Column

'Ook aan het scheiden?'

Beeld ANP

Ik had eigenlijk van alles te doen, maar desondanks stond ik te ­dromen voor de etalage van een makelaar. Dat is een van mijn liefste tijdverspillingen: niet dat ik een huis wil kopen, want ik heb al een huis, maar het is heerlijk om te overpeinzen waar je zou hebben kunnen wonen als je heel rijk was geweest, of als je geen kinderen gehad zou hebben, of juist een stuk of acht, of als je de stad uit zou zijn gegaan, en waar je dan de piano gezet zou hebben - als alles anders was gelopen.

'Zo. Ook aan het scheiden?', vroeg een stem naast me, met een schor grinnikje. Het was een blonde vrouw van een jaar of 40 met een benijdenswaardig figuur en dito jackje, type draagkrachtige weekendrockchick met beschaafde cokehobby, tweede huisje op Formentera, in ­bescheiden kring succesvol cateringbedrijfje en twee kinderen die bijvoorbeeld Pearl en Xavi ­heten.

'Nou, nee, ik kijk alleen maar...', zei ik, een beetje verontschuldigend. De vrouw grinnikte weer. 'Het is niet dat het gierende haast heeft', hernam ze. 'We slaan elkaar de hersens niet in of zo. Maar zodra ik iets leuks vind... het is mooi geweest, de kids zijn groot. Ja, ik ben jong begonnen, hè. Dat heeft ook vóórdelen...'

Ik knikte. Ik ben laat begonnen en dat heeft stellig ook voordelen, al zou ik zo gauw niet ­weten welke. 'We hebben het allemaal prima gedaan', vervolgde ze. 'Met de bakfiets en de papadag, en de leuke banen en de goeie scholen, en de mooie reizen, en tijd voor elkaar en tijd voor onszelf, en de hele reutemeteut...'

'Klinkt goed', zei ik. Er zat vooralsnog weinig dreigend noodlot in haar relaas. 'En toen?' Ze lachte schamper. 'Moet je kijken, dat noemen ze dan een grachtenpand.' Ze wees in de makelaarsetalage. 'Een grachtenpand op IJburg, m'n reet. Aan het water ja, met uitzicht op een hoop zand. Vijfenhalve ton...' Ze blies fel een lok haar voor haar ogen vandaan.

'Ja, en toen?', vervolgde ze. 'Gewoon. Je gaat een keer vreemd. Híj gaat een keer vreemd. Niks bijzonders. Je praat het uit, je legt het weer bij, lekker weekendje weg en het leven gaat door. Eerlijk is eerlijk, het is een leuke kerel. En als je kids eindexamen doen, wil je toch samen bij die school staan. Apetrots hoor, stonden we daar. Maar nu is het klaar.'

Ik werd inmiddels heel onrustig. 'Dat klinkt toch best goed allemaal. Waarom zou je weggaan?', vroeg ik.

Ze lachte, weer zo schor, en zei: 'Nou, waarom níét?'

In diepe verwarring liep ik naar huis.

Ja, waarom niet?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden