Column

'Onbekend onderdeurtje uit een uithoek zal het altijd afleggen tegen de eerste de beste tv-journalist'

Het is niet terecht dat er zo laatdunkend wordt gedaan over De Tegel als WC-eend-prijs voor journalisten, schrijft columnist Lidy Nicolasen.

De Tegel die Volkskrant-verslaggevers Jan Hoedeman en Robert Giebels wonnen voor hun reconstructie van het mislukken van het Catshuis-overleg.Beeld twitter.com/janhoedeman

Wij van WC-eend adviseren WC-eend. Als journalist is het lekker te schmieren over het jaarlijkse prijzencircus van onze beroepsgroep, de Tegel als vorm van zelfbevlekking. Behalve natuurlijk als je zelf de prijs wint die journalistiek Nederland zichzelf toekent. Crisis in medialand of niet, afgelopen week was het weer zover. Het moet gezegd: van een nep-gala is de De Tegel een serieuze prijs en dito happening aan het worden waar je je met je WC-eend degradeert tot piskijker.

's Middags op de redactie werd ik al iets gewaar van de gewonnen waarde die aan De Tegel wordt toegekend. Een genomineerde vrouwelijke collega keerde op aanraden van de chef terug naar huis om daar een soepjurk en vooroorlogse pumps uit de kast te plukken. Haar opkrullende mini-mini zou te zeer afsteken naast de flitsende galarobe van presentator tevens collega-journalist Eva Jinek. Mijn collega haalde het podium niet (ten onrechte), maar op een redactie waar de lommerd nog een populaire kledingzaak is, heeft zo'n advies toch betekenis.

De Haagsche Schouwburg, de fondant onder de theaters in Nederland, bleek een perfecte locatie voor de Tegel-uitreiking. De prominenten zaten vooraan te glimmen, inclusief de Haagse wethouder die onmiddellijk de aanval opende op Pieter Broertjes die De Tegel naar zijn mediastad Hilversum wil halen. Den Haag betaalt. De genomineerden bleven glimlachen, ook als ze niet hadden gewonnen. Enfant terrible onder de journalisten Arnold Karskens had zijn boegeroep dit keer al gespuid in het introductiefilmpje van de avond. En Nico Dijkshoorn speelde de blues.

Rellen
Natuurlijk waren er ook rellen, waarvan je je pas na afloop gewaar werd. Iedereen, ja iedereen vond dat Mark Misérus had moeten winnen met zijn verhaal over de Rabowielerploeg. Hij is van de Volkskrant, dus ik ben niet objectief. Sommige juryleden zeiden dat ze voor jonge collega's hadden gekozen, minder voor kwaliteit. Een jury had niet begrepen waar het genre achtergrondverhaal eindigde en onderzoeksjournalistiek begon. Een jurylid twitterde dat het beste interview in de prullenbak was beland, door ingrijpen van de hoofdjury. Onmiddellijk aan de kant zetten dat jurylid. Lekken is mooi, maar toch echt niet in eigen kring.

De publieksprijs mag wat mij betreft ook worden afgeschaft. Het is een Idols-dolletje waarvoor half Nederland is opgejut. Wie erin slaagt de meeste stemmen te verwerven, wint. Een onbekend onderdeurtje uit een uithoek van het land zal het dus altijd afleggen tegen de eerste de beste tv-journalist, die niet zelden als een eigen merk is uitgestegen boven zijn of haar journalistieke organisatie. De kwaliteit van het aangeleverde werk, doet er niet toe. Klaar daarmee.

Er zijn Tegelhaters die vinden dat er appels en peren met elkaar worden vergeleken. Critici die beweren dat de krant en de radio achterop zullen raken bij de televisie, omdat beeld een niet te onderschatten en steeds belangrijkere factor is geworden. Ze hebben in elk geval ongelijk wat betreft dit jaar. De televisie legde het met drie Tegels af tegen de kranten, die er vier wonnen, en als we de oeuvreprijs van NRC-columnist Heldring meerekenen, zelfs vijf.

Vitale tijd
Maar hoe lang nog? We zitten in een vitale tijd. Kranten doen het nog verbazingwekkend goed ondanks de opkomst van internet. De crisis blijkt bovendien een kweekbodem voor mensen met nieuwe ideeën en serieuze initiatieven. De jongste is De Correspondent, die net als de iets minder jonge De Nieuwe Pers ons via internet wil trakteren op ander nieuws, de waan van de dag en breaking news voorbij, niet gebonden aan format en tijd en weg van de graaiende vingers van aandeelhouders.

Hulde. De zoektocht naar andere mogelijk betere manieren om verhalen te vertellen, verslag te doen en - niet op de laatste plaats - als de koningin van de aarde tegels te lichten, kan niet voldoende worden gesteund. Stiekem hoop ik altijd dat in die lawine van nieuwe ideeën, initiatieven en investeringen de regionale pers ook een nieuw leven krijgt. Op de site of in een krant, mij is het om het even. Als voormalige regionaal journalist gaat het me aan het hart dat grote delen van ons land zijn verstoken van een medium dat op professionele wijze de lokale democratie controleert. Daartoe zijn wij journalisten toch op aarde.

Lidy Nicolasen is redacteur van de Volkskrant. Iedere zaterdag schrijft zij een column voor Volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden