Omdat ik zoveel van je hou

Dit jaar is onbetwist een Eddy Wally-jaar. De keizer van het Vlaamse lied is 70 geworden en hij zit vijftig jaar in het vak....

Het programma vermeldt toch niet de minsten. Rita Maya komt, de Vlaamse Piaff. Rita is van Lichtervelde. En wat te denken van Marino Macaroni, de 'comische noot'. Marino is van Brugge.

Zij brengen deze middag, aldus de aankondiging, de Moulin Rouge naar Gits bij Roeselare, provincie West-Vlaanderen. Op het podium van discotheek La Palma, een kleurloze loods op een bedrijfsterrein, hangen vlaggetjes en rozetten in de Franse driekleur. Een anonieme artiest tekende het decor op twee reusachtige vellen: een molen en de Eiffeltoren.

Niet zonder belang als je de belofte van het programma wilt waarmaken, maar de organisatie weet dat de bijna achthonderd bejaarden die zich hier aan lange tafels aan de soep en de kip met friet hebben gezet, eigenlijk maar voor één man komen.

En die laat zich niet door het thema ringeloren.

Valencia! Waar de sinaasappels groeien in de gloeiend hete zon.

Valencia! Waar de rode rozen bloeien langs de rand van jouw balkon.

In een glitterjas is hij tussen de gordijnen vandaan gestapt, het uitdunnende zwarte haar verborgen onder een Panamahoedje, een glimlach van graniet en onmiddellijk een uitnodigend gebaar naar de dansvloer. 'Ha, magnifiek. Is everybody happy? Is everybody sexy?'

Het fonkelgewaad is na de pauze verruild voor een zwierige Zorro-cape. Hoezo, Moulin Rouge?

Zing, signorita, zing voor mij. Zing zoals de midinetten. Dans, signorita, dans voor mij. Klapper met die castagnetten.

Men had het kunnen weten. Op een goudkleurige plaat aan de gevel van zijn woning in Zelzate staat het duidelijk genoeg geschreven: Eddy Wally Internationaal. De tekst staat temidden van sterren. Die duiden de landen aan waar hij is geweest, en - vooral volgens eigen overlevering - massa's volk heeft getrokken, stadions vol. Rusland, China, de Verenigde Staten, Frankrijk, waar niet? Later deze maand reist hij naar Miami, optreden bij de Belgische consul. 'Schitterend.' Er moeten nog veel sterren bij, de plaquette loopt achter.

In elk geval Vlaanderen, en Nederlandse windstreken met liefhebbers, konden er niet omheen: 2002 is onbetwist een Eddy Wally-jaar. Zeventig is de keizer van het Vlaamse lied geworden, de Voice of Europe, of de koning van de kitsch voor wie enig misprijzen verkiest. En dan komt het mooi uit en passant een jubileum als artiest te prikken: vijftig jaar in het vak.

Het resultaat was onder meer een musical, eind juli opgevoerd op de Gentse Feesten, over zijn leven en hijzelf in de hoofdrol. Het terugblikprogramma Het mooiste moment van de commerciële zender VTM was aan hem gewijd. Het jongste initiatief mag er ook wezen: een Eddy Wally-museum in zijn woonplaats. 'Ha, Zelzate weet niet waaraan ze beginnen. Graceland in Zelzate, kunt ge het u voorstellen. Een cafetaria erbij, misschien wel een shoppingcentre.'

En of dit een Eddy Wally-jaar is. Vraag het aan Bertje, fan, die zijn idool al jaren aaneen naar podia in de verste uithoeken rijdt, steevast vergezeld door Arlette, kleedster. Bertje: 'Het is ongelooflijk. Honderden optredens. Deze maand in 27 dagen 34 shows.' En op de kilometerteller van de Mercedes staat ruim 93 duizend kilometer. De auto is nog geen jaar oud.

Eddy Wally, op de achterbank: 'Laatst waren we in Kortrijk. Op de universiteit. Voor de dertiende keer. Een volk, een vólk! Vijftienhonderd studenten. Eddy! Eddy! Eén keer namen ze iemand anders. Het was páf, gedaan. Niemand kwam. Maar de Walen houden ook van mij. Ik was in Durbuy, het kleinste stadje. Kent u het? Ha, bienvenue. C'est formidable. Ik spreek de talen. En wanneer moeten we de clip opnemen, Bertje? Volgende vrijdag? Oei. Een nieuw nummer.'

Kom dans met mij. Under the sky. ('Modern, hoort ge?') Kom dans met mij. Under the sky. Papapapapapápáá.

Krijgt het publiek dan nooit genoeg van Eddy Wally? Waarom zou het, vraagt hij zich af. Artiest in hart en nieren. Speciale stem. Altijd live. Nooit met tegenzin naar een optreden. Altijd lukt het hem het publiek mee te krijgen. Ambiance gegarandeerd. 'Er is al zoveel miserie. Bij mij kan men de zorgen even vergeten. Dat is mijn opdracht, als je het zo wilt noemen. Showman. Politiekers doen hun best, Eddy Wally doet de rest.'

Maar, even ernstig Eddy Wally, lachen ze niet om u? 'Nee, meer dan honderd procent nee. Soms zie je ze even kijken, maar dan is het al snel: wauw, die man kán het, hè. Chapeau!'

In La Palma zwieren paren op leeftijd statig voor het podium langs. Veel driekwartsmaten, vierachtsten en humuslagen accordeon. Wie niet meer zwieren kan, zwaait vanuit de stoel naar Eddy. Eindelijk, Parijs!

Ik ben in Parijs geweest. Het was er een reuze feest. Ik heb de Moulin Rouge gezien. Ik heb er gedanst met Josephine.

Niet zelden steekt iemand de hand uit, en Eddy Wally buigt zich galant voorover. 'Ah, dank u, merci!' Bertje kijkt tevreden toe. 'Zie je ze stralen?'

'Het is toch zo'n sympathieke mens.' Wie in het publiek de gevoelens voor de artiest peilt, krijgt dit steevast als eerste antwoord. Paula (67), Florant (68) en Janine (65) zijn uit Eeklo naar Gits gekomen. Ze volgen hem al veertig jaar. 'Een groot artiest, veel succes, maar altijd dezelfde gebleven. Als we hem tegenkomen op de baan, altijd de hand omhoog. Zo is Eddy.' Nelly uit Menen: 'Wist u dat hij, toen hij nog met lederwaren op de markt stond, werkelijk iedereen een hand kwam geven; om vijf uur 's morgens. Vijf uur! En dan was hij de avond ervoor om twee, drie uur thuisgekomen, hè. Een harde werker, den Eddy.'

Zo ziet Vlaanderen zijn zonen graag. Stoempers die niet vergeten waar ze vandaan komen. Eddy Wally: 'Het is een lange weg geweest.'

Eduard van de Walle zong al als kind in cafés en het kerkkoor van Zelzate. Nadat zijn vader vroeg was overleden, lag een poging een onzeker bestaan als charmezanger op te bouwen niet direct voor de hand. Eduard moest het geld voor het gezin binnenbrengen en hij belandde in een weverij in Sas van Gent, vlak over de grens. Toch bleef de muziek trekken. Hij betrok een café van zijn schoonmoeder in het nabije Ertvelde, waar hij geregeld avonden optrad, zittend op het biljart. Overdag stond hij achter de marktkraam.

Maar de zuigkracht van het zompige Meetjesland bleek betrekkelijk toen niemand minder dan Telstars Johnny Hoes zich over 'de zingende marskramer' ontfermde. Hij schreef Chérie, waarmee in een klap de reputatie van Wally tot over de landsgrenzen was gevestigd. Een reeks varianten zou later volgen, onder meer in het Chinees (Baobei) en met een vette beat eronder (Chérie in da House). Wally is Hoes altijd trouw gebleven.

Sinds Chérie figureerde hij in tal van programma's op radio, van het serieuze Radio 1 tot popzender Studio Brussel, en op tv. Het cafeetje in Ertvelde groeide uit tot de bar Paris-Las Vegas, waar busladingen, ook uit Nederland, kwamen zwieren en zwaaien en pinten drinken. Het etablissement is enkele jaren dicht na een zakelijk meningsverschil met de nieuwe eigenaar. Sinds drie jaar staat Eddy Wally ook niet meer op de markt.

'Stoppen? Ik ben er niet mee bezig. Zo lang ze me nog vragen, is het toch duidelijk dat ze Eddy Wally nog graag hebben?' Een gaskacheltje loeit in het kille, fletsgroen geschilderde lokaal onder het podium van La Palma. In een hoek drupt het kraantje van de lavabo. Arlette heeft net een fris shirt aangereikt. De Voice of Europe zit achter een kop thee. Goed voor de stembanden, net als cola, zegt hij. 'Ik ben een natuurmens.'

Rita Maya, de Vlaamse Piaff, heeft hem net innig omhelsd. 'Hier in West-Vlaanderen wordt zeker niet met hem gelachen. Zoiets is beneden alle peil, dat vind ik toch. Pas op, er zijn er, maar het wordt minder. Met zijn ouder worden groeit het respect.' Francis Mahieu zit ook in de kleedkamer. Als presentator trok hij jaren met Wally op. 'De energie van die man is onvoorstelbaar. Ik was kapot na zoveel maanden, maar hij totaal niet. Natuurlijk, ik heb gezien dat de zaal jolig zat te doen. Maar dat is vaak aan het begin. Later zijn ze écht mee.'

De organisatrice komt hem de hand schudden. Oude bekenden, Wally is hier niet voor het eerst. 'Ik heb artiesten gehad, die waren zo weer weg. Een halfuurtje, basta. En maar klagen. Ze waren nog geen 30. Maar Eddy, die moet je tegenhouden. Anders doet hij maar voort.'

Thuis in Zelzate gebaart Wally naar de weelderige porseleinen vaasjes vol boeketten. De huiskamer staat er vol mee, op zolder ligt er nog veel meer. Fans sturen ze op. 'Bedankt, Eddy.' Het is de lach, maar ook de traan die hij losmaakt, vermoedt hij.

Moeder, neem deze rozen. Bedankt voor je liefde en trouw.

Moeder, neem deze rozen. Omdat ik zoveel van je hou.

Dat doet de mensen wat, zo'n tekst. Laatst kreeg hij een brief van iemand. Die had een laatste wens. Of Eddy Wally kon komen. Hij was naar het ziekenhuis gegaan. Die man had z'n ogen opgeslagen en gezegd, met zo'n zwakke stem: ha, daar is Eddy. Hij heeft voor hem gezongen, a capella:

Jou herken ik met gesloten ogen. Zonder licht en diepe duisternis.

Jou herken ik met gesloten ogen. Want mijn hart zegt wie het is.

De volgende dag was die man gerust gestorven.

In La Palma trekt Arlette Eddy Wally een volgend schoon hemd aan. 'Veel volk vandaag, Eddy', zegt Bertje. Eddy Wally: 'Heeft u dat? Ze komen voor mij.' En morgen, Bertje? Morgen naar Mol, Eddy. De Voice of Europe wacht nog veel lange wegen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden