Onduidelijke zoektocht

Transgender Baby Dee is de enige met een coherent verhaal in onsamenhangende zoektocht naar 'identiteit'.

Mugmetdegoudentand maakt Funzone, een theatervoorstelling over het thema 'identiteit', en het enige wat ze kunnen bedenken is een toneel met daarop een transseksueel, een man in vrouwenkleren en twee intellectuelen die het ook allemaal niet meer weten. In een reeks willekeurige scènes gaan deze vier op zoek naar hun ware zelf. De bevindingen vallen bitter tegen.


Dat geldt voor de spelers én toeschouwers. Geen moment wordt duidelijk waarom deze figuren daar staan en waarom ze zoekende zijn. Eigenlijk doen ze maar wat. Ze rollen van de ene ongemotiveerde ruziescène in het andere kleffe knuffelmoment. Met tussendoor veel ijdel geëmmer over zelfacceptatie, Twitter en burn-outs.


Spelers Marcel Musters, Dick van den Toorn, Minou Bosua (van cabaretgroep De Bloeiende Maagden) en muzikante Baby Dee presenteren een verzameling ideetjes en repetitie-oefeningen als volwaardige voorstelling. Dit alles geregisseerd en van tekst voorzien door Joan Nederlof. Op de flyer staat ook nog Lineke Rijxman voor spel- en regieadvies.


Valt er dan tenminste nog wat te lachen in Funzone? We hebben het hier immers over Mugmetdegoudentand. Nederlof en Musters maakten eerder venijnige komedies. Nota bene Dick van den Toorn doet mee.


Het antwoord is, helaas, nee. De grappig bedoelde dialogen en stukken werken meestal niet. Zoals de vele ruzies tussen Musters en Bosua. Zij is actief op zoek naar zingeving. Hij belijdt een vaag geloof in passieve zelfacceptatie. Dat levert inderdaad enkele conflicten op.


De ene keer spreken ze direct tot het publiek en maken ze elkaars verschijning belachelijk. Minou draagt een 'jas van stoerheid', Marcel een 'trui van sentimentaliteit'. Vervolgens laat Bosua zich gaan in een hysterische monoloog zonder pointe.


De andere keer doen ze alsof ze nog aan het repeteren zijn. Musters en Bosua doen elkaar na. Dick van den Toorn speelt een vrouw, een erg overdreven karikatuur van een actrice. Een ander moment zijn de echte stemmen van Bram Moszkowicz en Joop van den Ende te horen, terwijl de spelers hen nadoen. Dat is best even geestig. Het gelukkigst lijkt iedereen als ze met zijn allen op elkaar gaan liggen.


Lichtpuntje in deze voorstelling is de Amerikaanse Baby Dee. Deze orgel en harp spelende transgender is de enige met een coherent verhaal over haar verschuivende identiteit. Haar zelfspot en de ondeugende glimlach waarmee ze op het podium staat, zijn een verademing.


Opbeurend is ook het afsluitende liedje. Musters kondigt het aan als een atheïstische gospel en zingt het zelf. Het refrein bestaat uit een zin: 'Wie ben ik?' Toch zal dat niet de vraag zijn die na afloop van Funzone door de hoofden van de toeschouwers zal blijven malen. De enige mogelijke vraag is dan: 'Wat was dit!?'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden