Column

Omroepers: een uitstervend menstype

België is een van de laatste landen waar nog omroepers te zien zijn. Laten we ervan genieten.

Oproepster Andrea van Eén. Beeld YouTube

Zap vlug naar de Belgen. Op de Vlaamse zender Eén kun je deze weken een uitstervend menstype aanschouwen: de omroepers. Naar verwachting blijven ze tot het einde van de zomer in leven, de vier vrouwen van Eén: Andrea, Eva, Geena Lisa en Saartje. Ze lijden aan een chronische aandoening, die voortschrijdend inzicht heet.

Voor de jongeren onder ons: omroepers zijn een soort vlotte nieuwslezers die van een autocue de tv-gids oplezen. Daarover gesproken: de tv-gids is een blad waarin alle informatieblokjes staan die je onder in beeld ziet als je zapt - beide best handig dachten we, totdat het internet, digitale tv en voice-overs hun intrede deden.

Het verdwenen vak was een leerschool voor presentatoren. Voor de intrede van vlogs - hoi Enzo Knol! - en realitysoaps - hey Roy Donders! - had je drie karige opties als niet-zingende en niet-acterende aspirant-BN'er: belspelletjes presenteren, videoclips aan elkaar praten of programma's aankondigen.

Zo prees Humberto Tan begin jaren negentig - toen nog met haar en schevere tanden - de nachtfilms van de AVRO aan en Caroline Tensen vertelde - met schoudervullingen en föhnkapsel - wat die avond allemaal bij Veronica te zien was.

Bij een omroeper moet ik altijd denken aan Arie Boomsma, maar dat kan aan mij liggen, want ik denk sowieso vaak aan Arie. Hij was in 2003 de laatste omroeper van Nederland op Yorin, een zendernaam die jongeren aan moest trekken, maar waar Engelssprekenden om grinnikten omdat het klinkt als hun 'urine'.

Daar zat Arie dan, gemakkelijk op een felgele sofa, een lange zijscheiding over zijn voorhoofd gedrapeerd, een aflevering van soap Westenwind aan de man te brengen: 'Max Noorderweer bevindt zich zo langzamerhand in een parket waar hij misschien wel nooit meer uitkomt.'

Je zag meteen: die gaat een heel grote worden.

Vroeger zaten de omroepers achter een desk of op een bank, maar nu staan ze op Eén, net als de nieuwslezers van de NOS, rechtop in beeld, met soms een guitig pasje naar rechts of links. Omroepster Andrea - met van dat blonde piekhaar dat je op posters bij de kapper ziet - heeft het allemaal meegemaakt, want die doet het werk al sinds 1989.

Op de dag dat de Rode Duivels een oefenwedstrijd tegen Oranje speelden was Andrea in een demonstratief rood mantelpakje gestoken en over de speelfilm Chocolat zei ze: 'Een zalige film, zo'n beetje een modern sprookje, met de bijzonder mooie Juliette Binoche en de al even appetijtelijke Johnny Depp.'

Kijken dus.

België is een van de allerlaatste landen waar nog omroepers te zien zijn. Wat dat zegt over België is niet dat het een wanhopig achterhaald land is, maar wel dat het houdt van vertrouwde, blanke gezichten, felgekleurde jurkjes tegen een witte achtergrond en duidelijk articulerende vrouwenstemmen met een rollende r.

Vier keer per avond verkopen de Vlaamse dames het tv-aanbod aan de kijker. Daarbij bedanken ze je netjes dat je voor Eén hebt gekozen en wensen je aan het eind van de rit ook nog eens een goede nachtrust. Als ware tv-moeders ontfermen ze zich over je - alles om de eenzaamheid van de kijker te verzachten.

Gisteravond stond Andrea er weer, bij hoge uitzondering in sober zwart. Er kon geen lachje vanaf. Het kan mijn beroepsdeformatie zijn, maar ik zou zweren dat ze al aan het rouwen was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden