 1996 naar de Wembley Arena in Londen te gaan. Pulp was toen in de UK op het hoogtepunt van hun populariteit. Ik had een plaatsje op de tribune en was aangenaam verrast door de variatie in leeftijd bij het publiek. Niet de gebruikelijke tieners, nee Pulp had iets geraakt bij popliefhebbers van 15 tot 55.
In Nederlandse zalen zou Pulp niet meer te zien zijn, en ook in Engeland ging het bergafwaarts. This Is Hardcore (1998) vind ik nog altijd een tegenvaller, en het publiek liet het indertijd ook afweten.
Ik koesterde nog altijd His ’N Hers en Different Class. Het liedje Something Changed reken ik met New Amsterdam van Elvis Costello en There Is A Light That Never Goes Out van The Smiths nog altijd tot de drie beste liedjes ooit, maar ik zag het met Pulp niet meer zo gebeuren.
En toen stonden ze in 2001 ineens op Lowlands geprogrammeerd. In de Alpha Tent nota bene. Waarom nu wel, na jarenlang genegeerd te zijn door? Ik heb nog altijd geen idee.
Het was geen succes, maar ik vond de nieuwe nummers verrassend goed. Die kwamen terecht op de plaat We Love Life die ik graag tot de meest miskende plaat van dit decennium wil uitroepen. Luister hier eens naar Wickerman, dat is toch prachtig? Of anders Bad Cover Version of The Birds. Dit is echt Jarvis Cocker op z’n best, maar ik was geloof ik een roepende in de woestijn.

Optredens in Nederland kwamen er uiteraard weer niet. Ook in eigen land deed Pulp het niet goed meer. Pulp sukkelde een jaartje door en kondigde een laatste show aan in december 2002.

Daar moest ik bij zijn, al was het allemaal nogal onhandig. Om iets speciaals te doen had Cocker bedacht een soort van festival te organiseren met nieuwe bands die hij zelf goed vond. Pulp zelf zou afsluiten.
Het was in een ijskoude loods in Rotherham, even buiten Sheffield. Niks mis met de artiesten (The Bees, Four Tet, James Yorkston) maar het was er zo kil en tochtig dat ik de hele avond mijn winterjas dicht hield. Ook herinner ik me een wachttijd bij de bar van, ja echt waar, drie kwartier. Wel een keurige rij, op z’n Engels, van een meter of honderd.

Pulp was prachtig. Alle hits die ik wilde horen plus een paar b-kantjes die door het wat oudere publiek enthousiast werden onthaald.
Mooi afscheid. Tot op heden heeft Jarvis Cocker nooit meer een liedje van Pulp gespeeld, wat ik respecteer. Alleen moet ik bekennen dat ik zijn solo-platen matig (de eerste) tot slecht (de nieuwe) vind. Ook optredens van Cocker blijven vooral overeind door diens podiumverschijning, niet vanwege de muziek.
Morrissey schreef na de Smiths nog wel een aantal briljante liedjes, Cocker nog geen een.

Tijd voor een reunie, wat mij betreft en ja, die schijnt er te komen, zo melden The Guardian en de NME. Het beste popnieuws van de week lijkt me. Cocker wil graag met Pulp op Glastonbury staan. Wat al aardig is, maar ik hoop vooral dat ze ook weer zaal-optredens gaan doen.

En dan ook graag in Nederland.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden