Rechtbankverslag Zamir M.

OM eist 18 jaar en tbs voor de man die zijn ex-vriendin bleef stalken en uiteindelijk om het leven bracht

Het was moord met voorbedachten rade toen Zamir M. vorig jaar juli zijn ex-vriendin doodstak, stelde de officier van justitie dinsdag bij de Utrechtse rechter. Zijn eis: 18 jaar en tbs met dwangverpleging.

Zamir M. in de rechtbank van Utrecht. Beeld Nicole van den Hout

Zo bang is ze voor haar ex dat de 24-jarige Laura een alarmknop in huis heeft in directe verbinding met de politie. Sinds het uit is stalkt hij haar. Als die ex plotseling voor haar neus staat in het Utrechtse studentenhuis waar ze woont, drukt ze iets na tienen op de ochtend van 11 juli 2018 die alarmknop in. Het redt haar niet. Kort daarna wordt ze gevonden, levenloos, met 26 steekwonden en 14 snijwonden in haar bovenlichaam.

De officier van justitie eist dinsdag 18 jaar cel en tbs met dwangverpleging tegen de 32-jarige Zamir M. voor het vermoorden en stalken van zijn ex-vriendin. Dat is een hogere eis dan gebruikelijk voor moord op een (ex)partner. ‘Ik vind de straffen voor dit delict, meestal rond de 10 tot 12 jaar, aan de lage kant’, zegt de officier van justitie. ‘Waarom zou voor liquidatie de straf zwaarder zijn dan voor een dergelijk misdrijf, dat zoveel mensen in hun hart raakt en tot zoveel maatschappelijke onrust leidt?’

Voor de officier speelt mee dat de verdachte eerder is veroordeeld voor de mishandeling van een ex-vriendin. Daarbij rekent hij de verdachte aan dat die ‘ook op de zitting blijft liegen en de schuld in de schoenen van Laura schuift. Dat is laf.’

Laura en M. ontmoeten elkaar in het uitgaansleven. In de zomer van 2016 krijgen ze een relatie. Na een jaar begint Laura te twijfelen. Ze betrapt haar vriend op leugens. Als ze zegt dat ze niet verder met hem wil, dreigt hij met zelfmoord. Op 2 juni 2018 is de relatie echt voorbij. Zij vraagt hem haar met rust te laten.

Dat kan M. niet. Voortdurend rijdt hij door haar straat. Haast dagelijks bezoekt hij de patatzaak waar ze boven woont. Om haar te bezoeken in het ziekenhuis waar ze verpleegkundige in opleiding is, veinst hij verwondingen door een auto-ongeluk. In een rolstoel met een mitella omgeknoopt komt hij binnen. 

Op 22 juni staat hij aan haar deur met een bos bloemen. Als ze hem wegstuurt, klimt hij via het balkon haar woning binnen. Laura belt de politie. De agenten vertellen M. dat hij geen contact met Laura mag zoeken, maar daar trekt hij zich niets van aan. Hij blijft haar achtervolgen en rijdt haar klem met  zijn auto. Laura doet aangifte. Omdat het stalken niet stopt, krijgt Laura begin juli van de politie een alarmknop. Het wordt M. nu officieel verboden contact met haar te zoeken.

10 juli, een dag voor Laura’s dood, krijgt een vriendin van Laura appjes van een andere vriendin met de vraag waar zij en Laura die avond gaan stappen. Die vriendin antwoordt dat ze naar een techno-feest in de Melkweg gaan. Die nacht zijn Laura en de vriendin verbaasd dat haar ex ook in de Melkweg rondloopt. Later blijkt dat niet die vriendin de appjes heeft verstuurd, maar M., vanaf een vals account op naam van die vriendin.

M. vertrekt om een uur of 4 ’s nachts van het feest met de auto, Laura en haar vriendin een uur later met de trein. De rechter kijkt ongelovig als M. zijn versie van die avond vertelt. In de Melkweg heeft M. zoveel drugs gebruikt dat hij op weg naar Utrecht denkt dat hij nog woont in de kamer van zijn ex. Daar belt hij die ochtend aan bij haar buren met het verhaal dat hij zijn sleutel kwijt is. Via de achterkant van dat huis klimt hij naar het balkon van het huis van Laura.

Volgens hem gaan Laura en hij eerst rustig in gesprek. Totdat Laura hem bedreigt met een mes, dat ze in haar kamer heeft verstopt. In de worsteling die zou zijn ontstaan, zou ze zichzelf hebben gestoken. ‘Ik ging door het lint, daarna kreeg ik een black-out. Het is verschrikkelijk wat er is gebeurd. Dit heb ik niet zo gewild’, zegt M. ‘maar de situatie was voor mij levensbedreigend’.

‘Dus u zegt dat u heeft gehandeld uit zelfverdediging?’, zegt de rechter. ‘Maar het gebruikte mes is niet afkomstig uit haar huisraad, maar kwam uit een messenset uit de schuur van uw huis. Op het mes zitten geen vingerafdrukken van haar. Ook niet van u trouwens. Waarom had u eigenlijk een latex handschoen aan?’

‘Er was iets kapot aan mijn auto waaraan ik wilde sleutelen zonder mijn hand vies te maken’, zegt M.

De rechter lijkt niet te geloven dat Laura die nacht met hem wilde praten. ‘U staat voor haar neus, zij drukt een alarmknop in. U mocht daar niet komen’, zegt de rechter. ‘Zei zij niet meteen dat u moest ophoepelen? Zij heeft u duidelijk gemaakt dat ze niets meer van u wilt weten.’

Mensen in zijn omgeving, zelfs zijn oma, zeggen dat M. vaak liegt. Hij legt de schuld graag bij anderen en spreekt over zichzelf in positieve termen, zeggen onderzoekers van het Pieter Baan Centrum. Zij bespeuren bij de verdachte narcistische en antisociale trekken. Hij toont weinig berouw en ziet zichzelf als slachtoffer van de situatie. Van de posttraumatische stressstoornis vanwege een mishandeling waar hij slachtoffer van is geweest, en die M. nu opvoert als verzachtende omstandigheid van zijn gedrag, vinden de onderzoekers geen aanwijzingen.

Twee keer eerder heeft M., na beëindiging van de relatie, zijn ex’en ernstig lastiggevallen. Volgens het Pieter Baan Centrum is het risico op herhaling hoog.

Laura’s ouders vinden het moeilijk te verkroppen dat M. niet openlijk wil vertellen wat er is gebeurd. ‘Hij heeft zeven verschillende verklaringen afgelegd, zo koud, zo kil, zo berekenend’, zegt haar moeder in haar slachtofferverklaring. 

‘De versie van de officier van justitie, dat ik haar met voorbedachten rade zou hebben vermoord, is een fantasieverhaal’, zegt M. in zijn laatste woord. ‘Ik heb haar nooit van het leven willen beroven.’

De rechter doet 4 juni uitspraak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.