Onderdompeling in formule feestje ***

Ze brengen je naar grote hoogten, maar het uitzicht is overal hetzelfde.

PABLO CABENDA

Je ruikt de verwachting. Die gretigheid waarmee de bezoekers van een uitverkocht Ziggo Dome zich willen overgeven aan iets dat groter is dan zijzelf. Het doek gaat op en de belofte wordt ingelost. Als Mumford & Sons Babel inzet, is dat het sein om je onder te dompelen in het publiek totdat je als individu bent opgegaan in een zee van hossende eensgezindheid.

Dat bewerkstelligt Mumford & Sons namelijk. De band uit Londen heeft een talent om mensenmassa's aller landen ritmisch te laten springen met beproefd folkgereedschap: onder andere een akoestische gitaar die de vlam brandend houdt, een striemende banjo en een grote trom die de maat dicteert. Mumford & Sons is een denderende trein, stampvol camaraderie, waar reizigers zweet en glimlachen uitwisselen. Tegelijk is het één van de succesvolste Britse popacts van het moment. De Amerikaanse markt werd met overtuiging gevloerd met een nummer één notering voor het tweede album Babel dat wereldwijd meer dan een miljoen keer over de toonbank ging.

Het is makkelijk te zien waarom. De door Marcus Mumford gloedvol gezongen nummers als Little Lion Man en Below My Feet roepen een ongeremde feestvreugde op die je voor het laatst zag bij een band als The Pogues. Alleen hadden de Britse jongens van de goede zin misschien met het nummer The Cave van het debuutalbum al het summum van hun folkrock te pakken. Daarna wilden ze het trucje nog eens herhalen, en nog eens, en nog eens. Gevolg: de nummers op Babel lijken oefeningen in vormvastheid, of zo je wilt, voorspelbaarheid.

Live schemert die blauwdruk door. Alle ingrediënten lijken als in een succesrecept bij elkaar gevoegd tot een uniform geluid. Door de afwisseling met wat tragere, donkerder nummers als Thistle & Weeds is er toch enige variatie. Maar dat momentje ingelaste verstilling, als de band akoestisch speelt midden in de zaal, lost op in een continu achtergrondrumoer. Met alleen de pieken van de met bloed en branie opgepompte liedjes ontstaat een concertervaring met te weinig reliëf. Zeker, Mumford & Sons neemt je mee naar grote hoogten, maar het uitzicht is overal hetzelfde. Ja, Mumford lost verwachtingen in, maar wel zoals bij een feel good movie; het voelt vertrouwd, hartverwarmend en een beetje als een formule.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden