Ons lijntje met Pim

Ik zie ’m nog binnenkomen, op een doordeweekse avond. We stonden in de peilingen op een riant aantal zetels, maar behalve een klein kamertje, een overvolle agenda en de blinde haat van de linkse kerk hadden we als Groep Wilders helemaal niets; geen geld, geen mensen, geen materiaal....

Martin Bosma

Avond aan avond hielden Geert en ik gesprekken met mensen die voor ons de Kamer in wilden. De grootste gekken zagen we langskomen. Mensen die geen flauw idee hadden dat er verschil bestaat tussen Kamer en kabinet, mensen die het liefst het leger morgen aan de macht wilden, ja zelfs mensen die een goed woord overhadden voor Job Cohen.

Soms kwam er ook talent langs. Mensen die nu PVV-Kamerlid zijn, maar die toen nog anoniem zwoegden bij de IND of de politie. Het waren de zeldzame parels.

Op een avond verscheen: Barry Madlener. We kenden hem wel, want in een CNN-reportage over de verloedering van Rotterdam mocht niet alleen de fractieleider van Groep Wilders verschijnen, maar ook een veelbelovend jong raadslid van Leefbaar Rotterdam. Zijn faam was hem al voorgegaan: een van de oprichters van Leefbaar, steunpilaar van Fortuyn en iemand die ‘Pim’ nog had ontzet toen hij werd ingesloten door moslimkolonisten tijdens het flyeren. Barry (altijd mobiel) wist zijn auto langs Fortuyn te rijden zodat deze met een sprong het vege lijf wist te redden. Iemand met zo’n heldenstatus was natuurlijk welkom. Bijkomend voordeel: nu hadden wij ook een lijntje met Pim.

Barry wist in de selectieprocedure snel iedereen voor zich in te nemen. Charmant, goed gebekt, rotsvast in zijn overtuigingen. Het gesprek op die avond resulteerde in een plek op de kandidatenlijst en een zetel in de Tweede Kamer. Heeft Barry ooit die eerste indruk gelogenstraft? Natuurlijk niet. Stads, smooth, hand losjes in de zak bij de interruptiemicrofoon. Maar standvastig in zijn opvattingen: opkomen voor de mensen die het niet cadeau krijgen en een gezonde afkeer van het lievelingsproject van de boven ons gestelden: de massa-immigratie. Barry Madlener was de eerste parlementariër die de strijd aanbond met de klimaathysterie van Al Gore. Dat levert hem nog een plekje in de geschiedenisboeken op.

‘Bar’ moet een van de populairste mensen van het Binnenhof zijn. Een goedzak met een hoog knuffelgehalte waar niemand ooit een hekel aan kan hebben. Mateloos populair bij het personeel van de Kamer en soms ook bij een collega-Kamerlid.

Stem ik donderdag op Madlener? Ik had het ’t liefst niet gedaan en hem behouden voor onze negenkoppige falanx. Maar kleine partijtjes worden groot en moeten zich ontwikkelen. De logische new frontier voor de Partij voor de Vrijheid heet Brussel. Barry gaat het huis uit, ik vind dat niet leuk.

Donderdag stem ik op de winnaar. Met tegenzin.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden