Omringd door lege whiskeyflessen in een grauw pensionnetje

IN SEPTEMBER 1990 liet George Best zich op de Engelse televisie interviewen door Terry Wogan van de BBC. Best giechelde, frummelde aan Wogan en kraamde voortdurend onzin uit....

Wogan: 'Goed. Wat voer je momenteel uit?'

Best: 'Ik neuk.'

Wogan: 'Juist ja. Dames en heren, George Best'

Een deel van het amusante, maar bovenal tragische vraaggesprek is opgenomen in Football Babylon, een scanduleus boek van Russ Williams waarin de vuiligheid van het Britse voetbal breed wordt uitgemeten. In hoofdstuk twaalf, Drunk and Disorderly, komen de dronkaards aan bod, Best natuurlijk en Jimmy Greaves, maar ook Bryan Robson, Paul Merson, het hele elftal van Wimbledon en vanzelfsprekend Paul Gascoigne.

Drank is onlosmakelijk verbonden met de Britse voetbalcultuur. Nergens ter wereld drinken voetballers zoveel en zo vaak als in Engeland en Schotland. (De voormalige vrouw van Paul McCrath verklaarde ooit dat haar man soms een fles wodka leegdronk, vóór de middagtraining.) En nergens ter wereld, Rusland wellicht uitgezonderd, zijn zoveel (oud-) profs aan de drank verslaafd.

Toen een speler van Stoke City, John Ritchie, in de jaren tachtig naar zijn mening werd gevraagd over voetbalwedstrijden op zondag, zei hij: 'Daar ben ik natuurlijk tegen. Voetbal op zondag zal mijn zaterdagavonden ruïneren' Niemand die er gek van opkeek.

Mij schiet slechts één anekdote te binnen over een Nederlander die door drank in opspraak kwam, Cor van der Hart die zichzelf steevast omschreef als een gezelligheidsdrinker. Aan het eind van de jaren zeventig, toen Van der Hart trainer was van AZ '67, werd bekend dat hij op aandrang van de club was geopereerd.

In zijn maag was een middel, Refusal, ingebracht dat er voor moest zorgen dat hij zelfs bij gering alcoholgebruik onwel zou worden. Van der Hart dronk overigens rustig door.

De zaak trok indertijd veel aandacht, maar niet zoveel als in Engeland zou zijn gebeurd. Daar worden verhalen over voetballers of trainers die naar de fles hebben gegrepen breed uitgemeten en worden, ter ondersteuning van het verhaal, barkeepers en andere gasten in de pub indringend door verslaggevers van de schandaalpers ondervraagd.

Best geeft nog steeds grif toe dat drie dingen zijn leven domineren, voetbal, seks en drank. Eén keer heb ik hem ontmoet, op Wembley waar hij na een wedstrijd van Engeland de perskamer binnenstapte en monter een gin-tonic bestelde. Best was gekleed in een glimmend trainingspak en stonk, merkte ik toen ik hem om een handtekening vroeg, naar alcohol, zoals het hoorde.

Een spel van de duivel heeft ertoe geleid dat drie fameuze drinkebroers, Gascoigne, Merson en Robson, dit seizoen bij Middlesbrough zijn verenigd. In een boek dat aan hem is gewijd, Rock Bottom, verklaart Merson dat drankmisbruik in het Engelse voetbal schering en inslag is. Volgens hem is dat er zelfs de oorzaak van dat Engelse ploegen in internationale competities bijna zonder uitzondering teleurstellen.

Gascoigne werd deze week op aandrang van Robson, de manager van Middlesbrough, opgenomen in een alcoholkliniek. Robson was duidelijk geworden dat Gascoigne niet dronk om er plezier aan te beleven, maar obsessief, om te vluchten vermoedelijk. Aan de opname van de man die al jarenlang door pers en publiek zonder scrupules wordt opgejaagd en daarom al is vergeleken met Prinses Diana, ging een weergaloos, meerdaags zuipfestijn in Dublin vooraf.

Een dag nadat Gascoigne met de therapie begon, publiceerde The Daily Telegraph een verhaal over Malcolm Macdonald, een Engelse international die in de jaren zeventig voor Luton, Newcastle United en Arsenal speelde. Macdonald was een zeer populaire aanvaller die honderden doelpunten maakte en zich de bijnaam Supermac verwierf. Hij was pas 28 jaar toen hij door een knieblessure zijn loopbaan moest beëindigen.

Onlangs werd hij ergens in Noord-Oost Engeland in een grauw pensionnetje aangetroffen, in een coma en omringd door lege whiskeyflessen. Nadat hij in een ziekenhuis werd bijgebracht, ontfermde de Engelse spelersvakbond zich over hem.

De bond betaalt de kosten van de alcoholkliniek, 325 pond per dag, na een verzoek daartoe van de vriendin van Macdonald, Carol Johnson. Zij was ooit getrouwd met Brian Johnson, de zanger van de popgroep AC-DC.

Het levensverhaal van Macdonald leest als een goedkoop romannetje, met de gebruikelijke ingrediënten van rise and fall, maar zonder gelukkig einde. Hij mislukte als manager van Fulham en Huddersfield, liet zijn vrouw en vijf dochters in de steek voor een barvrouw en verspeelde het grootste deel van zijn vermogen. Van zijn investeringen in een telecommunicatie-firma in Milaan zag hij nooit iets terug.

De krant plaatste bij het verhaal drie foto's die het leven van Macdonald prachtig illustreren. Op de eerste foto juicht hij, nadat hij op Wembley een van zijn vijf doelpunten, nog steeds een record, tegen Cyprus heeft gemaakt. Op de tweede foto staat hij op het punt om in een Rolls Royce te stappen, geflankeerd door een gedienstige chauffeur met pet en uniform.

Op de derde foto arriveert hij bij de rechtbank om een proces bij te wonen dat tegen hem werd aangespannen nadat hij betrapt was op het rijden onder invloed. De man op de foto ziet er aanmerkelijk ouder uit dan 48 jaar en is al zijn waardigheid verloren.

Paul Gascoigne is, kortom, niet alleen.

Paul Onkenhout

(De uitslag van de Grote Frank Rijkaard Kennis Quiz zal volgende week worden gepubliceerd. De inzendingen stromen nog steeds binnen.)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden