Ontheemd en verdwaasd terug in guur Eindhoven

Mischa zag kinderen voor zijn ogen verdrinken op het Thaise eiland Kho Phi Phi. Zaterdag bracht een militair vliegtuig hem en 22 anderen naar Eindhoven....

Van onze verslaggever Stieven Ramdharie

De herinneringen aan de horror-kerst zijn heftig. Drie uur lang schuilde Mischa op een dak. Hij zag vreselijke dingen. 'Kinderen die om hulp riepen. Lijken die ronddreven. Handjes die uit het water staken en mensen die verdronken.' Hij vertelt zijn verhaal vanuit het ziekenhuis in Utrecht waar hij na aankomst in Eindhoven is opgenomen. 'Overal drama's om je heen. En je kon er niets aan doen. Helemaal niets.'

Ontheemd en verdwaasd, nog gehuld in tropenkledij, strompelen Dennis en Margareth in Eindhoven door een lege aankomsthal. Acht uur lang zaten zij in een militair vliegtuig tussen gewonden die nog familieleden missen in Thailand.

Dennis: 'Het was een vreemde sfeer aan boord. Ik zat bij een man die zijn schoonmoeder van het ene op het andere moment kwijtraakte.'

Margareth: 'We zijn naar Koh Samui gevlucht waar ze gewoon feestvierden. Alsof er niets was gebeurd. Dat konden we geestelijk niet meer aan. We moesten weg.'

De korte nieuwjaarsnacht, benadrukte premier Balkenende, nam hij voor lief. Want het 'tonen van lotsverbondenheid' met de 22 Nederlanders uit Thailand, de eerste vlucht met gewonde overlevenden, vond hij veel en veel belangrijker.

Terwijl de premier de DC-10 van de luchtmacht meteen na de landing betrad, moesten Mischa's ouders Wil (58) en John (59) van een afstand toekijken. Geparkeerd in het persvak en slechts gescheiden van de vliegtuigtrap door honderd meter landingsbaan en een militair met een herdershond.

'Zullen we er gewoon naartoe lopen', vraagt een doodnerveuze Wil die kijkt of Mischa en zijn vriendin Froukje uit het toestel lopen. 'Ik zie echt niets.' De luchtmachtwoordvoerder verbiedt het.

'Niet dat we het u niet gunnen, maar hierover zijn afspraken gemaakt met de ANWB die deze vlucht heeft georganiseerd.' Wil: 'De ANWB? We hebben meer met Thailand getelefoneerd om Mischa op te sporen dan de ANWB.' Vader John: 'Wij waren beter op de hoogte. We hebben zelf de ziekenhuizen gebeld .'

Achteraf, zegt Dennis, hebben zij een flinke portie geluk gehad. Eigenlijk zouden ze in een bungalow bij het strand slapen. Omdat die niet beschikbaar was, kregen ze er een die hoger gelegen was. Dat bleek hun redding.

Margareth: 'We sliepen toen de ramp begon. Het hotel was helemaal leeg toen we naar beneden gingen, iedereen was weg. We zijn toen meegenomen de bergen in want binnen twee uur zou de tweede golf komen.'

Na een halfuurtje wachten op afstand, mogen John en Wil op Eindhoven toch bij de vliegtuigtrap hun zoon opwachten. Ze hopen hem, na afloop van de drie uur lange controle in het calamiteiten-hospitaal in Utrecht, mee naar huis te nemen. Maar hun zoon behoort zaterdag niet bij de zes gewonden die meteen naar huis mogen.

Pas zondag mag hij terug naar Nijmegen. Nuchter vertelt hij zijn verhaal. Hoe ze op het strand aan het wandelen waren en plotseling iemand riep: run! Ze schuilden achter een gebouwtje maar dat werd weggeslagen.

Mischa: 'Plotseling was er alleen maar water. Ik zat een halfuur vast, met een balk op mijn keel. Daarna kwam de tweede golf.' Uiteindelijk wist Mischa met zijn vriendin op het dak van een gebouw te klimmen, waar ze, met vijftien anderen, drie uur lang getuige zijn van de gruwelijkste taferelen.

'Ze zijn erg, erg aangedaan', zegt woordvoerder Annette Aarts van het calamiteiten-hospitaal. 'Een aantal mist een familielid, vaak een partner. Sommigen hebben nu psychisch meer te lijden dan lichamelijk.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden