Ontroerende optredens in Jij & Ik na slimme War Child-campagne

Met een slimme campagne verbond War Child sociale media en televisie. Maar er zat niet één oorlogskind in de show.

Fragment uit het programma.

Farah kijkt haar vader Ben liefdevol aan. 'Als de oorlog komt, mag ik dan bij jou?', zingt ze. Ben knikt, Farah lacht naar de camera - het publiek geeft een staande ovatie.

Campagne

Farah en Ben vormden één van de acht ouder-kind-duo's die dinsdagavond een liedje zongen tijdens Jij & Ik, een benefietshow voor War Child (NPO 1). Hun optredens vormden de apotheose van een social-media-campagne die ik de afgelopen weken geïntrigeerd volgde.

In april riep War Child-ambassadeur Marco Borsato kinderen en hun ouders op om samen een liedje op te nemen en via YouTube te delen. De twintig meest bekeken filmpjes werden door Borsato zelf beoordeeld, de acht beste koppels wonnen het live-optreden.

Fragment uit de trailer.

Aandoenlijkheidgehalte

Een slimme actie van War Child. Een ouder (lees: potentiële donateur) zegt niet snel nee wanneer een kind vraagt samen iets te zingen. Het kind zelf is de donateur van de toekomst - die kun je nooit te vroeg aan je organisatie verbinden. De 63 officiële inzendingen werden bij elkaar opgeteld ruim 100 duizend keer bekeken. War Child gaf deelnemers dan ook tips om het bereik te vergroten. 'Zorg dat jullie een goed verhaal hebben', 'Echt, blijf vragen!'. Kortom: blijf je filmpje posten en rondmailen. De deelnemers promootten op deze manier niet alleen zichzelf, maar ook het merk War Child.

Het aandoenlijkheidgehalte van de acht geselecteerde filmpjes is hoog. Puber Kim brengt met zijn Filipijnse moeder Mabel Love Yourself van Justin Bieber ten gehore. De moeder van de kleine Lissy is ziek en zit in een rolstoel, maar samen zingen ze Mooi - een liedje over blij zijn met wat je hebt. Mijn favorieten waren Farah en haar vader, die zelf een clip bij Mag ik dan bij jou van Claudia de Breij maakten - zusjes door de achtergrond rennend.

Alle filmpjes zijn van een hartverscheurende huiselijkheid. Kim en Mabel op hun zwarte bank, Farah en haar zusjes in een speeltuintje: dit is hun leven, maar vandaag werden de meubels opzij geschoven om een filmpje op te nemen. Daarbij suggereert het enthousiasme van de deelnemers dat tv nog altijd een hogere status heeft dan internet: iedereen kan zingen op YouTube, maar iedereen wíl zingen op televisie.

Krakkemikkige danspasjes

Ook de live optredens van gisteravond waren ontroerend, zij het misschien wel dankzij de YouTube-filmpjes die eraan vooraf gingen. Wie die zag, weet op welk bankstel mama Mabel vanochtend zat - zenuwachtig, misschien, voor het live spektakel. Die kennis maakt haar optreden gelaagder; gedachten aan de krappe woning generen misschien wel meer sympathie dan de krakkemikkige danspasjes.

Zo verbond Jij & Ik televisie op een geslaagde manier met social media. De link met het werk van War Child was echter vager: 'De band tussen kinderen en ouders is essentieel, zeker als je moet opgroeien in oorlog', aldus presentatrice Tooske Ragas. Die boodschap werd steeds weer herhaald, maar in de anderhalf uur durende show kwam niet één oorlogskind voorbij. Wat War Child allemaal doet kunnen we gelukkig óók op internet nazoeken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden