Ondanks de wolk van vleesloze heiligheid bestelde Sylvia Witteman zonder schroom een kroket

Sylvia Witteman Beeld
Sylvia WittemanBeeld

Ik was de Febo binnengelopen om hun nieuwe, vegetarische burger te proeven. Die viel niet tegen. Tussen al het zoet-zuur-zoute-knapperige geweld van augurk, brood, sla, ketchup en mayo, proef je nauwelijks of die dunne bruine schijf in het midden van koe of van bonen is gemaakt. Dat is goed nieuws voor koeien. En slecht nieuws voor bonen, die toch ook schepselen Gods zijn.

Terwijl ik het broodje at, kwam er een man binnen die er ook een bestelde. 'Jullie deelden ze toch gisteren gratis uit?', vroeg hij aan de vrouw achter de toonbank. 'Hoe was dat?' De frietbakker sloeg lachend haar ogen ten hemel. 'Gekkenhuis. Gek-ken-huis', zei ze. 'Rijen dik, de hele dag. Er waren mensen bij die er vijf, zes aten...' Ze overhandigde de man zijn broodje.

Hij nam een hap en maakte met volle mond een geluid dat dicht in de buurt kwam van juichen.

'Fantastisch', bracht hij uit. 'Heerlijk! Is dit helemaal vegetarisch?' De frietbakker knikte. 'Lekker, hè? Ja, helemaal vegetarisch', zei ze. Maar in de saus zit ei, dus veganístisch is het niet... weet je, er kwam gisteren een stel, met een kindje. Veganisten. Die hadden hun eigen saus meegenomen. Of ik dáármee een burger wilde maken. En ik heb het gedáán ook, hoe druk het ook was. Er wordt nu gewerkt aan een veganistische saus.' Ze keek blij.

'De tijden zijn echt aan het veranderen', sprak de man. 'Ja', zei de vrouw opgetogen. 'Toen we zeven jaar geleden begonnen met de vegetarische kroketten, konden we ze aan het eind van de dag zowat allemaal weggooien. Maar nu... niet aan te slépen.'

Het is waar. Vegetarisch eten was tot voor kort iets voor de weldenkende elite die sowieso de neus optrok voor snackvoer. En nu stonden er opeens twee doodgewone Amsterdammers in de frituurwalm enthousiast over veganistische mayonaise te praten; het was weinig minder dan een wonder.

Zelf had ik nog wel zin in een kroket. Een échte, met vlees, want de vegetarische kroketten van de Febo smaken naar Brinta met poederchampignonsoep. Maar ik durfde er niet om te vragen, want in de snackbar hing inmiddels een wolk van vleesloze heiligheid. Uit de automaat dan? Had ik kleingeld? Nee. Nou, dan maar geen kroket.

'Heerlijk. Echt fantastisch', zuchtte de man na de laatste hap van zijn vegaburger. 'En geef me nu maar een frikandel speciaal'. Neuriënd liet de vrouw zo'n hartige vleesstaaf in het kokende vet zakken. Ook ik bestelde nu zonder schroom mijn kroket.

Het vlees is gewillig, en de geest is zwak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden