Ondergesneeuwd raken in Joe's seksuele escapades

Von Triers theorieën zijn niet zo provocatief als in het eerste deel De verhaallijnen komen niet goed uit de verf.

FLOORTJE SMIT

Drama

Regie Lars von Trier.

Met Charlotte Gainsbourg, Stellan Skarsgård, Jamie Bell

In 18 zalen

Kun je een film eigenlijk wel zo rücksichtslos in tweeën knippen als bij Nymphomaniac is gebeurd, de veelbesproken seksfilm van Lars von Trier? Kun je halverwege probleemloos instappen in zo'n neerwaartse spiraal? Of kan dat alleen als je het eerste deel hebt gezien?

De vraag dringt zich op minuten na het begin van deel 2. Hoofdpersonage Joe, dan een meisje van een jaar of 12, krijgt liggend in het gras een spontaan orgasme - ze komt los van de grond, zweeft en ziet in een kitscherig visioen de hoer van Babylon en seksverslaafde keizerin Valeria Messalina (de derde vrouw van keizer Claudius) aan haar beide zijden.

Misschien werkt het als je dan al twee uur in haar perverse universum zou hebben vertoefd, als grap, of als metafysische parabel. Maar nu raakt alles ondergesneeuwd in de stroom aan seksuele escapades die Joe vertelt aan Seligman, de man die de nymfomane in deel 1 bloedend in een steeg vond en onder zijn hoede nam. En in een nog koude bioscoopstoel is vooral dat visioen potsierlijk.

Visueel is dat meteen het meest extreme in dit tweede deel: de spelletjes met vorm en de geestige vergelijkingen tussen het seksleven van Joe en de uitgebreide boekenkast van Seligman worden hoe langer hoe minder.

Dat is niet gek, want hier stappen we in bij Nymphomaniac 2: Joe vertelt Seligman dat ze zo veel seks heeft gehad dat ze gevoelloos is geworden. Ze gaat op zoek naar extremen, seks als zelfmutilatie.

Dat gaat overigens niet verder dan regelmatige bezoekjes aan een sm-meester, die als een dokter alleen maar bleekneuzige, hologige vrouwen als Joe behandelt. Deze scènes, met een fantastische Jamie Bell (Billy Elliot, 2000), zijn weliswaar de beste van de film, maar onderstrepen vooral hoeveel Joe bereid is op te offeren voor een orgasme. Veel minder zegt het over de connectie tussen seks en geweld - en dat terwijl geweld in dit deel opeens een veel grotere rol speelt dan seks.

Als de Deense regisseur seks laat zien, lijkt het steeds vaker provoceren om het provoceren: een snufje pedofilie, een shot met grote, halferecte zwarte penissen, een vagina in close-up die in een oog verandert.

Von Triers theorieën over feminisme, eenzaamheid en maatschappelijke outcasts zijn niet zo provocatief als in het eerste deel, de emotionele verhaallijnen komen niet goed uit de verf, al kan dat met die vermaledijde knip te maken hebben. Nee, saai wordt het natuurlijk nooit met enfant terrible Von Trier, maar teleurstellend is dit einde wel.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden