Onopvallende details

Eén keer maakt iemand in Another Year het grapje over de namen van het welgestelde oudere echtpaar dat aan de lopende band familieleden, vrienden en bekenden ontvangt. Tom en Gerri heten ze, respectievelijk ingenieur en therapeut, fabelachtig echt gespeeld door Jim Broadbent en Ruth Sheen. Maar om naamgrapjes gaat het verder niet, in Another Year. Hoewel de Britse filmveteraan Mike Leigh hier zachtmoediger te werk gaat dan in zijn diepcynische filmklassiekers als Naked, graaft hij nog altijd veel verder dan de bovenlaag. Over het grensvlak tussen altruïsme en egoïsme gaat het, onder meer. Want valt het niet op dat al die mensen die Tom en Gerri ontvangen het beduidend minder goed voor elkaar hebben dan zij?


Een oordeel over zijn personages velt Leigh echter nooit, hoezeer een boodschap ook voor het oprapen ligt. Daarvoor is het van seizoen naar seizoen glijdende scenario te los en open van structuur. Met lange takes en overzichtelijke groepsportretten geeft Leigh je alle kans om zelf tot een mening te komen over al die in en uit het verhaal glippende personages. Daarbij laat hij de teugels nooit helemaal vieren; het zijn juist de kleine, bijna onopvallende details die je gedachtegang voorzichtig doorprikken en weer een andere kant op sturen.


Another Year (Mike Leigh, 2010) Nederland 2, 23.00-01.00 uur.

Jiro Dreams of Sushi

(David Gelb, 2011) De ideale warming-up voor het aankomende Food Film Festival, van 9 tot en met 11 mei in Amsterdam, deze documentaire over de Japanse sushimeester Jiro Ono (85 jaar oud tijdens het maken van de docu) die in Tokio een driesterrenrestaurant bestiert. Ono en zijn personeel hebben voor de documentairemaker geen geheimen: tot in detail vertellen ze over de kneepjes van hun vak, over het eindeloos lang masseren van octopussen en het koken van rijst onder hoge druk, terwijl de camera zo ongeveer op de snijplanken ligt en zich voortdurend aan de glanzend verse hapjes vergaapt. Meer toewijding en aandacht mag sushi van een film niet verwachten. Zijpaadjes over Ono's zonen, bedoeld om het geheel van een dramatische onderlaag te voorzien, komen minder uit de verf, maar echt misplaatst zijn ze niet.


Canvas, 14.55-16.11 uur.

The Godfather

(Francis Ford Coppola, 1972) Francis Ford Coppola was begin 30 toen hij aan de eerste Godfather begon. Als je in aanmerking neemt hoe studio Paramount zich ermee probeerde te bemoeien, kan de waardering voor zijn omvangrijke maffiaproject alleen maar toenemen. In lange, uitgesponnen scènes zuigt Coppola de kijker de wereld binnen van de maffiafamilie onder leiding van Marlon Brando - drie uur later gruw je van ze. En van jezelf, omdat je je zo hebt laten meeslepen.


Canvas, 20.40-23.30 uur.

Sunshine Cleaning

(Christine Jeffs, 2008) Prima komedie over twee zussen die een schoonmaakbedrijf beginnen, gespecialiseerd in het reinigen van misdaadlocaties. Kon lucratief zijn als de zussen hun hoofd er beter bij hielden. Maar die zitten te vol met problemen. Met de onverwachte arthousehit Little Miss Sunshine heeft het niet zoveel te maken: Sunshine Cleaning komt van dezelfde producenten en zij namen onder meer Alan Arkin mee, die zijn archetypische chagrijnige vader nog eens dunnetjes overdoet.


Eén, 23.20-00.50 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden