Ongeduldige tweewielers Frankrijk Ardèche

Duizenden amateurwielrenners begeven zich binnenkort in navolging van hun Tourhelden op de Franse hellingen. Bart Jungmann hijst zich in wielertenue voor de Ardechoise....

’Mooi landschap, hoor’, zegt mijn vriend Mark de Wijs op gedecideerde toon. Om er met een jongensachtige glimlach aan toe te voegen. ‘Maar niet voor mij.’

Dertig kilometer ten noorden van Valence, op een plek waar de meeste vakantiegangers nog even doorsjezen naar het zuiden, hebben we de Route du Soleil verlaten. Achter de Rhône rijst een fabuleus decor op van bergtoppen die de grens van duizend meter tarten. In de bagageruimte liggen twee racefietsen, verstrengeld in elkaar. Ze spinnen van genoegen.

Als je Mark de Wijs sportief moet karakteriseren, is hij een voetballer en als die rotte knie hem niet in de steek had gelaten, liet hij dat nog elke zondag zien. Maar een beetje Brabantse jongen wordt in zijn jeugd weleens met zijn Brabantse kont op een racefiets gezet, zo ook Mark de Wijs. En dat is een plaatsvervangende liefde geworden.

Met zijn klassieke Colnago-frame was De Wijs tot nu toe vooral te bewonderen geweest op het vlakke en in korte klimmetjes die vooral wilskracht vereisen en daaraan geen gebrek. Maar dit wordt anders, beseft hij, als de auto in de regio Rhône-Alpes steeds hoger komt. Twee dagen later zal Mark de Wijs tot zijn verbijstering constateren de berijder van een stalen ros te zijn. Al die anderen doen het op supersonische lichtgewichten.

Het is zaterdagmorgen en beestachtig vroeg. De eerste zonnestralen bereiken Saint Félicien, een dorpje van ruim duizend inwoners. Nu staat een zevenvoud daarvan naast hun ongeduldige tweewielers. Fietshelmen tot zover het oog reikt. Een fanfare blaast chansonwerk, een speaker benadrukt het voorzichtig aan te doen.

We blijken hoog bezoek te zijn. Onze namen staan in kapitalen op de rugnummers 285 en 286 genoteerd, laag genoeg om in het vak der vips te mogen. Voor ons staan de gerenommeerde profs Sébastien Joly (1) en Sébastien Chavanel (2). Rechts staat Valerie Dupont (228), ook al zo’n strakke verschijning. Haar ogen zijn nu al gefixeerd op een terugkeer in recordtijd. Maar voor de meesten in het vipvak, die al wat ruimer in hun vel zitten, lijkt tijd een relatief begrip. Slechts één ding staat vast op deze avontuurlijke dag. Om 7.30 uur begint de Ardechoise.

Wat zeventien jaar geleden begon als een rondje rond de kerk van Saint Félicien is uitgegroeid tot een ontzagwekkend fietsevenement, volgens betrokkenen zelfs het grootste van Europa. De Ardechoise is een bedrijf met negen werknemers in vaste dienst en met een eigen kantoor dat er van buiten uit ziet als een skihut en van binnen als een war room. Aan de muur hangt een manshoge plattegrond van het gebied. Volgens Jean Marie Béraud, commissaire géneral, is de Ardechoise van ongemeen groot belang geworden voor de streek. Het fietsevenement levert dit arme gedeelte van het departement Ardèche 14 miljoen euro op. In een omtrek van honderd kilometer zitten alle hotels en campings vol.

Een paar jaar geleden toen de Ardechoise nog een eendaagse fietstocht was, stond al eens een recordaantal van 15 duizend deelnemers aan de start. Nu zijn het er, ondanks het slechte weer in de aanloop naar 21 juni, ruim 13 duizend. Ze kunnen kiezen uit 26 varianten, verdeeld over drie dagen. Verreweg de meesten, bijna tweederde van het deelnemersveld, vertrekken zaterdag 21 juni van de Rue de Bart in Saint Félicien.

Ergens achteraanmoeten Robert Marchand (met 96 jaar de oudste deelnemer) en de Engelsman Mark Bolton staan. De laatste is een dag eerder met het vliegtuig vanuit Londen in Lyon aangekomen. Mark Bolton is bleek, bebrild en goedgehumeurd – vermoedelijk de meest Britse deelnemer dus.

In 2007 was hij ook al van de partij en bleek bij aankomst op het vliegveld van Lyon zijn fiets en bagage niet meegekomen. Dankzij de organisatie en de vele sponsors kon Bolton op een geleende fiets en in geleende fietskleding toch van start. Die fiets is hem bijgebleven (‘veel mooier dan de mijne’) en ook de gemiddelde snelheid van 10 kilometer per uur, maar bovenal de entourage en het gedeelde enthousiasme. Onderweg haatte hij elke kilometer, maar na afloop kwam Mark Bolton tot de conclusie dat het de beste dag in zijn leven was. En die wil hij graag nog eens beleven. ‘Het geeft een geweldige voldoening zoiets te volbrengen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden