Om het clubgevoel te vangen

Wat gaat er schuil achter de namen in de kunst? De Volkskrant stelt wekelijks iets of iemand aan u voor....

Tot een maand of wat geleden had in Nederland nog bijna niemand van het jonge toneelgroepje gehoord. Maar begin juli trok FC Bergman tijdens het Over het IJ Festival plots volop de aandacht met hun beeldende locatievoorstelling met de opmerkelijk lange titel Wandelen op de Champs-Elysées met een schildpad om de wereld beter te kunnen bekijken, maar het is moeilijk thee drinken op een ijsschots als iedereen dronken is – tevens genomineerd voor het Theaterfestival in september.

Lovende kritieken vielen het zeskoppig collectief uit Vlaanderen ten deel, maar ook boegeroep van weglopers die niet konden aanzien hoe een abjecte man zijn billen afveegde aan een wit levend konijntje. En seks probeerde te bedrijven met een kip.

De verbeelding van de hel, daar ging het de makers om, in deze desolate beeldenreeks, geïnspireerd op Dantes Divina Commedia. Ja, dan kan het er duister aan toegaan. De Dierenbescherming in Nederland maakte er een zaak van. Terwijl in België vijftien voorstellingen van Wandelen op de Champs-Elysées voorbijgingen zonder dat er een haan naar kraaide.

Eigenzinnig clubje dus, die FC Bergman, bestaande uit vijf jongens (Thomas Verstraeten, Matteo Simoni, Bart Hollanders, Stef Aerts en Joé Agemans) en één ‘mokkel’, VTM-actrice Marie Vinck.

Ze kennen elkaar van de Studio Herman Teirlinck in Antwerpen. En zoals dat gaat bij toneelschoolstudenten die het goed met elkaar kunnen vinden, ook al halen er een paar de eindstreep niet, er groeit als vanzelf een collectief. Eenmaal officieel geprogrammeerd met hun eersteling los van school, De Rotsenbreker, moest er ook een naam komen.

‘Die is intuïtief ontstaan’, licht Verstraeten toe. ‘We hadden allerlei varianten met FC om ons clubgevoel te vangen. Van Football Club, Fan Club of Fokker Club. In ieder geval een schrale club, niet te hoogdravend. Toen kwam er op een dronken avond een sms van de programmeur: ‘We hebben nu een naam nodig!’. Op de toog lag een krant met op de voorpagina het nieuws van de dood van Ingmar Bergman, de filmmaker. Onder het motto: Ingmar Bergman is dood, leve FC Bergman, hebben we ons toen zo gedoopt.’

Ondertussen spreken ze zelf, niet onbescheiden, graag van ‘de bergmannen’. Verstraeten: ‘We willen het hoogste bereiken, de top halen. Die naam is utopisch. FC relativeert dat weer.’

En die lange voorstellingstitel, waarmee ze in Nederland debuteerden? ‘Ook intuïtief ontstaan. Het eerste deel gaat terug op een legende over dichter Charles Baudelaire die rond de vorige eeuwwisseling met zijn schildpad traag door Parijs flaneerde in de hoop vat te krijgen op de wereld. Elysées verwijst ook naar de Elysese velden, het hiernamaals, waarover de voorstelling gaat. En het tweede deel verwoordt onze visie op de condition humaine: het is niet eenvoudig met ideeën rechtop te blijven staan in deze woelige wereld.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden