Onder tafel

De hele dag hebben de gezworen vijanden tegenover elkaar gezeten. De vertegenwoordigers van de regering links, die van de KNU-rebellen rechts, rode hesjes aan. De uitkomst van de onderhandelingen is dat er voorlopig niet meer gaat worden gevochten. Misschien wel helemaal nooit meer. Tijd voor een bezegeling.

De pers wordt erbij geroepen, voor die binnen is duurt het even, zoveel fotografen en filmers staan er te wachten. Voor ze weer weg zijn, duurt ook even. De fotografen en filmers kunnen maar geen genoeg krijgen van het handenschudden, steeds moet het overnieuw. En maar fotograferen en filmen. Wat wil je, twee partijen die elkaar zestig jaar lang naar het leven hebben gestaan, sluiten eindelijk vrede, dat is nieuws. Zestig jaar, dat is bijna zolang als het conflict in het Midden-Oosten. Het kan dus wel.

OK, de allerlaatste handenschudfoto dan. Nog een keer worden de handen over tafel heen gestoken. Even tellen hoeveel. Links negen, rechts acht, we missen een hand bij de rebellen. De hand van de grijze regeringsvertegenwoordiger zweeft in het luchtledige. Het is Aung Min, het hoofd van de regeringsdelegatie. Tegenover hem, naast de jonge vrouw met de bril, zou nog een vrouw moeten zitten, Naw Si Pho Ra Sein, secretaris-generaal van de KNU. Aung Min weet zich even geen raad, hij glimlacht opgelaten. Waar is zijn directe gesprekspartner gebleven?

Tussen de schuddende handen door zie ik op het blauwe tafelkleed menig glas staan, twee keer zie ik een witte dop van een flesje bronwater en linksvoor de onderkant van een flesje. Daar blijf je van nippen in zulke omstandigheden, zeker als het erom gaat spannen. Moest mevrouw Sein na al dat water hoognodig naar de WC? Dat kan niet, hutje bij mutje zijn fotografen en filmers rond de tafel gaan staan. Niet alleen de vrolijke bende aan het eind, links en rechts staan ze ook. Vast ook aan deze kant van de tafel. Onmogelijk om door dat mediacordon heen te breken.

De enige plek waar ze heen kan zijn gegaan, is onder tafel. Tijdens de onderhandelingen gingen haar schoenen knellen, ze schoof ze onder tafel van haar voeten. Nu de onderhandelingen zijn afgelopen, de pers zo'n beetje klaar is, wil ze haar schoenen weer aantrekken. Zoals je in de bioscoop bij de aftiteling naar je schoenen gaat zoeken. Maar waar zijn ze? Ze moet onder tafel om ze te pakken.

Twitter.com/hansaarsman

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden