Ongevraagd advies: deze plucheplakkers mogen ook een stapje terug doen

Sommige topfiguren in media, politiek of bedrijfsleven zouden zich best mogen laten inspireren door de zelfgekozen demotie van Marco van Basten. Mochten zij dat zelf niet zien, hierbij wat ongevraagd advies.

Beeld Javier Muñoz

Bram van Ojik: de oplossing zit vlak achter je

Bram van Ojik doet bijna alles goed. De scherven in GroenLinks opgeruimd na de implosie van 2012? Check. De partij een nieuw, vriendelijk gezicht gegeven? Check. Respect gewonnen bij vriend en vijand met zijn gedegen, inhoudelijke en principiële bijdragen aan vele debatten? Check.

Niemand die het ontkent: Bram van Ojik was het beste dat GroenLinks kon overkomen.

Was. Want hij heeft één manco: hij wint geen verkiezingen. Het lijntje van GroenLinks in de peilingen is al heel lang stabiel: slechter dan onder Jolande Sap wordt het niet meer, maar veel beter toch ook niet. Vijf, zes Kamerzetels, dát is Van Ojiks perspectief. Onder Rosenmöller en Halsema was er altijd de hoop op de echte coup 'op links': 15 zetels (regeren!) moest een keer lukken. Daar rekent nu niemand meer op.

Wie durft het hem te zeggen, komende week op zijn 60ste verjaardag? Alle respect Bram, maar uitgerekend voor GroenLinks is een lijsttrekker van 60 niet geschikt. GroenLinks wil jong, progressief, groen, speels, multicultureel en activistisch zijn. Een beetje studentikoos. Maar er zijn nu hele collegezalen die voor D66 kiezen.

De oplossing zit vlak achter Van Ojik in de Kamerbankjes. Hij heet Jesse Klaver. 28 pas, maar al vier jaar Kamerlid. Half Marokkaans, half Nederlands-Indisch. Welbespraakt politiek prinsenkind. En nog de juiste looks ook voor op tv.

Kan Van Ojik wat Lubbers, Kok en Balkenende niet konden: zijn eigen opvolging goed regelen? Maakt hij zichzelf tot eeuwig erelid door ruim voor de volgende Kamerverkiezingen een stapje terug te doen en met een breed gebaar Klaver op het podium te zetten? Het is de nachtmerrie van Alexander Pechtold.

Oud-diplomaat Van Ojik zelf mag van Jesse uiteraard tot zijn tachtigste de buitenlandportefeuille blijven beheren. Misschien ziet de nieuwe partijleider een minister in hem?
Raoul du Pré

GroenLinks-leider Bram van Ojik en Jesse Klaver tijdens de algemene beschouwingen. Beeld anp

Camiel Eurlings: het is hoog tijd om uit te vliegen

Camiel Eurlings leek een topper toen hij vorig jaar bij KLM de scepter mocht gaan zwaaien. Sindsdien heeft hij heel wat strobrandjes opgestookt zonder dat de luchtvaartmaatschappij er beter voor is komen te staan. Eurlings blijkt geen witte zwaan te zijn, maar een paniek­vogel. Als hij niet zelf al flink in de stress zit, brengt hij anderen wel in die toestand.

Zo werd deze week bekend dat het aantal vertragingen met liefst 46 procent is toegenomen, niet vanwege overmacht maar vooral vanwege operationele problemen. In plaats van daar iets aan te doen, bedacht Eurlings de app 'Like the crew', waarmee passagiers de kwaliteit van het cabinepersoneel en het eten mogen jureren, zoals Martine Bijl de tompouce van Heel Holland bakt.

Eurlings troefde Lufthansa af door 100 miljoen euro te betalen voor een samenwerking met het Braziliaanse Gol. Maar de euforie over die deal was nog sneller voorbij dan Eurlings' liefde voor het model met wie hij daar werd gesnapt. En hij spiegelde efficiencymaatregelen voor 'die op prijs worden gesteld door bemanning en passagiers'. In de praktijk betekende het dat vliegtuigen op Europese bestemmingen moeten worden bemand door goedkoper personeel, maar dat kreeg hij niet voor elkaar. Samen met partner Air France zit de KLM nog altijd in de rode cijfers en dat wordt niet beter nu de piloten van Air France het bijltje erbij hebben neergegooid.

Eurlings deed intussen de Ice Bucket Challenge en traint voor de New York Marathon. Hij volgde Willem-Alexander op als IOC-bestuurslid op een moment dat zijn aandacht gericht zou moeten zijn op het welvaren van de nationale luchtvaartmaatschappij. En hij figureert wekelijks in de society­rubriek van de wakkere krant van Nederland.

Eurlings lijkt een uitstekende pr-manager die net als Erica Terpstra de natie kan laten juichen om het brons van een judoka in de laagste gewichtsklasse. Laat hem dat doen, dan kan de KLM worden geleid door iemand die elke dag de cijfers bestudeert, vertragingen voorkomt en er vooral voor zorgt dat de Fransen er niet met de buit vandoor gaan. Dat mag best een saaie boekhouder zijn.
Peter de Waard

Camiel Eurlings op het KLM Open-golftoernooi. Beeld getty

Jeroen Pauw: aftakelen op tv, dat moet je niet willen

Je kunt veel over Humberto Tan zeggen (en dat doen mensen dan ook), maar het is in elk geval fijn dat hij zwart en betrekkelijk jong is. Alleen zijn geslacht zit niet mee. Ja, Humberta Tan - dat zou echt ideaal zijn.

Is het een wet dat tv-anchors grijze of kale blanke mannen van boven de 50 in pak zijn? De alfamannetjes vinden het maar moeilijk om afstand te doen van hun plek op de Hilversumse apenrots. Mart Smeets zou ruimte maken voor Herman van der Zandt, maar we hebben er nog niet veel van gemerkt. Jack van Gelder heeft zo langzamerhand ook genoeg vrienden gemaakt in de voetballerij en daarbuiten. Gaat hij lekker rentenieren? Niets ervan.

Matthijs van Nieuwkerk, Wilfried de Jong, Twan Huys, Jan Mulder, Paul de Leeuw, Jort Kelder - we weten wat ze ervan vinden, we kunnen uittekenen wat ze gaan zeggen, het is mooi geweest.

Maar het ziet er niet naar uit dat deze mannen dat kunnen, een stapje terug zetten, een dienende rol spelen, talent de ruimte geven.
Iemand die dat zeker wel kan, is Jeroen Pauw. Sterker nog, hij doet het al. Sinds 2010 geeft hij tv-talenten advies en workshops als coach van het bedrijf Talent Kitchen. Als geen ander weet hij wie er allemaal staan te trappelen om op zijn stoel te zitten. Aan een tv-
tafel die bovendien maar matig bekeken wordt. En dan ook nog eens vooral door mannelijke 65-plussers!

De NPO heeft gezegd dat Pauw tot juni 2015 de kans krijgt om betere kijkcijfers te scoren. Laat het daar niet op aankomen, Pauw. Paul Witteman was een paar jaar te laat, helaas. Aftakelen op tv, dat moet jij niet willen.

Zet al je krachten in waar je het hardst nodig bent: de kweekvijver. Als je nu van het toneel verdwijnt, word je voorgoed onthouden als die charmante krullenbol met de guitige oogopslag. Op tijd stoppen wijkt bovendien af van de conventies. Lekker tegendraads. Daar moet een man als jij ook vatbaar voor zijn.
Haro Kraak

Jeroen Pauw. Beeld anp

Sergio Marchionne: stuur Tesla een sollicitatiebrief

In Italië concurreert hij in aanzien met Onze-Lieve-Heer: Sergio Marchionne. De baas van Fiat heeft net als Hij wonderen verricht. Zo wist hij het noodlijdende Fiat een jaar na zijn aanstelling in 2004 winst­gevend te maken. Hetzelfde kunstje flikte hij met Chrysler, dat in 2009 door de financiële crisis op het randje van de afgrond stond.

Marchionne wist het eens oppermachtige autoconcern voor de ondergang te behoeden en bracht het in twee jaar tijd tot bloei.
Dergelijke trucs zijn sinds het water en de wijn niet vaak meer vertoond, en Italianen weten dat te waarderen. Zeker als ze er voor hun eigen brood van afhankelijk zijn.

Marchionne, geboren in Italië en vanaf zijn pubertijd wonend in Canada, is een opmerkelijke verschijning tussen ijzervretende auto-CEO's. Hij studeerde filosofie, houdt van klassieke muziek en draagt liever zwarte wollen truien dan maatpakken. Zijn directe stijl van leidinggeven maakte hem geliefd bij zowel werknemers als beleggers.

Inmiddels loopt het allemaal wat minder. Fiat drijft grotendeels op het succes van de 500 en het lijkt erop dat het model over zijn hoogtepunt is. De verkopen van de voormalige kaskraker Panda vallen tegen, mede door hevige concurrentie uit Zuid-Korea, waar Hyundai en Kia om de haverklap succesvolle kleintjes uitbraken. Verder pakte Marchionnes voorkeur om Europese modellen te mixen met Amerikaanse (Chryslers werden als Lancia's gesleten, Jeeps werden omgekat tot Fiats) niet goed uit. Lancia bestaat inmiddels buiten Italië niet meer. Het eens roemruchte Alfa Romeo kwakkelt al sinds mensenheugenis.

Echte leiders weten wanneer het tijd is voor een nieuwe klus. Marchionne zou een sollicitatiebrief moeten sturen naar Elon Musk, de eigenaar van het Amerikaanse Tesla. Deze succesvolle maker van elektrische auto's moet de overstap maken van 'premium-modellen' naar kleine, betaalbare auto's - een gebied waar Marchionne bij uitstek thuis is. Bovendien wacht Tesla geduchte concurrentie: diverse grote autofabrikanten komen vanaf volgend jaar met een waterstofauto. Daar kan hij weer wonderen verrichten.
Bard van de Weijer

Sergio Marchionne. Beeld ap

François Hollande: stap op, en een onvoorstelbare golf sympathie zal volgen

Wie François Hollande weleens van nabij heeft meegemaakt, buiten de meedogenloze camera's om, weet dat deze sociaal-democraat soms grappig is en zelfs over enige zelfspot beschikt. Dat maakt hem sympathieker dan mannen als Sarkozy, Bayrou of Juppé; politieke rivalen met onmetelijke ego's. Maar ook sympathieker dan die vertwijfelde figuur die nu al twee jaar pogingen doet een geloofwaardige president neer te zetten. Het is een toneelstuk waarbij de toeschouwers niet kunnen weglopen, maar wel heel hard joelen en fluiten. Dat klinkt door het hele land dagelijks oorverdovend, waardoor nog maar 13 procent van de Fransen vertrouwen in de hoofdrolspeler heeft. Een historisch dieptepunt; maar het kan nog erger worden. Dit stuk staat, zonder pauze, nog drie jaar op de planken - pas dan zijn de verlossende presidentsverkiezingen. Maar waarom wachten?

François, doe het jezelf niet aan. Benut je zelfinzicht, een vermogen waar lang niet iedere politicus op kan bogen, en erken dat het presidentschap net te hoog is gegrepen. Doe als Van Basten en treed af. Wat er dan gebeurt? Een nu nog onvoorstelbare golf van sympathie wacht je. Media vragen zich of ze niet te ver zijn gegaan, gewone Fransen zullen je prijzen om je realiteitszin. Twee prachtige paleizen openen hun poorten en bieden je een plekje in de luwte: in het Palais Royal zetelt de Conseil Constitutionnel, waar oud-presidenten zitting in nemen. Dan volgt een wandeling naar het Palais du Luxembourg, gelegen aan die heerlijke Jardin, waar de Senaat zetelt en waar vast nog een plekje voor je te vinden is. In de weekenden ontspannen in la France profonde, je geliefde Corrèze. 's Nachts luisteren naar de krekels met een mooi glas, samen met je beeldschone, bijna twintig jaar jongere geliefde, Julie Gayet. Wat kan een Franse man van 60 zich nog meer wensen?
Fokke Obbema

François Hollande. Beeld afp

Anouchka van Miltenburg: kies voor minder dwarsigheid

'Die lach heb ik gelukkig altijd bij me', zei Anouchka van Miltenburg twee jaar geleden bij haar aantreden. Ze nam zich voor een vrolijke Kamervoorzitter te worden. 'Als het moet zal ik streng zijn, maar als het kan wil ik ruimte geven.'

Met die strengheid zou ze oeverloos uitweidende politici in bedwang houden.

Gelachen werd er genoeg de afgelopen week tijdens de algemene beschouwingen. Rutte, Van der Staaij, Pechtold - allemaal braken ze op enig moment de spanning. Van Miltenburg intussen leek in strakke ernst te verdwijnen in de grijze achterwand van de plenaire zaal.
Nee, tot vrolijke voorzitter heeft Van Miltenburg zich niet weten te ontpoppen. En als ze al een wat lossere toon probeert, zoals afgelopen maandag in een interviewtje met PowNews, gaat het hopeloos mis. Je ziet de schrik in haar ogen, waardoor ze van de weeromstuit veel te amicaal wordt - als een wedstrijd niet te winnen valt, kun je hem maar beter niet aangaan.

Streng is ze wel, maar op de verkeerde momenten. Parlementariërs die een minister met zijn naam en niet met zijn functie aanspreken worden tot de orde geroepen. Maar op de eerste dag van de Algemene Beschouwingen lijkt ze alle regels vergeten: interrupties duren eindeloos, er wordt van hoofd- naar bijzaken gehopt zonder dat Van Miltenburg ingrijpt.

Zeggen dat Teeven 'Welkom' in zijn borsthaar heeft geschoren blijkt niet toegestaan, de ander 'knettergek' noemen mag wel. Haar dagsluiting is een tenenkrommend excuus aan de regering. Ook een liberaal moet grenzen kennen.

Terwijl ze bijna alles heeft wat een voorzitter moet hebben: stijl, charme, uithoudingsvermogen en een natuurlijke opgewektheid, die vast weer terug komt als ze dit allemaal achter zich heeft gelaten. Niemand kan een handkus in ontvangst nemen als zij. Van Miltenburg zou alleen een organisatie moeten voorzitten met minder ingebakken dwarsigheid.

De ANWB zoekt nog iemand. En anders is er altijd nog het toneel: ze speelde vorig jaar een bijrol in The Passion.
Ariejan Korteweg

Anouchka van Miltenburg. Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden