Only God Forgives

De zinderende film Only God Forgives wordt op dvd nog zinderender met het commentaar van regisseur Refn.

Only God Forgives

Regie: Nicolas Winding Refn

Extra's: audiocommentaar, een korte making of en twee interviews met de regisseur

Distributeur: Cinéart

Oei, dat was even schrikken. Bracht de Deense regisseur Nicolas Winding Refn twee jaar geleden nog het übercoole én romantische Drive naar de bioscopen, bleek het indirecte vervolg Only God Forgives - ook met Ryan Gosling in de hoofdrol en bioscoopbreed verkocht met de ondertitel 'van de makers van Drive' - opeens een stuk minder publieksvriendelijk.

Ja, Gosling is opnieuw van de partij, maar diens handelsmerk - zwijgen en staren - is door Refn tot in het extreme doorgevoerd en ontdaan van alle seks die de steracteur normaal gesproken uitstraalt.

Gosling speelt de rol van Julian, een Amerikaanse vechtschooleigenaar in Bangkok die het tegen wil en dank aan de stok krijgt met een Thaise politiebaas/boeman. Aanjager van alle ellende is Julians heks van een moeder (een platinablonde Kristin Scott Thomas), die wraak wil voor de dood van haar tweede zoon.

Veel meer plot heeft Only God Forgives niet nodig. Liever richt Refn zich op stijl en mysterie. Gefilmd op locatie, in chique seksclubs, karaokebars en een authentieke vechtschool, maakt hij van Bangkok een door neonlicht beschenen hel. Daarnaast zijn dialogen schaars en heeft geen van de personages een kraakhelder motief. Het resultaat is een zinderende en heftig gewelddadige vechtfilm zonder gevechten, die verwart en verrast.

'Drive is als een goede portie cocaïne, Only God Forgives werkt meer als stevige acid', zegt Refn er zelf over op het audiocommentaar dat op de dvd en Blu-ray wordt meegeleverd. Wie wil weten wat er precies achter de duivelse drugstrip schuilgaat, doet er goed aan de complete commentaartrack af te luisteren. Met lichte tegenzin en nog altijd wat wazig geeft Refn enkele van zijn geheimen prijs. Over de alom aanwezige handen bijvoorbeeld: 'Het beeld van de samengebalde vuist was het eerste dat ik voor me zag; het idee dat een samengebalde vuist een extensie is van een seksuele aard... Maar als je de palm van je hand opent, is het opeens onderwerping. Ik vond dat er een film zat in dat motief.'

Interessanter misschien is om te horen hoe Refn zijn film steeds meer uitkleedde tot de bijna zwijgende film die Only God Forgives uiteindelijk geworden is. Naast het schrappen van dialogen omdat er een en ander verloren ging in de vertaling van Engels naar Thais, realiseerde Refn zich steeds meer hoe de logica van gesproken taal botste met zijn wereld van 'opgefokte realiteit' - een wereld waarin plaats is voor een zongebruinde, in roze joggingbroek geklede Amerikaanse trut én een almachtige Thaise beul, meer geest dan mens.

Het kwartje viel toen het 2-jarige dochtertje van Refn in hun tijdelijke appartement in Bangkok in aanraking kwam met een geestverschijning. Toen de regisseur zijn Thaise producent om hulp vroeg, werd hij zonder onvertogen woord doorverwezen naar een tempel. Refn: 'Toen mijn vrouw daar aankwam, vroeg de monnik eerst of ze een Coca-Cola of een Pepsi wilde. Een wereld waar al die elementen samengaan, dat is wat ik wilde. Toen heb ik alle uitleg en alle antwoorden de deur uitgedaan.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden