Onder sapiens is verkrachting een gewoon verschijnsel

Beeld de Volkskrant

Nu de mannen van het Forum voor Democratie zoveel liefde voor de rassentheorie laten zien, is het misschien goed om erop te wijzen dat er al heel lang geen andere mensensoorten meer bestaan, maar dat we er wel in zijn geslaagd, door al die tienduizenden jaren heen, het racisme voor onze kinderen te behouden.

Er waren eerst wel andere mensensoorten, bijvoorbeeld de neanderthaler. Waar zijn ze gebleven? En kreeg u ook een beetje een - eerlijk zeggen - unheimisch gevoel toen u afgelopen zomer las dat ons dna voor 4 procent uit neanderthaler-materiaal bestaat?

In hun pogingen de 4 procent te verklaren, bezweken de deskundigen bij bosjes voor de menselijke verleiding om er een romantisch verhaal van te maken. Met open plekken in het bos, en ontmoetingen bij de waterplaats. Eentje zette een roze bril op, leunde achterover en begon zo teder over 'vrijen' dat je er zin in kreeg.

Maar zou de prehistorische verspreiding van dna-materiaal, om zo te zeggen, echt hebben geleken op wat wij onder 'vrijen' verstaan? Bood een sapiens-mannetje, zodra hij de kans kreeg, een neanderthaler-vrouwtje snel wat vijgen aan, en sprong de vonk over, waarna de liefde de rassenverschillen overbrugde?

Het is gemakkelijk om fouten te maken. Zelf gaf ik in mijn voorstelling van zaken de rol van ontvangende partij aanvankelijk automatisch aan het neanderthalervrouwtje, terwijl de nieuwsfeiten toch duidelijk waren: zij hebben dna in ons gebracht, niet andersom. Wij waren helemaal niet degenen die de vijgen hebben uitgedeeld.

Stelt u zich nu nog eens een neanderthaler voor. Een mannetje. Laag voorhoofd, ongeïnteresseerde blik en lange, aapachtige armen. Oeleboele, laten we eerlijk zijn, meer kwam er niet uit... Ja, en: 'Pas op, achter je!', maar nooit eens vlug genoeg. Zou de '4-procent-interactie' tussen de soorten echt gepaard zijn gegaan met vrouwelijke vrijwilligheid?

Onder sapiens is verkrachting een gewoon verschijnsel, dus dat zal onder de andere mensenrassen niet anders zijn geweest, eerder erger. Onze vrouwtjes waren mooier, hun mannetjes veel sterker. Wat zal hun hebben belet?

Het was een geluk dat wij verhalen hebben, waarin we samen kunnen geloven. Daardoor kunnen wij wel samenwerken, en is het ons gelukt de neanderthaler te verdrijven tot in de verste uithoeken van het leefgebied. Net zolang totdat, diep in Spanje, de laatste neanderthaler voor de laatste keer een blik op een meisje wierp. ('Ik heb thuis nog meer vijgen.')

Kijk. Als straks mocht blijken dat de neanderthalers ook 4 procent dna van ons hebben gekregen, praten we nergens meer over, dan valt mijn rassentheorie bij voorbaat in het water. Maar in alle andere gevallen is nu wel duidelijk dat er in de oertijd achter letterlijk elke boom wel een stijve neanderthaler kon staan. Dat de angst voor de ander ooit een terechte angst is geweest. En dat we daarom hebben gereageerd, zoals we hebben gedaan, telkens als wij nadien mensen tegenkwamen die er anders uitzagen.

De angst ons in de genen geslagen. Dat kan, en dat gebeurt, zo weten we uit vogelonderzoek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden