Ongemak en gekte

Aanvankelijk ziet journalist Steve Lopez in Nathaniel Ayers gewoon een prachtig onderwerp voor zijn human interest-columns. Een ex-Juilliard-student die op straat is beland....

Dat klinkt als een zompige premisse en dat is het ook. Bovendien is het verhaal van Lopez en Ayers waargebeurd. Dat, plus een geestesziekte en Joe Wright (Atonement) als regisseur en je hebt op papier een ideale Oscarkandidaat.

In 2008 werd daar ook even op ingezet, maar de film werd om wat vage redenen uitgesteld en heeft in Nederland de bioscoop zelfs nooit gehaald.

Is dat terecht? Ja en nee. Het is fijn om Robert Downey Jr, die Lopez mooi gelaagd neerzet, te zien als iets anders dan een opgefokte zelfdestructieve neuroot (Iron Man, Sherlock Holmes). Jamie Foxx mengt mooi ongemak en gekte, als een man die keer op keer verstrikt raakt in zijn eigen onwillekeurige gebrabbel. De daklozenwereld in Los Angeles speelt een fascinerende bijrol, waarbij Wright goed de balans houdt tussen romantiseren en te zwaar drama. Scenarist Susannah Grant plakt er bovendien een prettig ambivalent einde aan.

Maar The Soloist is bij vlagen ook oversentimenteel, vooral als Wright muziek wil verbeelden met fladderende duiven en dansende lichtvlekken op het scherm. Ook de flashbacks voegen weinig toe. Over de helende kracht van muziek moet het gaan, zo valt te lezen op de dvd-hoes. Misschien waren zelfs de Oscarkansen groter geweest met een wat pittiger invalshoek of wat meer subtiliteit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden