Ontstoft

Smaakmakers van de Parijse modeweek zijn jonge ontwerpers die van oude modehuizen weer toonaangevende luxemerken maken. Hun nieuwe wintermode is ingetogen en draagbaar.

Of ze zaterdagmiddag ook de show van Vivienne Westwood hebben gezien, vragen bezoekers elkaar als ze later op dezelfde dag bij Grand Palais in de rij staan voor de show van modemerk Maiyet. Over de kleren heeft niemand het. Het gaat over de locatie, een fraai oud kerkje in rue Saint Honoré. En over het bijna kaalgeschoren hoofd waarmee de ontwerpster na afloop van de show het applaus in ontvangst nam.


Met de nieuwe wintermodetrends heeft de op zwervers gebaseerde look van Westwood, die voornamelijk bestaat uit knap om het lichaam gewikkelde lappen, weinig te maken. Maar dat maakt haar show niet minder populair. Het publiek hing zaterdagmiddag bijna met de benen buiten, zoals hoort bij een modeshow op niveau.


Dat een show die allang niet meer trendsettend is nog steeds zo veel publiek trekt, is kenmerkend voor de Parijse modeweek. Modeshows zijn spektakelstukken geworden die net zo goed zijn bedoeld om een merk in de kijker te spelen als om een trend te zetten. Een lijn ontdekken in de ruim honderd modeshows die deze week op het programma staan, is bijna onmogelijk. Want er zijn tegenwoordig bijna net zo veel trends als ontwerpers; ontwerpers hebben allemaal hun eigen handschrift.


Echt relevant wordt het als een bekend modemerk, onder aanvoering van een nieuwe ontwerper, een innovatief modebeeld neerzet zonder de tradities van het merk uit het oog te verliezen. Dan gaat het gesprek na afloop van de show niet alleen maar over het spektakel eromheen. Dan gaat het tenminste om de kleren.


Een goed voorbeeld is het werk van de Belgische ontwerper Raf Simons voor Christian Dior. Kaarten voor die show behoren tot de meest begeerde, dat wil zeggen dat het overgrote deel van de Nederlandse pers het moet doen met de livestream en een bezoek aan de showroom. Leuk hoor, die led-lampjes aan het plafond die tijdens de show van kleur veranderen. Maar kijk eens naar die kleren. Dat is pas mode. Simons, die na het vertrek van John Galliano in het voorjaar van 2012 werd benoemd tot artistiek directeur, kreeg bij zijn aanstelling de taak om de klassiekste onder de Parijse modehuizen te moderniseren.


Dat is hem gelukt. Bij zijn vorige twee collecties bleef hij wel eens steken in de codes van het huis: veel bloemen en een overdaad aan wijd uitstaande rokken. Dit keer was Simons' strakke eigen stijl, waarmee hij eerder het modemerk Jil Sander nieuw leven inblies, duidelijker aanwezig. De kleding was wat mannelijker.


Modellen droegen zakelijke pakken met double-breasted jasjes en slank gesneden broeken. Lange jassen met korte mouwen liepen naar onderen toe wijd uit. Zwart en wit werden gemengd met felle kleuren zoals rood, roze, groen en blauw. Zelfs avondkleding zag er modern uit, met transparante T-shirts en asymmetrische rokken. Het silhouet was gebaseerd op dat van het originele Bar-jasje uit 1947: een ingesnoerde taille en extra volume op de heupen.


Wat Simons voor Dior doet, wordt gegarandeerd gekopieerd. Net als wat Phoebe Philo voor Céline, Riccardo Tisci voor Givenchy, Hedi Slimane voor Saint Laurent en Carol Lim en Humberto Leon voor Kenzo doen. De belangrijkste smaakmakers van dit moment zijn een paar relatief jonge ontwerpers die erin zijn geslaagd om van verstofte modehuizen weer toonaangevende luxemerken te maken.


Neem Kenzo, dat in 1970 werd opgericht door Takada Kenzo. Daar is de omzet volgens directeur Pierre-Yves Roussel verdubbeld sinds het aantreden van Carol Lim en Humberto Leon, die ook de drijvende kracht zijn achter de winkels van Opening Ceremony. Bovendien is de gemiddelde leeftijd van de klanten flink gedaald: van 40-plus naar gemiddeld 35 jaar. Zondagochtend gaf het Amerikaanse duo een show in Les Docks; Iris van Herpen presenteerde haar nieuwe collectie gisteravond op dezelfde plaats.


Het decor was indrukwekkend, met aan het begin van de slingerende catwalk een glanzende sculptuur die was ontworpen door filmmaker David Lynch, die ook de soundtrack voor zijn rekening nam. De kleren waren kleurrijk en heftig gedecoreerd, de combinaties eigenzinnig. Zo werd een felgele wijd uitstaande cirkelrok gedragen over een klassiek pak. Gebreide truien en rokken waren versierd met glimmende stenen. Jassen met drukke dessins hadden een oversized pasvorm.


Nog zo'n succesverhaal: Givenchy. Dat is een dankzij de inspanningen van de Italiaanse ontwerper Riccardo Tisci een van de meest gewilde merken van dit moment. Het is met name populair onder rappers, muzikanten en hun fans. Zowel Rihanna als Kanye West kwam zondagavond kijken naar de show, in een grote loods in het 16de arrondissement. Daar liepen de modellen in een moordend tempo over een lang champagnekleurig tapijt dat dienst deed als catwalk. Het is dat dezelfde ideeën een paar keer voorbijkwamen, anders was er geen touw aan vast te knopen geweest.


Kenners omschrijven het werk van Tisci als 'gothic romantiek met een vleugje rock 'n'roll'. Jargon om aan te geven dat hij vaak gebruikmaakt van ruches, een strakke pasvorm, veel zwart. Dit keer waren sierlijke bloesjes en damesachtige voile jurkjes bezet met ruches en een vlinderprint. Ze werden afgewisseld met mannelijke colberts, ruimvallende broeken en chique bontjassen die een sportief tintje kregen door een brede strook leer tussen de schouderbladen.


Draagbaar, modern, sportief en elegant. Het zijn vage sleutelwoorden, die iedereen anders invult, maar die de laatste paar seizoenen steeds weer klinken als het over een nieuw modebeeld gaat. Op obligate spektakelstukken zit niemand meer te wachten. Bijna overal in de mode is het besef doorgedrongen dat de getoonde kleren ook verkocht moeten worden. Alleen Westwood, die op dit moment ook op de cover staat van het toonaangevende modetijdschrift Gentlewoman, houdt nog vast aan haar eigen gekkigheid; dat siert haar.


Phoebe Philo, ontwerpster van Céline, was vijf jaar geleden een van de eersten die rigoureus braken met een pronkerig stijl en inzetten op onderkoelde chic. Afgelopen zomer liet ze verrassend veel kleur zien, maar voor aankomende winter houdt ze vast aan haar eigen ingetogen handschrift. Prachtige jassen en ruime broeken in overwegend bruin, grijs en ecru. De aanwezige vrouwen wilden ze na afloop allemaal hebben. Daags na de show werden in de showroom flinke orders geschreven. En dat is uiteindelijk de bedoeling.


Grijze sweater


Het Nederlandse duo Viktor & Rolf is in het verleden vaak beschuldigd van al te spectaculaire shows. Maar het spektakel en de conceptuele ideeën hebben ze naar de coutureweek verplaatst. Uitgangspunt voor hun show van afgelopen zaterdagmiddag, die werd opgeluisterd met live muziek van Joan as Policeman, was een doodgewone grijze sweater. Daarop kwamen talloze varianten voorbij. Dat begon met soepel vallende gebreide grijze jurken en tunieken. Daarop volgden grijze tops en broeken met trompe-l'oeil motieven van gebreide kabels en geprinte beha's. De kleren zijn vooral draagbaar, en daarmee was dit een van de beste Viktor & Rolf collecties van de afgelopen seizoenen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.