ONS STRAFRECHT IS VERZIEKT

Twaalf leden van de Limburgse Hells Angels zijn vorige week veroordeeld tot zes jaar cel. Hun advocaat Nico Meijering, stijgende ster, kent geen gewetensnood....

'Hé vriend!, roept de advocaat door de autotelefoon.

'Moeste wij nog effe afspreke met mekaar?', vraagt zijn cliënt met schurende bas.

'Ja, maar vrijdag kon je niet. We zouden een happie eten.'

Leuke jongen, die cliënt. Cliënten zijn zelden naarlingen, zegt strafpleiter mr. Nico Meijering achter het stuur van zijn 'hoerensloep', een tweedehands Mercedes S-300 diesel. Want dan beklijven de contacten niet lang. Hij noemt ze 'vriend', ook al zit zo iemand tot over z'n haarwortels in het witwassen van drugsgeld. Hij prikt een vorkje met zo'n man en daarmee houdt het wel op. Nou ja, in het buitenland wil Meijering nog wel eens een kroeg aandoen. 'Het is me wel gebeurd dat ik in een bordeel terecht kwam, maar ik herken een bordeel niet van buiten. Ik ben zo'n type dat eerst wil praten. Maar een potje snookeren in Paramaribo met mijn sparring partner Leon van Kleef, dat kon daar ook.

'Het verhaal gaat nog steeds in Suriname: die advocaat die in slaap gevallen was in de bar van The Diamond. Nou, dat was ik. Hoerenlopen is geloof ik niet mijn metier. Bovendien is het niet verstandig om zulke intieme dingen met klanten te doen, want je kunt wel eens chantabel worden.'

Om vijf uur opgestaan, van Castricum op en neer naar het strand gefietst, boterhammen gesmeerd voor de kinderen en in de bunker van Amsterdam-Osdorp 'een geniaal vonnis' horen uitspreken tegen twaalf Limburgse Hells Angels die hun stilzwijgen over de moord op hun leider met rond zes jaar gevangenis gehonoreerd zien. Je verlinkt mekaar niet. Meijering is net als confrère 'maatje' Van Kleef overtuigd van de onschuld van hun cliënten, maar zal de vraag of hij weet wie de dodelijke kogels dan wel heeft/hebben afgevuurd, beantwoorden met een afgemeten: moet je mij niet vragen. Hoor eens: nooit echt in gewetensnood verkeerd. Nooit meegemaakt dat iemand gevaar liep en dat hij 'daar op moest acteren'.

Zijn naam zingt rond in huizen van bewaring. Hij geldt als de stijgende ster van het strafrecht; een Pietje Doedens, maar dan net even slimmer. Theatraler. Mr. Nicolaas Jacobus Cornelis Meijering verzeilde 'geleidelijk' in het verdedigingswereldje van de grote boeven. Door de confrontatie niet uit de weg te gaan, zegt hij zelf. In de wandelgangen van de Osdorpse bunker zal hij wijzen op een zorgvuldig ongeschoren collega uit Limburg wiens schelle zomerkostuum associaties oproept met de consigliere, de 88 karaats mafia-advocaat. 'Die collega vond het, echt waar, infantiel van mij dat ik heb geprotesteerd tegen het fouilleren van advocaten bij binnenkomst. De deken heeft met de rechtbankpresident gebeld en gevraagd: zijn ze helemaal van de dolle? Waarom denkt men dat wij dwars door de metaaldetector heen wapens naar binnen zouden willen brengen? Waarom denkt men dat niet van de officier van justitie? Men duwt ons steeds verder weg. We mogen niet meer lunchen met officieren en rechters, en we mogen niet naast ze parkeren. We worden niet meer bejegend als gelijke procesdeelnemers.'

Misschien doordat advocaten steeds meer als fysiek verlengstuk worden gezien van de zware jongens ?

'Als dat zo is, dan nok ik er mee. Wij worden verondersteld het vak integer te doen. Maar als je mij ook nog tot m'n bilnaad gaat betasten, dan is dat een brug te ver.'

Die middag zal hij de verslaggever vragen om in het gerechtsgebouw aan de Amsterdamse Parnassusweg even De Telegraaf te kopen waarin een veiligheidsman van onroerend goed-tycoon Erik de Vlieger breeduit van afpersing ('met allerlei details die ik niet ken') wordt beschuldigd: 'Uitgerekend op de dag dat mijn cliënt terecht staat.' De aanvaring met het Openbaar Ministerie blijft niet uit, vooral wanneer de officier van justitie honend vaststelt dat Meijerings pleidooi niet het vuurwerk bevat dat de advocaat hem telefonisch had beloofd. Meijering steigert. 'Het is not done om uit telefoongesprekken te citeren, en al helemaal niet als de citaten onjuist zijn.' Onder het motto 'het OM heeft op niets ontziende wijze getracht mijn cliënt in beeld te brengen als afperser en bedreiger' zal hij (vergeefs) vrijlating eisen van de oud-militair die De Vlieger juist tegen afpersers moest beschermen.

Deze met stierennek uitgeruste Israeliër zou de tegenpartij hebben gedreigd: 'Ik kom naar je huis, trek de broek van je gat en ga je verkrachten.' Advocaat Meijering ('Ach, er wordt in de zakenwereld wel eens vaker met de vuist op tafel geslagen') eist inzage van stukken uit het dossier 'die voor mij verborgen worden gehouden'. Dus: wordt vervolgd. Na afloop stuiven de cameraploegen als spreeuwen op hem af, en net als eerder die dag, na het wegvoeren van de Hells Angels , slaat Meijering zelfs geen regionale omroep over. Hij geeft ze het volle pond, en meer. Op zijn arm gedrapeerd dansen toga en bef mee. De publiciteitsagent van Nico Meijering heet Nico Meijering, en die zegt, nog nagenietend: 'Kijk, je gaat er op de zitting met de stormram tegenaan. Als de deur niet meteen opengaat, dan staat ie misschien de volgende keer op een kier. Hoe dan ook: er komen barstjes in. Dat is zeker.'

Bijter in de rechtszaal, maar daarbuiten de wellevendheid zelf. Op het trottoir wijkt Nico Meijering (42) beleefd uit voor tegemoetkomende voetgangers - en hij vraagt zich af waarom eigenlijk. 'Hoe komt het toch dat ik altijd keurig opzij ga? Waarom gaan mensen daar a priori van uit? In winkels heb ik aantrekkingskracht op mensen die voordringen, ik laat ze maar stomweg voorgaan. Misschien moet ik op de helft van mijn leven bij de bakker voortaan grommend laten weten dat ik aan de beurt ben. Mijn bestaan anders gaan inrichten.'

Toen hij twee jaar geleden een tien jaar oude Mercedes-cabriolet E320 als tweede auto aanschafte, reageerde vakgenote Inez Weski met: 'Als collega's van even over de veertig het aanleggen met een veel te jonge stagiaire, komen ze met een cabriolet aanzetten. Maar er is nog hoop voor jou', zei ze. 'Het is geen tweezitter.'

Door de stad ziet hij regelmatig een ander type collega schrijden, met de habitus van: ik ben de grote advocaat. 'Een misverstand dat het vak jou bijzonder zou maken. Daar horen torenhoge declaraties bij, waar de cliënt geen bal van snapt. Mijn tarief is 200 euro per uur. Veel geld, maar niet te veel als ik zie dat sommige collega's tarieven rekenen van 500 tot 600 euro.' Goed voor veertig duizend kilometer per jaar, koerst Meijering 'majestueus' door het land, dicteert eens een brief en mijmert wat bij Queen of Chopin. 'Ik wil niet afgetrokken arriveren als ik een topprestatie moet neerzetten.'

Vijanden?

'Geen idee. 'Ik weet dat ik niet veel vrienden heb. Mijn vader zei: kies je vrienden zorgvuldig, maar je vijanden nog zorgvuldiger. Na de vele afrekeningen in het criminele circuit ben ik beducht voor een motor die opeens naast me komt rijden. Zo beroepsgedeformeerd ben ik wel.

'Iemand had de fiscus getipt dat ik in Castricum een recreatiewoning zou hebben. Terwijl ik er permanent woon . Mijn stelregel luidt: don't fuck around with your girlfriend en besodemieter ook de fiscus nooit. Ik heb de fiscus maar uitgenodigd een tijdje in mijn huis te komen recreëren.'

Dat de overheid de verklikkersmentaliteit stimuleert, staat voor hem buiten kijf. Hij ziet verdere verharding in het criminele milieu doordat de politie geweld welhaast uitlokt. 'We zijn op een hellend vlak. Angstgevoelens zijn het middel om de aandacht af te leiden van de werkelijke problemen. Prachtig middel om politiek te bedrijven via drugs. Ik sla nu een beetje op hol, maar dat kan me niet schelen. Nu er geen Rus meer uit onze tuin verdreven hoeft te worden, is het accent verlegd naar criminaliteit en is het met het strafrecht bergafwaarts gegaan. Toen ik studeerde, waren er in Nederland 4500 gedetineerden. Dat zijn er nu zo'n twintigduizend, voornamelijk vanwege de strijd tegen de drugs. Een zinloze strijd. Hoe harder je die drugs aanpakt, des te lucratiever de handel. Justitie zweept de prijs juist op. Klanten zeggen: het zou een drama zijn als ze ons niet meer aanpakken, want dan is er met drugs geen droog brood meer te verdienen. Iedereen die in het strafrecht werkt, weet dat het zo is. Ons strafrecht is verziekt, want de helft van de strafzaken zijn drugs, of drugs-gerelateerd.'

En dan zijn er officieren van justitie die smalend suggereren dat meneer de advocaat wel een stapje extra wil doen voor een zak geld. 'Dat irriteert godvergeten. Klauwen geld pakken? Forget it. Er is mij wel eens gevraagd om een paar ton uit een wasmachine te halen waarvan ik dan een kwart in eigen zak mocht steken. In zulke situaties zei ik: dan moet je een andere advocaat nemen. Je moet verre blijven van crimineel geld, verre blijven van sekshuizen. Hapje eten, oké. Want er zitten charmante mannen bij hoor, die hun leven kapot zien gaan. Heb ik wel eens mee te doen.

'Tegen mijn klanten zeg ik: ik sta niet achter je, ik ga voor je staan. Om je te beschermen tegen een veel te opdringerige overheid.'

Maar die overheid beschermt de burger juist tegen opdringende criminaliteit, geachte heer Meijering.

'Moeten ze doen. Betaal ik ook belasting voor. Maar als de overheid niet correct omgaat met het geweldsmonopolie, dan sta ik vooraan om dat te bestrijden.'

Als jongste van zeven uit een katholiek gezin liep Nico Meijering stage bij bij de Amsterdamse narcoticabrigade. 'Ik was de fanatiekste van allemaal om handelaren te grijpen.' Zo begon de fascinatie voor de manier waarop de staat drugs aanpakt. Zelf wel eens wiet gerookt en een half pilletje geslikt, 'maar ik vind het drie keer niks.' Dat heroïne bij Albert Heijn naast peper en zout zou moeten liggen, dat gaat hem te ver, maar de staat als zedenmeester', zegt hij, 'maakt dat veel spul wordt versneden, duurder wordt, waardoor gebruikers geen geld meer hebben voor gezond voedsel, geen condooms meer gebruiken en mekaar voor de kop schieten omdat er zoveel geld mee te verdienen is.'

'U staat bekend als iemand die overal complotten ziet.

'Dat ergert me mateloos. Als ik zeg: ik denk dat er meer stukken zijn dan het OM laat zien, dan roept het OM: meneer ziet een complot.' Dubbele agenda is de term, zegt Meijering, verwijzend naar z'n eerste grote klus: corruptiezaak uit 1990 van twee Raampoort-agenten, gepakt met 100 kilo hasj. Ik kreeg informatie toegespeeld waaruit bleek dat justitie meer wist dan ze kwijt wilde. Dan bouw je langzaam een net om ze heen. Ik zei steeds: het moet er zijn, zoek maar goed. Dat ging zo keer op keer. En toen ze na de zoveelste keer riepen dat ik spoken zag, zei ik: het is wel zo, kijk maar! Toen ontploften ze. Hoe ik er aan kwam. Ik zeg: hoe komt het dat ik het wel heb en u niet? Enfin, vijf jaar geprocedeerd en cliënt vrijgesproken.

'Over mijn stage bij de politie heb ik een lijvige scriptie geschreven die in de bibliotheek terecht kwam nadat vijf politieautoriteiten hem hadden vrijgegeven. Toen ik advocaat werd, heb ik daaruit cijfers aangehaald en daarmee zou ik volgens de officier het vertrouwen hebben beschaamd. Ik zeg: Hoezo? De gegevens zijn openbaar! Maar tot voor kort is me nagedragen dat ik onbetrouwbaar zou zijn.'

Tegenover crimefighters als Plooy, Teeven en Oldekamp heeft Meijering een geheim wapen : transcendente meditatie. Z'n vriendin las er alles over, 'maar bij haar werkt het niet. Ik heb me er niet in verdiept en bij mij werkt het. Ik mediteer soms in de rechtszaal, terwijl me niets ontgaat. Mijn mantra geeft me na twintig minuten rust .

'Er is nog een fantastisch effect: ik dronk naar mijn gevoel te veel whisky, maar nu vind ik er niks meer aan. En is het je opgevallen dat ik geen horloge draag? Je denkt: hoe kan een advocaat in godsnaam zonder horloge? Ik wil niet herinnerd worden aan het feit dat de tijd maar voorttikt. Ik leef in het hier en nu. Je leeft nooit in de geschiedenis. '

In het restaurant helpt de ober hem in zijn overjas en zegt goedkeurend: 'Italiaantje, hè? Italiaantje! Staat u goed, meneer Meijering. Dat mag ook wel in uw vak.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden