Onderweg

Je komt de gekste dingen tegen. Het maakt niet uit waar je bent. In het Twentse Goor bijvoorbeeld: de gebroeders Verdriet....

Neen, niets.

Of je loopt door Cuijk, iets ten zuiden van Nijmegen, en je ziet in dePlaza-snackbar aan het marktplein een eenzame vrouw zitten; ze draagt eendonkerblauwe jopper - een treurige jas die dertig jaar geleden even hipwas - en haar neus ziet rood van de kou. Buiten op de markt wordenkerstbomen verkocht, en het carillon speelt sinterklaasliedjes. Even laterontdek je dat het marktplein het Louis Jansenplein heet, vernoemd naar eenoude burgemeester van Cuijk. Je denkt: die heeft in ieder geval een mooiplein aan zijn functie overgehouden.

Daarna loop je terug naar de snackbar, maar de vrouw zit er niet meer.Het enige dat je kunt doen, is plaatsnemen aan haar tafeltje. Het plasticstoeltje is nog warm. Je zou willen dat het je iets over haar levenvertelde, maar dat doet het natuurlijk niet. Je eigen warmte neemt bezitvan de hare en alle warmte is hetzelfde. Je staat op vóór de uitbaterheeft kunnen vragen wat je wilt gebruiken en passeert buiten eenKruidvat-reclamebord: een gezondheidsgrill van 1200 watt, voor 12 euro 99,met twee jaar garantie.

De gekste dingen.

Je rijdt over de N322, van Zaltbommel naar Wamel en Beneden-Leeuwen. Hetregent, het stormt, het miezert, de zon schijnt, het waait. Dit alles kortna elkaar en door elkaar heen, onstuimig Hollands weer. Af en toe kom jelangs een bushalte waar niemand staat te wachten. Boven de bermen hangenbiddende valken, in de uiterwaarden staan natte dieren. Een nat paard ismooier dan een natte koe, maar leg het maar eens uit. Twee natte paardenovertreffen alles, op een dag als deze, hoewel: een doorgezakteShetlandpony mag er ook zijn. De berusting waarmee zo'n beest de wereld inkijkt - hartverscheurend.

Hoe dan ook.

Je nadert een rotonde. Het is een heel grote, een verkeersplein in themiddle of nowhere. Je kunt er vijf kanten op, maar liefst. Je wegvervolgen, langs de N322, via Heerewaarden, of naar Oss en Den Bosch, viaKerkdriel, of naar Rossum en Hurwenen, of naar Alem en van daar naar Lith,of terug; ja, terug kun je altijd, overal. De rotonde is zo overweldigendgroot dat je jezelf het plezier van een paar rondjes gunt.

Waarom ook niet?

In het niemandsland van onkruid waar je omheen draait, liggen drieenorme eieren: twee witte, een bruine. Ze zijn manshoog, maar ze zien erlevensecht uit. Je kunt je ogen er niet van afhouden. Je weet dat ze vanbeton zijn, maar toch heb je onbedaarlijk zin in een uitsmijter. Er islangs de openbare weg veel kunst te zien, maar deze drie eieren tussen Maasen Waal slaan alles. Ze zijn té echt. Je draait er nog een paar rondjesomheen en je denkt aan Barneveld: waarom hebben ze daar geen eieren op hunrotondes liggen?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden