Onderweg (1)

Laatst zat ik in de auto. Geen nieuws. Ik zit vaak in de auto. Ik ging naar Rotterdam. Of misschien naar Den Haag....

Bij de Rai reed ik de ring op.

De zon scheen. Hier en daar dreven wat wolken. Er stond een aanzienlijke wind. Het was druk op de weg, maar vanaf het moment dat ik was ingevoegd, maakte het niet meer uit. Ik reed, en wat voor me lag, was file-vrij.

Altijd als ik de ring opdraai, maakt zich een gelukzalig gevoel van me meester. Ineens ligt de wereld voor me open, en ben ik vrij. Ga je in de richting van Rotterdam en Den Haag, dan kom je bovendien langs een bord dat de kilometerstand naar Parijs aangeeft. Altijd neem ik me voor even door te rijden naar de lichtstad.

Waarom ook niet?

Maar ik doe het nooit, of ik moet een afspraak in Parijs hebben, en dan rij ik altijd over Utrecht en Breda. Langs die route kom je dan weer geen bord tegen dat naar Parijs wijst.

Ik ging nu niet naar Parijs, zelfs niet naar Brussel. Ik ging naar Den Haag of Rotterdam. Maar de zon scheen en de lucht was vol vliegtuigen die op Schiphol aanvlogen. Ook dat is iets waar ik geen genoeg van kan krijgen. Als ik nog eens verongeluk, zal het zijn omdat ik met open mond naar een landend vliegtuig kijk in plaats van naar de auto's voor me. Welke muziek heb ik dan opt Er zijn drie mogelijkheden.

Nick Lowe.

Patsy Cline.

Steve Earle.

Ik heb de gewoonte sommige muziek jarenlang met me mee te slepen. Patsy Cline bijvoorbeeld draai ik al tien jaar in de auto, en nergens anders. Nick Lowe is een paar maanden geleden opgedoken. Ik kan de hele dag naar Only A Fool Breaks His On Heart luisteren. Van Steve Earle draai ik in de auto alleen zijn eerste album, Guitar Town. Vooral het eerste nummer maakt me altijd weer blij; het begint met de uitroep: 'Hey pretty baby, are you ready for me!' Behalve deze muziek die ik gemakshalve draai, heb ik ook andere geluiden bij me, The Strokes, Aaliyah, Aimee Mann, maar die moeten hun plaats nog veroveren. Soms luister ik ernaar, maar nooit als ik net vertrokken ben.

Het valt overigens niet mee om op stap te gaan. Een mens is toch geneigd thuis te blijven, lijkt het wel. Ik kan eindeloos talmen, en redenen verzinnen waarom ik beter niet kan gaan: files, slecht weer, andere onderwerpen, de nutteloosheid van alle inspanningen. Als ik dan uiteindelijk toch in de auto zit, kom ik in de stad nog allerlei obstakels tegen. Als de brug aan het einde van de Overtoom openstaat en de rij wachtenden strekt zich uit tot de Van Baerlestraat, kan ik zomaar besluiten weer rechtsomkeer te maken.

Vandaar dat gevoel van triomf als ik de ring opdraai. En het is niet alleen dat gevoel van vrijheid. Je voelt je ook opgenomen in een beweging, als je de snelweg opkomt. Je maakt deel uit van een stroom, je neemt deel - je bent niet alleen. En ook weer wel, want je hebt Steve Earle bij je. 'Hey pretty baby, are youready for me!'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden