Onverbeterlijk Israel en Nederland

Er wordt veel gejammerd over virulent anti-semitisme onder Arabieren. Dat is er. Maar er bestaat een even virulent anti-arabisme.

"Vind ze. Dood ze ter plekke. Dit ongedierte moet worden geëlimineerd". Citaat van Der Stürmer anno 1938 over joden na de moord op de Duitse zaakgelastigte in Parijs Von Rath, die de opmaat tot de Kristallnacht vormde? Citaat van de Iraanse president Ahmadinejad als die weer eens over de 'zionistische wereldsamenzwering' voluit op het orgel gaat? Nee: van de Israëlische krant Maariv over Palestijnen na de moord op een kolonistenfamilie in de illegale nederzetting Itamar.

Er wordt door ultrarechtse Israëli's veel gejammerd over het virulente anti-semitisme onder Arabieren, en waar dat toe leidt. Wel, voor alle duidelijkheid: dat anti-semitisme is er. Maar in hun eigen kring is sprake van een even virulent anti-arabisme, dat qua haatzaaien niet voor de tegenstander onderdoet. En vooral wordt, als het gaat om de Palestijnen, consequent de rol van Israël zelf buiten beschouwing gelaten.

Gejammer
Voor zulk hypocriet gejammer illustratief is het stuk in de Volkskrant van 25 maart van oud-VVD-senator Tom Struick van Bemmelen, thans voorzitter van Likoed Nederland - en daarmee woordvoerder van een organisatie die, gezien haar blinde steun aan Likoed Israël, in haar doelstellingen niet minder crimineel is dan de terroristen die hijzelf hekelt. West-Jeruzalem schendt immers stelselmatig doelbewust internationale verdragen plus de mensenrechten van de Palestijnen - Netanyahu heeft aan de resoluties van de VN even veel boodschap als collega-regeringsleider Kadhafi.

Struick van Bemmelen verwijt pro-Palestijnse organisaties te zwijgen over de bewuste moord. Zelf zwijgt hij over de twee Palestijnse jongens die vorig jaar bij datzelfde Itamar door het leger werden doodgeschoten. Er is daarvoor nooit iemand vervolgd, laat staan ter plekke geëlimineerd.

En drie dagen voor 'Itamar' hadden Israëlische militairen negen Palestijnen, waaronder drie kinderen, gedood. Ook daarover zoekt men bij deze Likoed-buikspreekpop vergeefs naar een woord. Voor alle duidelijkheid: pas daarna kwam die bom in Jeruzalem.

Het is precies als bij de Gaza-oorlog twee jaar terug. Elk Israëlisch slachtoffer moet voorpaginanieuws zijn. Elk Palestijns is hooguit collatoral damage. Ondanks dertienhonderd Palestijnse doden tegenover dertien Israëlische weigerde Maxime Verhagen toen het Israëlische geweld als disproportioneel te betitelen. Ik zou zeggen: dan blijft Kadhafi's reactie op de Libische opstand, die ook Den Haag - terecht - verontrust deed reageren, getalsmatig zeker binnen Maximes norm.

Roversnest

Laten we bovendien wel één ding vaststellen: de vermoorde familie had niet domicilie gekozen op het wettige grondgebied van de staat Israël, maar bewoonde een roversnest. Dat beperkt mijn medelijden sterk. Wie willens en wetens kiest voor de bouw van een huis op het land van een ander die door een onwettige overheid van dat land is beroofd, moet niet zeuren als hij dat met de dood bekoopt.

Moreel is er weinig verschil tussen een Israëli die nu voor een habbekrats het land van een verdreven Palestijn verwerft, en een Nederlander die dat anno 1944 met de woning van een gedeporteerde jood heeft gedaan.

Het antwoord van de regering-Netanyahu is veelzeggend: ze versnelt de bouw van nederzettingen. Overigens: als er geen moord was gepleegd, zou ze daartoe ook zijn overgegaan - ze vindt altijd wel een smoes.

Intussen staat in het regeeraccoord nog steeds dat Den Haag de banden met Israël gaat aanhalen. Het feit dat we daar te maken hebben met een ultrarechtse regering, waarvan de minister van Buitenlandse Zaken - geestverwant van onze eigen nationale haatzaaier Wilders - de Palestijnen wil deporteren, blijft zonder enige gevolgen.

Kadhafi
Rosenthal komt niet veel verder dan gesputter dat de nederzettingenpolitiek niet erg behulpzaam is voor het 'vredesproces'. Maar net zo min als zulk gesputter veel indruk maakt op Kadhafi of Ahmadinejad, maakt het dat op Netanyahu en Liebermann. Die zetten dus, net als Kadhafi en Ahmadinejad, hun criminele activiteiten gewoon voort.

Israël heet de enige democratie in het Midden-Oosten te zijn. Wel: als het dat is, dan is het dat op de manier waarop Zuid-Afrika dat tijdens de Apartheid was. Een rechtsstaat is het in elk geval niet. Grote delen van de bevolking in het gebied dat deze Israëlische regering als haar hele Beloofde Land beschouwt, zijn rechteloos. Duizenden Palestijnen zitten zonder vorm van proces al vele jaren gevangen.

Linkse Israëli's die dat allemaal scherp bekritiseren, worden intussen, net als blanke Zuid-Afrikaanse anti-apartheidsstrijders indertijd, door rechts als landverraders gedemoniseerd.
Veelzeggend is de nieuwe wet waarmee de rechtse meerderheid in de Knesset nu binnenlands boycotgedrag onmogelijk maken wil: die wet moet op straffe van astronomische boetes de eigen ingezetenen verbieden om producten te weigeren die afkomstig zijn uit nederzettingen op het Geroofde Land van de Palestijnen. Ook moet zij schrijvers en artiesten die vertikken ginds op te treden, daartoe alsnog dwingen.
Dat past niet bij een 'democratie', maar bij een totalitaire staat. Collega Assad kan er voor zijn 'spontane' pro-regeringsdemonstraties nog van leren.

Wie hier blijft wegkijken, maakt zich even medeplichtig als wie indertijd wegkeek bij Zuid-Afrika: voor Nederland lange tijd de huidige coalitiepartijen VVD en CDA. Toen het Apartheidsregime ten val kwam, haastten ook zij zich plotseling om Mandela als vrijheidsheld in hun armen te sluiten. Die was in de jaren dat Struick van Bemmelen in de Eerste Kamer zat, nog door hem en de zijnen als cryptocommunist en terrorist weggezet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden