Ontroostbaar na de zoveelste mislukte missie

Huilend hebben de Engelse voetballers het WK verlaten, met het gevoel dat zij de titel hebben verspeeld. David Beckham leverde zijn aanvoerdersband in....

Ze dragen vuilniszakken over hun schouder, met daarin de vuile was van een ruim twee uur durend gevecht tegen Portugal. Hun ogen staan hol en velen zeggen dat ze voor het eerst in lange tijd hebben gehuild. ‘Of ik me ooit zo slecht heb gevoeld na een uitschakeling? Ja, na de laatste keer’, zegt David Beckham met een strak gezicht.

Als een zowel fysiek als mentaal aangeslagen voetballer meldt de Engelse aanvoerder zich in de mixed-zone. In de eerste helft heeft hij zijn knie verdraaid. Kort na rust is een Portugese speler met de noppen in zijn nieren geland. ‘That was it for me’, zegt hij berustend.

Nog geen 24 uur later maakt de 31-jarige Beckham zijn besluit bekend dat hij niet langer de aanvoerdersband wil dragen. Daarbij benadrukt hij dat hij nog wel voor Engeland wil blijven spelen als de nieuwe bondscoach, Steve McClaren, hem selecteert.

Een nieuw WK, over vier jaar in Zuid-Afrika, zal er voor hem niet inzitten. En die gedachte lijkt te overheersen in zijn onderbewustzijn. Ongeloof en totale ontluistering kenmerken ook de woorden van zijn teamgenoten die droomden van de titel.

De robuuste verdediger John Terry oogt plots heel klein. Zeker als hij zegt: ‘Ik huil niet zo snel. Maar als je het gevoel hebt dat je het WK had kunnen winnen, dan is dit wel een erg grote klap.’

‘Ik val waarschijnlijk in herhaling, maar verliezen na strafschoppen is misselijk makend’, zegt verdediger Rio Ferdinand. ‘Als je ziet hoe vaak wij de afgelopen dagen hebben getraind op het nemen van strafschoppen, is het frustrerend dat het toch misgaat’, aldus Frank Lampard.

De enige die niets wenst te zeggen is Wayne Rooney. In zijn kielzog gevolgd door twee veiligheidsmensen spurt de 20-jarige spits driftig weg, alsof er een prijs valt te verdienen met het in recordtempo doorkruisen van de mixed-zone. ‘Wayne zal hier ongetwijfeld sterker uitkomen. Hij is onze toekomst’, zegt Beckham met gevoelens van empathie.

In 1998 was hij zelf het mikpunt van spot na zijn rode kaart tegen de Argentijnen. Acht jaar later leeft hij mee met zijn jonge, opgejaagde ploeggenoot. Vandaar ook zijn opmerking over de toekomst.

Die toekomst is een toekomst zonder Beckham. Hij wist zich in Duitsland omringd door middenvelders uit de buitencategorie, zoals Gerrard en Lampard, maar heeft nu zijn laatste kans op glorie met de Engelsen bij een WK zien vervliegen.

De ene spits, Michael Owen, viel al in de derde groepswedstrijd tegen Zweden geblesseerd uit. De ander, Rooney, bleek niet fit genoeg na de breuk van zijn middenvoetsbeentje.

Waarom eindigt het altijd in tranen, is de terugkerende vraag in het Engelse kamp na wéér een verloren strafschoppenserie. Zo was het in 1990, toen Duitsland de ploeg van toenmalig bondscoach Bobby Robson uit de finale hield.

Zo was het ook tijdens het EK in 1996 toen ‘voetbal thuiskwam’, zoals de hit van het toernooi voorschreef. Ook toen lag Duitsland in de halve finale dwars. In 1998, bij het WK in Frankrijk, nam Argentinië de strafschoppen beter.

En tijdens Euro 2004 was het de opponent van zaterdagmiddag in Gelsenkirchen, Portugal, die na 120 slopende minuten voetbal iets meer zelfbeheersing toonde tijdens de beslissende penaltyreeks. Het is een verbijsterend drama in vijf bedrijven, uitgesmeerd over zestien jaar interlandvoetbal.

Bondscoach Eriksson zal nog vaak worden geplaagd door nachtmerries, waarin Luiz Felipe Scolari de hoofdrol van kwelgeest voor zijn rekening neemt. Want ‘Big Phil’ Scolari, in wie de FA op een gegeven moment de ideale opvolger zag van de Zweed, heeft hem nu voor de derde keer op rij de weg versperd naar de laatste vier van een eindtoernooi.

In 2002 schakelde het Braziliaanse team van Scolari Engeland uit in de kwartfinale van het WK in Japan en Zuid-Korea. Twee jaar geleden, tijdens Euro 2004 in Portugal, leidde Scolari het gastland opnieuw langs Engeland, na het nemen van strafschoppen dus.

Ook nu moet de wederom gedesillusioneerde coach van de Engelsen zijn Braziliaanse collega met een gezicht als een oorwurm de hand schudden. De Zweed heeft gefaald. Ook na een bewind van vijfenhalf jaar weet hij nog steeds niet hoe hij de meest getalenteerde groep Engelse voetballers in jaren het beste kan laten functioneren.

Steeds heeft hij gewisseld van spelers én systeem, zonder dat zijn aanpassingen het gewenste effect hebben gesorteerd. Na vier afschuwelijke wedstrijden – de groepsduels tegen Paraguay, Trinidad en Tobago en Zweden, en de achtste finale tegen Ecuador – is Engeland tegen Portugal strijdend ten onder gegaan. Echter zonder ook maar een moment de gedachte op te roepen dat hier een potentiële wereldkampioen op het veld heeft gestaan.

Misschien is het wel zoals verdediger Gary Neville het verwoordt. ‘Opscheppen over onze vechtlust zou niet goed zijn. Elke dag van je leven hoor je alles te geven. Als je geen ronde verder komt, heb je het gewoon niet goed genoeg gedaan. Zo simpel is het.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden