ONS TALPAATJE

REMKO VAN WESTERLOO Remko van Westerloo (38) is programmadirecteur van Talpa, de nieuwe zender van John de Mol, die het afgelopen weekeinde begon....

Donderdag 11 augustus

Het is half zeven 's ochtends . Een paar uur geslapen. In een paar maanden tijd moest zo veel werk verzet worden, dat slapen niet veel in de agenda voorkomt. John de Mol is een van de meest gedreven en creatieve mensen met wie ik ooit heb gewerkt. Zijn klok tikt minimaal twintig uur per etmaal door, zeven dagen per week. Ik ben tweemaal eerder betrokken geweest bij de introductie van een nieuwe zender, SBS 6 en Net 5, dus ben ik wel wat gewend. Maar dit slaat alles. Het ambitieniveau is uniek in de wereld van de omroep. Ik zie er onderhand niet meer uit door gebrek aan slaap, maar de adrenaline schiet permanent door mijn aderen. Ik kom uit een familie van omroepdieren en heb daar vroeg van geleerd dat de energie die je erin steekt, er altijd in het kwadraat weer uitkomt. Wel altijd met ups en downs.

De opstart van een nieuwe zender wordt weleens vergeleken met de geboorte van een kind. In mijn geval is dat letterlijk te nemen. Het was zo goed gepland. Eind september – als Talpa al geruime tijd in de lucht zou zijn – zouden mijn partner Gerdie en ik de ouders worden van een nieuw kijkertje. We zijn erachter gekomen dat de geboorte van een nieuwe zender zich beter laat plannen dan een nieuwe boreling. Ons Talpaatje, dat de naam Tess heeft gekregen, trok zich van planning niets aan en kwam twee maanden te vroeg op de wereld, op donderdag 4 augustus om 18.21 uur. Het is een kranig meisje, dat kennelijk niet wilde dat alle aandacht naar Talpa zou gaan en dus besloot eerder te komen dan het andere kindje, dat over twee dagen geboren moet worden.

Ik rij door een nog stil Amsterdam naar het ziekenhuis om Gerdie en Tess een kus te geven. Dolgelukkig ben ik, maar realiseer mij dat er nog een nieuw uitdaginkje bij is gekomen: De juiste balans vinden tussen het nieuwe leven en de grootste professionele uitdaging die ik tot nu toe op mijn bord heb gehad. Ik schiet door naar Laren om met de manager programmaorganisatie Jennifer Sibbing, die ook mijn agenda bewaakt, de puzzel kloppend te maken. Overleg tussen de zakelijke sectie en de programmamensen. Tijdens dit beraad lopen we alle projecten langs en kijken we of we in de pas lopen met de begroting. Heerlijk om te constateren dat ik bij een jong bedrijf werk, waar de spanning tussen de zakelijke en de programmatische medewerkers niet aanwezig is. Hier is niet de een geld aan het uitgeven en de ander de hand op de knip aan het houden. Hier is het doel eenduidig, wij moeten allemaal succes creëren, zowel in zakelijk als creatief opzicht. Zakelijk directeur Gert Grolleman speelt daarbij een grote rol. Hij is altijd de aanjager van een gulle lach rond de vergadertafel.

Tussen alle hectische gesprekken, telefoontjes en sms'jes door moet ik nog even op de foto voor een illustratie bij een interview met Nieuwe Revu. De fotograaf vraagt mij in een grote lege bloemenbak te gaan staan in de tuin van ons pand in Laren. Ik weet dat dit soort dingen niet bij mij past, maar doe het toch om hem een plezier te doen. Ik hoef niet zo nodig op de voorgrond, maar kan, als dat het belang van de zaak dient, er natuurlijk ook niet voor weglopen. Of zou ik toch wat ijdeler zijn dan ik zelf denk?

De marketing-afdeling wil mijn kijkcijferprognoses horen voor oktober. We zijn nog niet eens begonnen en ik moet al twee maanden vooruitdenken. Ik laat mij niet verleiden om al te optimistisch te zijn, want ik weet uit ervaring dat we nog staan voor een uphill battle. Talpa wordt bestuurd en aangestuurd door professionals, met grote ervaring op het gebied van productie, programmacreatie en omroep, maar het blijft een grillige, vaak onvoorspelbare business.

Creatief manager Rudolf Polderman, programma-eindredacteur en verantwoordelijk voor de look and feel van de zender, loopt mijn kantoor binnen met de pingels voor de reclame-breaks. Hij ziet eruit als een buitenbeentje in de wereld van de snelle omroepbaasjes en heeft altijd een kritische blik in de ogen. Ik heb bij Net 5 de mooiste dingen van hem op mijn bord gekregen en weet dat hij zijn vak verstaat. Ook nu stelt hij ons niet teleur.

Het is inmiddels half vier en ik race naar Naarden om op het kantoor van John met eindredacteur Hummie van de Tonnekreek, gedelegeerd producent Debora Flens en uitvoerend producent Gijs van Dam van Endemol de stand van zaken rond Big Brother door te nemen. Hummie leeft en ademt Big Brother. Ik zit met bewondering naar haar te luisteren. Ze kan afleveringen voordragen die nog niet zijn opgenomen, maar die je gewoon voor je ziet. John toont zich de meester van de Brother. Geen detail ontgaat hem en hij wil alles weten. Het is zijn kind, dat hij geen seconde loslaat. Aan de voorbereiding zal het niet liggen of dit programma een succes gaat worden. Ik ben nauw betrokken geweest bij de casting voor programma's, zoals Expeditie Robinson, Peking Express en Het Blok, maar de casting van Big Brother slaat alles. Nadat de eerste selecties zijn afgerond na weken van gesprekken en testen, zit ik weer in Aalsmeer om met John nog een keer de toekomstige bewoners te zien en te spreken.

Terug naar Laren. Het is inmiddels zeven uur. Van eten is het weer niet gekomen. Ik bekijk de laatste montage van het openingsprogramma samen met manager amusement Patrick Scholtze, die de afgelopen maanden onvermoeibaar en met groot vakmanschap veel programma's op de rails heeft gezet. We worden aangenaam verrast. Een week geleden leek het nog nergens naar. Toen zakte de moed mij even in de schoenen, maar nu zie ik een vrolijk openingsprogramma met precies de juiste toon en uitstraling. We hebben gekozen voor een ingetogen aanpak met een dosis zelfspot, waarin we vooral de nieuwe programma's van de zender willen promoten. De filmpjes van Jack Spijkerman zijn ijzersterk. Oude liefde roest niet – alle cabaretiers zijn van de partij. Hij heeft het de afgelopen maanden natuurlijk niet makkelijk gehad rond zijn overstap. Ik weet dat die dingen altijd tijdelijk zijn, want hij is nog even goed en leuk als in het pre-Talpatijdperk, dus de kijker, waar het bij televisie alleen maar om draait, weet hem wel weer te vinden.

Up s en downs, jawel, dus John aan de lijn, die Lieve Lust aflevering 4 heeft gezien. Hij is niet tevreden. De aflevering gaat over de mannelijke fantasie en heet heel toepasselijk De rukcarrousel.

John vindt dat we te ver gaan. Ik spreek met Harold Oomes, manager drama en aankoop, over de kritiek van John. Harold is scherp als een mes en heeft al maatregelen genomen en het gaat goed komen.

Om negen uur ga ik naar het ziekenhuis voor een avondsessie 'buidelen' met Tess. Als prille vader van een prematuurtje gaat er een wereld voor mij open. Ik weet inmiddels dat 'buidelen' of 'kangaroeën' wil zeggen: met je kind op de borst liggen. Tess ligt heerlijk een uur lang op mijn borst lekker te slapen. Armpjes gestrekt en in mijn nek. Ze is helemaal ontspannen. Er is weinig zo rustgevend na een dag van duizend dingen om 1290 gram schoon aan de haak op mijn borstkas te voelen, kippenborstje op kippenborst. De zorg van de medewerkers op de afdeling neonatologie voor al die kleine wezentjes is indrukwekkend. In de tv-wereld voelt iedereen zich heel wat, maar dit zijn nu mijn echte helden. Thuis lees ik nog internationale programmarapporten door. Ik val om een uur of twee in slaap, met een script van een nieuwe dramaserie in mijn hand.

Vrijdag 12 augustus Een nieuwe dag. Nog 36 uur voor de aftrap op beeld. Ik begin de dag met de persdienst, om nog een keer alle mogelijke vragen door te nemen die natuurlijk gaan komen na de start. Ze worden overspoeld door de media-hype die rondom Talpa is ontstaan, en werken met man en macht om de vaderlandse en soms zelfs buitenlandse pers van dienst te zijn. Dan snel door naar de studio op het Media Park in Hilversum. Daar krijgen tweehonderd man een werkplek, en zijn er in twee maanden tijd indrukwekkende decors gebouwd. Wie beweert dat de televisie lijdt aan 'creatieve armoede', zou hier eens moeten komen kijken. Kleur, licht, ontwerp, de creativiteit druipt ervan af.

In Laren praat ik met Beau van Erven Dorens en de hoofdredactie van ons nieuwsprogramma N SE over de laatste proefuitzending. We zijn het erover eens dat N SE echt onderscheidend moet zijn van de reguliere nieuwsrubrieken. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan in zo'n korte tijd. De makers zullen hun handen vol krijgen met het vasthouden en uitbouwen van de koers van dit programma. Omdat de hype rond Beau zo gigantisch is, is de druk erg groot. Dit is echt een lange-termijnproject, terwijl ik weet dat we na een week al worden afgeslacht. Je merkt dat de spanning oploopt. Er wordt vandaag weinig gelachen in ons kantoor. De humor en soms zelfspot die zo kenmerkend zijn voor onze vaak nachtelijke bijeenkomsten, is even weg.

Mijn spanning valt even weg omdat ik Gerdie 's avonds laat uit het ziekenhuis mag ophalen. Ze heeft er twee weken gelegen en is toe aan haar eigen huis en de eerste goede nachtrust. Moeilijk om Tess achter te laten. Het voelt na een dag als deze bijna surrealistisch aan als we samen nog even langs de Chinees gaan om eten af te halen. Half twee naar bed. Laat DDay maar komen.

Zaterdag 13 augustus

Als ik 's ochtends het kantoor binnenkom, zie ik zwaar vermoeide gezichten. De mensen van de promo-afdeling hebben de hele nacht doorgewerkt om de laatste voorbereidingen te treffen. Algemeen directeur Ronald Goes, die instrumenteel is geweest in de planning naar deze dag, zit eenzaam achter zijn bureau wat papierwerk weg te werken en af te tellen naar het grote moment waarop alles moet werken. Ik ga naar Hilversum naar de eindregie, waar duidelijk is geworden dat er een verkeerd apparaat staat, waardoor het logo en de titels niet perfect in beeld komen. Geen mens die het thuis zal opvallen, maar het veroorzaakt frustraties en spanningen.

Gert en projectmanager Oege Boonstra zitten een biertje te drinken op het terras van de Jonge Haan. Als ik mij rond half zeven bij hen voeg, breekt de zon voor het eerst in vele dagen door. Ik zie het als een goed voorteken, al smeekt een programmadirecteur vaak om regen in de vooravond, omdat dan meer potentiële kijkers binnen zitten.

Nog een krap uur en het is zover. Dan gaan we de lucht in om nooit meer te stoppen. Zeven dagen per week, 365 dagen per jaar. Als ik rond half acht bij het studiogebouw aankom, staan alle medewerkers al klaar voor de start. Wat een verschil met de introductie van SBS tien jaar geleden. Toen zaten we met een paar mensen, weinig van hen met enige ervaring, op de grond in een gangetje op de eerste beelden te wachten op een inderhaast aangesleepte tv. Nu luisteren zo'n honderdvijftig mensen – onder wie vele bekende presentatoren en supertalenten als Linda de Mol – naar een toespraak van John, die ons voorbereidt op een lange weg, die niet zonder tegenslagen zal gaan. De timing is perfect. Als hij zijn laatste woorden heeft gesproken, zijn er nog tien seconden te gaan en tellen we met z'n allen af.

Dit zijn de momenten waar je het allemaal voor doet. De mannen van het eerste uur, commercieel directeur Ton Rozenstraten, Gert, Ronald en ik omarmen elkaar. Hetzelfde gebeurt even laten met het programmateam en de collega's van de creatieve unit. Het doet mij ook goed dat veel presentatoren aanwezig zijn; van Bridget Maasland tot Henk van Dorp en Frits Barend, van Winston Gerschtanowitz tot Gordon, van Angela Groothuizen tot Froukje de Both, van Ruud de Wild tot Beau van Erven Dorens en van Jack Spijkerman tot nieuwkomer Margje Teeuwen.

Alle euforie over het eerste begin wordt meteen teruggebracht naar de werkelijkheid als wij weddenschappen afsluiten over de kijkcijfers van de eerste avond. Uiteindelijk zullen die vanaf dit moment ons leven behoorlijk gaan domineren. De schattingen lopen uiteen van 7 tot 15 procent. Ik hou het op 10. Ik loop van het feest dat inmiddels is losgebarsten, door de catacomben van het Media Park naar de studio waar De Wedstrijden zometeen worden uitgezonden. De eerste reguliere uitzending van het voetbalprogramma van Talpa.

Om half twee hou ik het voor gezien en geef Beau een lift naar Amsterdam. Hij is vanavond met de trein gekomen, omdat zijn auto het heeft begeven. Als we bij Muiden even gaan tanken, wordt hij herkend door een aantal jongeren. Hij springt meteen de auto uit om een praatje met ze te maken. De hele scène staat in schril contrast met het beeld dat de glamourbladen graag schetsen van het leven van een bekende presentator. Een kapotte auto, vervoer per trein en een lift terug naar huis.

Zondag 14 augustus

Zondag 14 augustus 2005 is zo'n dag die ik later een mijlpaal in mijn leven zal noemen. De kijkers hebben ons niet in de steek gelaten.

We zijn de hele avond geen moment onder de miljoen kijkers gekomen en nog marktleider ook.

Het is even na negen uur. John, die normaal zijn emoties goed kan verbergen, gaat in ons telefoongesprek even uit zijn dak. De droom die hij vast van plan is te verwezenlijken, is mooi begonnen. De mijne ook, al staat er voor hem veel meer op het spel omdat hij natuurlijk de personificatie is van Talpa.

Maar zoals het altijd bij een zender gaat: je krijgt weinig tijd om je in je geluk te wentelen, want de volgende slag kondigt zich alweer aan. 's Middags valt de eerste aflevering van Superbal met Rolf Wouters, die vanavond moet worden uitgezonden, bij mij thuis door de bus. Omdat de pilot van een paar dagen eerder niet onze goedkeuring kon wegdragen, stop ik de dvd licht gespannen in het apparaat.

Het werk van onze creatieve unit en de producent heeft gelukkig aanzienlijke verbetering opgeleverd. Opgelucht constateer ik dat het alternatief dat ik maar vast had laten klaarzetten, weer de kast in kan. Rolf Wouters is na geruime tijd van de buis te zijn geweest het presenteren nog niet verleerd. Hij doet het prima.

Ook op deze zondag blijft het mobieltje rinkelen en vliegen de sms'jes mij om de oren. Ik realiseer me al dagen dat ik balanceer op het hoge koord in de verdeling van de belangstelling tussen Talpa, dochter Tess en mijn partner. Als ik het presteer zelfs in de gang van het ziekenhuis, waar ik aan het eind van de middag naartoe snel, nog een paar telefoontjes af te werken, val ik van het koord. Gerdie vindt dat ik nu te ver ga.

Rond zeven uur ga ik nog terug naar het ziekenhuis om met Tess te buidelen, daarna weer door naar Hilversum voor de uitzending van Café de Sport. Jack Spijkerman en Humberto Tan zijn een sterk duo.

Waar tijdens de generale repetitie nog veel misgaat, is daar weinig van te merken tijdens de uitzending. Jarenlange studio-ervaring van de beide mannen komt nu goed van pas. Het programma is vrolijk en heeft de juiste toon. Het zal de komende weken nog behoorlijk aangescherpt moeten worden, maar dit kan niet misgaan; al zit Reinout Oerlemans met zijn producent Sander Emmering al tijdens de uitzending te praten over een betere balans tussen inhoud en vermaak.

Het is weer een latertje. Om half twee rij ik met een tevreden gevoel naar huis. Rond acht uur hangt Rob Stenders al aan de lijn voor een radiogesprek. Ik heb de cijfers van de tweede avond net binnen en ben dus volledig voorbereid op een prettig gesprek. De zondag zit gebeiteld, ook de tweede avond zijn wij marktleider. Een zorg minder.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden