ONZE GIDS DEZE WEEK

'Ons publiek wil ons vieren zien, daar zit de kracht ook'

Net als in 1965 (!) staat Barry Hay in 2015 nog steeds rockend op de poppodia. Wat voorkeuren van de frontman van de Golden Earring: bloody mary's, India, achtbanen en die ene Gibson-gitaar.

Barry Hay.Beeld Els Zweerink

Vier jaar geleden, in 2011, wilden de bandleden van Golden Earring niets weten van een vijftigjarig jubileum. Er waren een tentoonstelling en een Earring-postzegel, maar een mijlpaal? Kom op. In najaar 1961 gingen George Kooymans en Rinus Gerritsen voor het eerst bij elkaar zitten met een gitaartje, maar om dat nou als een 'oprichting' te zien?

Nu is debuutsingle Please Go (september 1965) vijftig jaar oud en is er geen ontkennen meer aan: de Earring is vijftig. Ruim. 'Ja, we zijn de de lul', zegt frontman Barry Hay (67) en hij lacht zijn schaterlach. Dan, serieuzer: 'Het mag wel effe, nu. Is ook wel tof, toch?'

Het Amsterdamse Hilton-hotel is de afspreekplek. Zijn huis staat sinds 2008 op Curaçao, maar de Earring speelt vaak, dus hij heeft een appartement in Amsterdam, vlakbij, in Zuid. In Nederland heeft hij het als tropenkind altijd koud, zeker op deze gure, miezerige dag, maar hier, in de rustige bar, is het fijn. Jas uit, sjaal af. Hij wrijft in zijn handen. Hij ziet er goed uit. Slank. Getraind.

December is dus jubileummaand. Er komt een nieuw album met vijf songs (The Hague), met voorop een foto van de Berini-brommer die elke jongen in Den Haag wilde hebben, halverwege de jaren zestig. Op 12 december wacht de Ziggo Dome in Amsterdam.

'We wilden eigenlijk een plaat uitbrengen om dat concert te promoten, maar tot onze stomme verbazing was het in een wip uitverkocht. In zulke grote zalen staan we niet vaak meer. Zenuwen, jongen. Ouderwetse zenuwen.'

Het wordt een avondvullend programma met pauze. Veel songs die de Earring al heel lang niet meer speelt. Please Go? 'Ja. Misschien moeten we daar maar mee openen. Verder Ce Soir met strijkers enzo. We waren aanvankelijk van plan om er veel gasten bij te halen, maar weet je wat het is? Ons publiek wil gewoon ons vieren zien. Daar zit de kracht ook, dus we gaan het grotendeels lekker zelf doen.'

CV Barry Hay

1948 - 16 augustus, geboren in Faizabad, India

1956 - verhuisd naar Nederland

1967 - toetreding tot The Golden Earrings

1972 - eerste soloalbum Only Parrots, Frogs & Angels

1974 - grootste internationale succes met Radar Love

1984 - vijfde nummer-1-hit in Nederland met When The Lady Smiles; tiende en laatste Amerikaanse tournee

1987 - tweede soloalbum Victory Of Bad Taste

1997 - 'ontdekker'/producer Anouk

2008 - verhuisd naar Curaçao, derde soloalbum The Big Band Theory

2011 - documentaire Barry Hay: Kissing a Dream

2012 - 25ste Golden Earring-studioalbum Tits 'n Ass, oprichting zijproject Barry Hay's Flying V Formation

2015 - Golden Earring 'Five Zero' in Ziggo Dome, mini-album The Hague.

Barry Hay is getrouwd en heeft twee dochters

Hij mag graag spottend roepen dat hij lui is, maar eigenlijk werkt hij gewoon heel hard. Hij legt de laatste hand aan de hoes van The Hague, is bezig met de hoes voor het debuutalbum van zijn hobbybandje Flying V Formation, dat al af is en in april 2016 moet verschijnen. Ondertussen is de Earring op clubtournee: Hengelo en Den Haag zijn net achter de rug. Uitverkochte clubshows in Utrecht, Antwerpen en Brussel staan nog voor de deur.

'En journalisten de oren van hun kop lullen', zegt hij. 'Wat gingen we ook alweer doen? Smaaktips? O ja. En een fotoshoot, toch? Dan zet ik wel mijn zonnebril weer op hoor. Ik heb lodderogen, zie je? Vriendenborrel liep een beetje uit de hand, gisteravond. Which reminds me: even een drankje bestellen.'

Five Zero

Het vijftigjarig jubileum van Golden Earring als recording band wordt gevierd met het 'Five Zero'-jubileumconcert in de Ziggo Dome in Amsterdam, een mini-album (The Hague) en een compilatie (50 Years Anniversary Album).

Nieuwe boeken zijn er ook. De Earrings over de Earring (Mooks Publishing, euro 19,95) bevat door muziekjournalist Tjerk Lammers geselecteerde interviews en de bijna vijftig columns die Barry Hay schreef voor muziekbladen Revolver en Lust For Life. Jan Sander en Cees van Rutten schreven Het Den Haag van Golden Earring (Studio 92A, euro 14,95): een stadsgids met zo'n 120 Earring-locaties.

NPO2 zendt 3 december de documentaire Het ritme van de Earring van Marcel de Vré uit.

1. Drankje: bloody mary

'Wij, de Hays, hebben iets met drank, dat is nu eenmaal zo. Booze is our favourite beverage. Ik vind alles wel te zuipen eigenlijk, behalve blue curaçao en pisang ambon. Maar er gaat niets boven een bloody mary, mijn favoriete ochtenddrankje. Uiterlijk om een uur of twee ben ik aan mijn eerste 'bloody' toe. Gin-tonic drink ik ook graag. En dan 's avonds wijn en misschien een klein whisky'tje voor het slapen gaan.

'Op Curaçao hebben we ook een Hilton, met een geweldige bar. Daar werkt Ruwella, die de beste bloody mary ter wereld maakt. Ik vind het een fijn drankje omdat het pittig is, omdat het tegen katers helpt en natuurlijk omdat het gezond is: tomatensap, wodka, pure bestanddelen, dat is belangrijk. Maar goed, ik wil niet meteen een foute indruk maken, dus laat ik ook mijn favoriete niet-alcoholische drankje noemen. Geitenmelk. Dat drink ik bij het ontbijt. Onwijs lekker.'

'Ik vind het een fijn drankje omdat het pittig is, omdat het tegen katers helpt en natuurlijk omdat het gezond is: tomatensap, wodka, pure bestanddelen, dat is belangrijk.'

2. Album: Cream - Fresh Cream (1966)

'Ik was nooit zo'n enorme Beatles-fan in de sixties. Ik hield meer van The Kinks en vooral van rock die gebaseerd was op blues: The Animals en zelfs Manfred Mann, voordat ze met dat symfonische gedreutel begonnen. En The Band natuurlijk. Music From Big Pink is een van mijn favoriete platen aller tijden.

'Cream - Eric Clapton, Ginger Baker en Jack Bruce - was ook blues. Mijn dochter Gina houdt van die klassieke rock, dus heb ik haar het eerste Cream-album laten horen: die hoes met die rare pilotenbrilletjes. Ik zat er meteen weer helemaal in. Blues, rock, maar heel melodieus. De zang was eigenlijk vrij engelachtig. Dat geluid, jongen. Die kracht. Ik voelde meteen weer hoe ik dat toen ervoer: het klonk zo groots, zo bol, als het ware. Echt zo'n elpee waarvan je dacht: wat gebeurt hier?

'Mijn eerste professionele bandje, The Haigs, was ook heel bluesy. En zelfs de Earring. Radar Love is gewoon een blues.'

'Ik was nooit zo'n enorme Beatles-fan in de sixties.'

3. Boek: Robert Harris - An Officer and a Spy (2013)

'Ik lees veel. Wat wil je, met al die vluchten van Curaçao naar Amsterdam en weer terug? Niet lang voor zijn dood was Thé Lau bij me op bezoek. Hij raadde me An Officer and a Spy aan, van Robert Harris. Een van de beste historische thrillers die hij ooit las, zei hij. Dat ben ik met hem eens. Het gaat over de Dreyfus-affaire in Frankrijk, rond 1900, waarbij de onschuldige Joodse officier Dreyfus werd veroordeeld voor spionage voor de Duitsers. Harris vertelt het verhaal vanuit het perspectief van een fictieve officier die in de gaten krijgt dat de aantijgingen niet kloppen. Dat de generaals gewoon een zondebok zoeken en daarvoor dan maar de Jood Dreyfus uitkiezen. Emile Zola bracht de zaak uiteindelijk aan het licht.

'Gelukkig ben ik daarna in The Sisters Brothers begonnen, van de Canadees Patrick DeWitt. Een westernthriller waarin heel veel te lachen valt. Dat kon ik wel gebruiken na An Officier and a Spy, want dat verhaal is echt beklemmend. Harris maakt je echt boos over hoe die Dreyfus genaaid is.'

'Ik lees veel. Wat wil je, met al die vluchten van Curacao naar Amsterdam en weer terug?'

4. Restaurant: Sama Sebo (P.C. Hooftstraat 27, Amsterdam)

'Laat ik vooropstellen dat mijn lievelingsplek in Nederland mijn appartementje hier in Zuid is. In dit klimaat ben ik nogal een huismus. Ik kan hele dagen binnen zitten. Lezen, schrijven, mijn mail beantwoorden. Heerlijk.

'Maar ik moet ook naar buiten, natuurlijk. Ik houd van traditie en een van mijn tradities in Amsterdam is lunchen met vrienden bij Sama Sebo, het eerste Indonesische restaurant in Nederland. Ik ga daar eten met Hadassah de Boer, Patricia Steur, Dennis van Leeuwen en nog wat mensen. Echt een vriendenploeg. Een Indonesische rijsttafel of gewoon ouderwetse saté, die je daar eigenlijk als lunch moet eten. Ze maken de lekkerste die ik ken.

'Echt uitgaan doe ik nauwelijks nog. Ik kan niet stappen met de handrem erop. Als ik ga, dan ga ik all the way en dat kan ik me niet meer permitteren. Dan ben ik daarna twee dagen gesloopt.'

'Een indonesische rijsttafel of gewoon ouderwetse saté, die je daar eigenlijk als lunch moet eten.'

5. Stad: Den Haag

'Iedereen weet: de Earring is Den Haag, maar eigenlijk ben ik helemaal geen Hagenees. Ik ben in India geboren, heb daar gewoond tot mijn achtste en toen mijn moeder me meenam naar Nederland woonden we aanvankelijk in Amsterdam, bij mijn opa. Pas als tiener ging ik naar Den Haag, maar ik kwam daar wel terecht in de tijd dat het bruiste.

'Ik heb in de loop der jaren veel gekankerd op Den Haag, want het werd op zeker moment heel saai, eigenlijk vanaf het moment dat koningin Beatrix op paleis Noordeinde kwam wonen. Veel marechaussee en camera's. In een straal rond het paleis mocht echt helemaal geen reet meer: er moesten horecazaken dicht, er mochten geen rare dingen meer in etalages staan. De ruigheid ging eraf. Toen ben ik naar Amsterdam gevlucht.

'De laatste jaren leeft Den Haag op. Mijn oudste dochter Bella woont er. Zij zweert bij Den Haag. Als ik er nu loop, voel ik me weer thuis in de stad, ook al omdat die lekkere vette Jacobse & Van Es-humor de Beatrix-jaren toch heeft overleefd, godzijdank.'

'Iedereen weet: de Earring is Den Haag.'Beeld anp

6. Film: Five Easy Pieces (1970)

'In Five Easy Pieces, met Jack Nicholson, zit de ontroerendste filmscène die ik ken. Het verhaal gaat over een vent die op een booreiland werkt en heel mooi piano kan spelen. Hij krijgt te horen dat zijn vader stervende is en reist naar huis, maar als hij arriveert, kan zijn vader al niet meer praten. Hij zegt dat het hem spijt dat hij nooit heeft geprobeerd te worden wat zijn vader hem graag had zien worden: concertpianist. En dan die zwijgende blik van die vader... Die gaat dwars door me heen.

'Hoe dat komt, is natuurlijk makkelijk verklaarbaar. Mijn moeder heeft me meegenomen naar Nederland, ontvoerd eigenlijk, en daarna heb ik mijn vader nooit meer gezien. De eerste jaren schreef ik hem brieven, maar ik kreeg nooit iets terug. Omdat mijn moeder die brieven achterhield. Ik hoorde in 1987 dat hij al sinds 1980 dood was.

'Ik ben vast ook niet geworden wat mijn vader me graag had zien worden. De Earring is mijn booreiland. Ik had hem natuurlijk op moeten zoeken om hem te laten zien dat ik er toch wel iets van gemaakt heb, op mijn manier. Kijk eens wat ik heb bereikt, pap.

'Anyway. Ik kijk ook graag met Gina naar sciencefiction of naar een ongelooflijk foute Terminator-film met Arnold Schwarzenegger.'

'Die zwijgende blik van die vader... Die gaat dwars door me heen.'

7. Land: India

'Ik heb ooit aan Bella beloofd: we gaan naar India als je 18 bent. Die reis hebben we gemaakt met een cameraploeg achter ons aan, voor de documentaire Kissing a Dream die Hadassah de Boer over me heeft gemaakt.

'Het was een soort bedevaart, met als doel het graf van de oude kolonel Philip A. Hay in Bangalore. Liepen we daar over straat, Bella had een grote zonnebril en lippenstift op, dus iedereen dacht dat het om haar ging en niet om die ouwe kwibus naast haar.

'Het is bizar, maar ik voelde me in één klap volledig thuis. Meer dan ik had verwacht. De hitte, de geuren, het eten, de geluiden. Ik heb er toch acht jaar gewoond, lang genoeg om concrete herinneringen te hebben.

'Het zijn gevoelsmatige dingen. Ik zou niet eens kunnen uitleggen wat ik nou zo geweldig vind aan India, want er is heel veel niet geweldig aan. Het tofste en ongelooflijkste is dat het überhaupt functioneert. Je moet er even rondlopen om echt te begrijpen wat een wonder dat is. Ik hoop er nog eens te komen. Gina wil ook. Over drie jaar wordt zij 18.'

'Het is bizar, maar ik voelde me in één klap volledig thuis. De hitte, de geuren, het eten, de geluiden.'Beeld An-Sofie Kesteleyn

8. Achtbaan: 'Comet' (Six Flags Great Escape, Queensbury, NY, USA)

'Een favoriete plek in Amerika kan ik eigenlijk niet noemen. Het zijn er te veel. Ik ben gek op Texas, maar ook op Seattle, helemaal aan de andere kant, waar het voor de Earring allemaal begon. Onze eerste Amerikaanse tournee, in 1969, deden we vanuit Seattle. Dan sliepen we bij mensen thuis. En New York, natuurlijk, waar we een paar keer tijdelijk gewoond hebben, onder andere in het Gramercy Park Hotel.

'In de jaren zeventig en de eerste helft van de jaren tachtig deden we bijna jaarlijks een tournee door de VS. Ik had een soort fetisj voor achtbanen, in die tijd. Rollercoasters. Nu niet meer, ben je helemaal gek, maar tóén! Als er een beroemde in de buurt was, moest ik erin. Mijn favoriet was in Six Flags, upstate New York. Die vond ik zo cool omdat het een oude klassieker was. Geen toeters en bellen, maar zo'n ouderwetse, ratelende en knarsende houten achtbaan. Krankzinnig hoog, lang en snel voor die tijd, een wereldtopper in zijn soort, maar naar hedendaagse maatstaven stelt het vast niets voor.'

'Geen toeters en bellen, maar zo'n ouderwetse, ratelende en knarsende houten achtbaan.'

9. Gitaar: Gibson SG

'De laatste jaren speel ik bij de Earring op een Gibson SG. Daarmee is een cirkel rond, want dat was mijn droomgitaar toen ik tiener was. Ik liep een krantenwijk en stond verlekkerd naar de SG's bij muziekwinkel Gerritsen in de Boekhorststraat te kijken. Ze hadden er eentje staan die off-white was, een beetje gelig. Twee elementen.

'De jongens waarmee ik in The Haigs speelde, zeiden: die moet je niet nemen, want hij is niet geschikt als slaggitaar. Je moet een Fender Telecaster nemen, net als Bruce Welch van The Shadows, de beste slaggitarist ter wereld. Die vond ik ook mooi en ze hadden gelijk, hij speelde fijner: dikke snaren, breed geluid.

'Toch is de SG nooit uit mijn hoofd verdwenen. Toen we een paar jaar geleden in Engeland waren, zat Kooymans op eBay te kijken en plotseling werd hij helemaal gek: een classic SG! Ik meteen bieden en nu heb ik hem dan. Hij bevalt, want ik speel nu anders dan vroeger. Op zo'n moment staan we met zijn allen naar zo'n gitaar te gluren: wow, wat een geile. Dat is typisch de Earring. We blijven jochies.'

'Dat was mijn droomgitaar toen ik tiener was.'
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden