Onze fotograaf in Beijing: ‘Je hebt de hele dag de mondkapjespolitie achter je aan’

Hoe bevalt het leven in de olympische bubbel?

‘Ik was nog zo druk bezig met het afwerken van de foto’s van Suzanne Schulting dat ik net de bus heb gemist. Dus nu moet ik een uur wachten tot de volgende, die om twee uur ’s nachts gaat (lokale tijd, red.). Ik lig rond een uur of drie pas in bed, denk ik.

‘Je ziet hier een hoop bussen op een dag, die brengen je van afgezette plek naar afgezette plek. Ik was tijdens de Zomerspelen van 2008 ook in Beijing, toen kon je de stad nog een beetje in. Nu zit je echt opgesloten.

‘Elke ochtend moet ik naar de eerste verdieping in het hotel, daar zit iemand, helemaal ingepakt natuurlijk, voor de coronatest. Zo begint hier de dag: met een wattenstaaf in je keel na het ontbijt. Je moet ook elke dag je temperatuur doorgeven in een app. Vanuit het hotel ga je met bussen naar de plek waar je moet zijn. Het is veel overstappen, dat kost een hoop tijd. Maar er schijnen geen besmettingen te zijn onder journalisten, wat dat betreft helpt zo’n afgesloten bubbel natuurlijk wel.

‘Je hebt ook de hele dag de mondkapjespolitie achter je aan, zelfs als je in de bergen naar boven loopt moet je die op. Nou, dan word ik blauw. En alles wat je doet wordt gefotografeerd. Ineens ben ik zelf het onderwerp van de foto’s, dat is best irritant kan ik je zeggen.’

Waarom word je gefotografeerd?

‘Weet jij het? Er lopen allemaal mannen in zwarte jassen rond die iedereen in de gaten houden en alles registreren. Ik ben dat gebrek aan privacy niet gewend.’

Hoe is het om daar te fotograferen?

‘Bij de Winterspelen heb je als fotograaf altijd te maken met grote beperkingen. Neem de schaatsbaan. Je probeert een goede plek te vinden, kijkt goed en hoopt dat er recht voor je neus iets gebeurt. Zo niet, dan is het rennen. Vaak zit er dan weer een plastic scherm tussen, dus dan moet je op een bankje staan. Wat dat betreft sta ik liever bij het fierljeppen, waar je lekker mag rondlopen.

‘Donderdag ging ik voor het eerst deze spelen naar de bergen. Ik stond half zes op, en heb om daar te komen een aantal bussen en zo’n bullettrein die 350 kilometer per uur gaat gepakt. Die zoeft lekker over de rails, daar kun je heerlijk in slapen. Je moet elke minuut slaap die je kunt krijgen pakken, anders breekt het je op.

‘We gingen naar de snowboardcross. Elke Winterspelen trap ik er weer in, dat dat te fotograferen zou zijn, maar je hebt een heel slechte positie. Alle fotografen wilden Glenn de Blois hebben, de Nederlandse snowboarder. De snowboarders kwamen een voor een omlaag, dus wij fotograferen.

‘Daarna zijn we naar beneden gegaan, waar we te horen kregen dat dit alleen nog de voorrondes waren. Wij weer naar boven; ik was gesloopt. Toen werd hij laatste. Alleen dachten alle Nederlandse fotografen dat hij een oranje hesje aan zou hebben, terwijl het een geel hesje was, dus iedereen heeft hem gemist.’

Vind je het eigenlijk wel leuk daar?

‘Jawel. Ik ben blij dat ik hier bij mag zijn en het is heel leuk met mijn collega’s. Ondanks dat ik minder mogelijkheden heb, probeer ik iets anders te maken dan de rest. Zo nu en dan lukt dat me. Iedereen heeft weer een andere blik en een andere stijl. 

‘Vrijdag zat ik bij het shorttracken, dat is net wat overzichtelijker dan langebaanschaatsen en wat spectaculairder. Ik zit graag op een wat hoger punt. Er kan van alles gebeuren, elk moment kan iemand de kussens invliegen, dus elke ronde moet je superalert zijn. Suzanne Schulting won dit keer. Dan wordt het al leuker om te fotograferen: als zij wint, dan laat ze dat merken ook.’

Kijk je nog ergens naar uit, deze Spelen?

‘Zaterdag ga ik naar skeleton, daar kijk ik wel naar uit. Kimberley Bos doet mee, die leeft helemaal voor de sport, dat vind ik leuk. Bij die sport sta je er wat dichter op, er zit vaart in, daar kan ik wel wel wat mee.’