Onze jongens

Onlangs bezocht mijn gezin het San Diego Wild Animal Park. En ik mocht mee. We vonden een groot heuvelachtig gebied, met flarden Afrika, plukjes Azië, een hoop bijna-uitgestorven dieren, een twintigtal fastfood-plekken en vele felgeklede Amerikanen die van hun spring break gebruik maakten om eens te bekijken hoe de rest...

dolf jansen

Een attractie waar mijn gezin zeker heen wilde was de roofvogelshow (Frequent Flyer genaamd) in een goedgevuld amfitheater. En ik mocht mee. Om 12 uur precies hoorden we ongeveer dit: ‘Dames en heren, laten we voordat we beginnen aan de show onze steun betuigen aan de mannen en vrouwen die vechten in Irak!’

Ik denk dat zo’n beetje iedereen applaudisseerde, behalve wij dan. Mijn kinderen omdat die best willen klappen, maar alleen als ze eerst is uitgelegd waarvoor dan wel, en mijn vriendin en ik omdat we het idee hadden, even snel, dat we dan zouden applaudisseren voor een oorlog waar we eigenlijk de handjes niet voor op elkaar willen slaan.

Aan de andere kant, ik zou alle steun willen geven aan al die mannen en vrouwen die daar, in vaak onmogelijke situaties, proberen te overleven en wellicht nog iets goeds te bereiken ook. Voor dat land en voor al die Irakezen die nu ook wel eens gewoon willen werken en sporten en een goed boek lezen en de kans willen krijgen naar McDonald’s of Starbucks te gaan.

Ik vraag me dus ook af, bij alle Amerikaanse vlaggen die ik zie wapperen en de support our troops-stickers die ik op heel veel auto’s zie zitten, wat betekent het? Steun je die oorlog? Denk je dat je het terrorisme aan het verslaan bent? Steun je Bush en Cheney? Of is het gewoon Jan (Juan, Becky) Soldaat waar je aan denkt, en die je een behouden thuiskomst toewenst?

Is zo’n sticker, zo’n applaus een politiek statement of gewoon een steunbetuiging aan tienduizenden jonge landgenoten in een woestijn van oorlog?

Elke week weer tref ik in de LA Times een pagina necrologieën aan van soldaten, bijna allemaal gestorven in Irak, soms in Afghanistan of elders. Vaak zijn ze 19, 20, 21 en altijd tref ik er een paar van in de dertig. Dan kun je partner en kinderen er zelf wel bij denken. Het ontroert me, steeds weer, en maakt me boos, want als die oorlog inderdaad op leugens is gebaseerd, dan zijn zij toch degenen waartegen het allerergst gelogen is. Met het vreselijkste gevolg.

Maar ja, krijg dat maar eens op een sticker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden