Ome Han's poker

J.A. Hansen was een Volkskrant-newsgetter van hoog gehalte. Een van zijn tactieken was pure bluf. Zo belde hij ruim dertig jaar geleden tijdens het Nieuw-Guineaconflict met het ministerie van Defensie, afdeling dienstplichtzaken, onder de naam Gerritsen....

De vorig jaar overleden Han

Han imiteerde in grote stijl de bezorgde vader die nu potverdomme wel eens wil weten wanneer zijn zoon - 'hij werkt bij me in de zaak' - als dienstplichtige naar Nieuw-Guinea moet gaan. De hoorbaar meelevende ambtenaar gaf, tegen alle instructies in, die datum. De volgende morgen opende de krant met het spoedige vertrek van de eerste grote troepenzending naar Nieuw-Guinea.

'Ome Han' was decennia lang niet alleen in journalistieke zin leermeester en inspirator voor zijn jonge collega's. Op zijn deelredactie bloeide het kaartspel, onder voortdurend gepeperd commentaar van de meester zelve. Hij leerde ons in de jaren zestig pokeren (Draw èn Stud) met kaarten en zelfs dáármee blufte hij.

Hansen had al snel door dat hij niet tegen een groep 'Cincinnati Kids' speelde. Inderdaad, als iemand van ons tegenover Edward G. Robinson had moeten plaatsnemen, dan was hij het wel. Met klimmende ergernis merkte hij dat de jongere collega's flauwe kaarten kwamen 'zien', zodat een mooie strijd om een vette pot geen kans kreeg.

In Amerika, zo sprak hij - hij was er net geweest - is er een regel tegen het te snel laten zien. Wie wil zien en verliest, moet nog eens de pot betalen voor het volgende spel. Daarom willen de Amerikanen bijna nooit zien. Het spel wordt bijna altijd met gesloten kaarten afgehandeld.

Natuurlijk geloofden we hem grif en speelden op die manier jaren poker. Eens werd het spel zo ruig dat het meer koppige dan kapitaalkrachtige collega's te veel geld ging kosten. Toen hielden we er maar mee op. Het klassieke advies: speel onvoorspelbaar, maar voornamelijk toch vrij conservatief, was ons niet geworden.

Ik heb zo'n twintig jaar 'Ome Han's poker' gespeeld. Tot ik enkele jaren geleden in diverse boekjes vond dat Hansens verdubbeling van de pot nergens gespeeld wordt. Terwijl er toch zoveel boeiende varianten bestaan. Zelfs Oost-Ontario heeft zijn eigen variant.

Poker is Amerikaans, al zijn er die vermoeden dat het uit het - sterk afwijkende - zestiende-eeuwse Duitse Pochen ('bluffen') is afgeleid. In de simpelste variant van Gesloten Poker (Draw) krijgt iedereen vijf kaarten, nadat er minimum èn maximum inzetten per biedronde worden afgesproken. Na inzetten mag een speler éénmaal ruilen: nul tot en met vijf kaarten. Wie niks ruilt, suggereert uiteraard een prachthand. Het gaat er om de hoogste combinatie over te houden. Boven losse rommel gaan One Pair (twee gelijken), Two Pair (twee paren), Three of a Kind (drie gelijken), Straight (oplopende reeks van gemengde kleur), Flush (alle vijf van een kleur), Full House (drie plus twee), Four of a Kind (vier gelijken) en ten slotte Straight Flush (straatje van één kleur).

Soms wordt dit uitgebreid met Skip Straight (straatje met bijvoorbeeld 3 - 5 - 7- 9 - vrouw) - geklasseerd onder Straight. Daaronder komt weer Round the corner Straight, waarbij de hoge of lage aas midden in een straatje mag. Daaronder (dus boven Three of a Kind) komt Blaze: alleen heren vrouwen en boeren, met daarin twee paren. En Four Flush (vier kaarten van dezelfde kleur) komt tussen One en Two Pair.

De meeste kenners, ook uit Cincinnati (Steve McQueen), prefereren Stud Poker, waarbij slechts een kaart gesloten blijft en er telkens een open bijkomt. Bij Seven Card Stud krijg je twee gesloten kaarten en mag je aan het eind de beste combinatie van de twee gesloten en vijf open kaarten kiezen voor de beslissende confrontatie.

Er zijn ook variaties waarbij de spelers juist de laagste combinatie (of liever een gebrek daaraan) moeten krijgen: Lowball, Lowboy ofwel het wrede Burn and Squirm. Ook kan de pot aan de hoogste en de laagste tegelijk uitbetaald worden: High Low Five Card Stud. Wie indruk wil maken in de Hollandse stamkroeg spreke van Deuces Wild. Een wild gebeuren want iedere twee is een joker, wat overigens aan het brave Canasta herinnert. Er zijn nog veel meer mogelijkheden, zoals strippoker, niet geschikt in elke omgeving. En niet te vergeten de speelwijze waarbij de deler telkens mag zeggen welke variant nu gespeeld moet worden.

Het spel vereist vooral slimheid en niet eens zo zeer een slecht karakter. Een van Amerika's Top-10 beroepspokeraars, de uit Korea afkomstige Jimmy Cha, versloeg ooit eens in een wereldgo-toernooi grote meesters uit Japan, tot immense verbazing van de hele go-wereld.

Poker heeft een slechte naam wegens de legendarische verhalen in de westernsfeer en op de zuidelijke raderboten. Ten onrechte, zeggen de deskundigen. Het probleem is dat met kaartpoker de financiële grenzen moeilijk te beheersen zijn. Tenzij men om fiches of lucifers speelt, maar dat wordt weer net iets te flauw. Elke schijtlaarzige vrek gaat dan gokken als een beest.

De meeste pokeraars beweren dat het hun om het spel gaat en niet om geld. Dat dient alleen om de kunde aan te geven. Jawel, en het deelnemen is - ook al kost het een bom duiten - belangrijker dan het winnen. Hansen wist wel beter. 'Effe stukkie doen', blufte hij als hij genoeg voorstond en veegde dan grijnzend de buit bijeen. Han was een van die zeldzame mensen die je dat allerminst misgunde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden