Olympisch vliegveld wordt veilinghal

Gebroken gymnastes uit Wit-Rusland, bleek gereisde zwarte Kenyanen, uitgeputte en wegdommelende Nederlandse volleyballers; de luchthaven van Atlanta, in oppervlakte de grootste ter wereld, puilde uit....

HANS VAN WISSEN

Van onze verslaggever

Hans van Wissen

ATLANTA

Het onaanzienlijke gezelschap dat al vorige week in Atlanta was neergestreken, mocht zich achteraf gelukkig prijzen met de soepele doorstroming. De bonte stoet die vanaf maandag aanreisde, kwam onherroepelijke en pretloos in een pretpark-file terecht. Het leidde ook gisteren tot halve opstootjes op Hartsfield Airport waar wachttijden van vijf uur geen uitzondering waren. Sommige deelnemers die southern comfort hadden verwacht maar zuidelijk ongemak kregen, koelden hun woede met harde woorden en handtastelijkheden.

De massale Olympic Family lijkt onbeheersbaar geworden, dat wil zeggen: voor Amerikanen. Die vonden het niet nodig de expertise van Seoul of Barcelona te benutten. Tienduizend deelnemers, evenveel officials en vijftienduizend media-vertegenwoordigers moeten een kaart om de nek krijgen en naar hun diverse bestemmingen worden geloodst. Dat ging vier en acht jaar geleden zonder al te veel hindernissen, maar Atlanta wist het beter en ontwikkelde een geheel eigen systeem: de accreditatie van de gehele 'familie' op het vliegveld zelf, in het 'welkomst'-centrum. Dat weldra een veilinghal werd.

Een enorm terrein met witte tenten en parkeerhavens waar bussen of kleinere voertuigen de gasten zouden meenemen. Maar eerst de computer-assistent passeren (queuen als op de Efteling), vervolgens een volgnummer trekken (als bij een overbezet girokantoor) en tenslotte wachten op de afroep van de spreekstalmeester. 'Bingo' probeerden volhouders die drie uur hadden staan wachten, de moed erin te houden. 'I have here another bingo', zei de spreekstalmeester die ook niet wist wat hem gebeurde.

Maar daarmee was het geduld nog niet voldoende op de proef gesteld. De familie werd daarna gesplitst en in groepjes gedirigeerd naar een plek op het nabije parkeerterrein waar spoedig een bus of 'van' zou verschijnen. De atleten, officials en mediavertegenwoordigers die in de avonduren arriveerden, hadden het minste geluk. Het merendeel van de chauffeurs had er schoon genoeg van, was moe en onvindbaar.

De huurlingen die nog wel opgespoord werden, dan wel uit plichtsbesef bleven rijden, bleken nog nooit in het uitgestrekte en verkeerstechnisch nogal lastige Atlanta rondgeleid te zijn. Het betekende stoppen, vragen, verkeerd rijden en in sommige gevallen omwegen van drie uur. Het deed denken aan de Spelen van Los Angeles in 1984, toen ook talloze krachten werden gerecruteerd, die nog nooit in de stad zelf hadden vertoefd.

Intussen zijn er door de bijna hilarische warboel en spraakverwarring op Hartsfield natuurlijk ook ernstige vragen gesteld over het organisatievermogen van deze relatief onervaren sportstad. Atlanta hoopt dat de verwarring en woede op de luchthaven geen voorbode zijn van groter malheur. Maar de ernstigste vraag is misschien wel of de Spelen, op langere termijn, niet een zinloze, in ieder geval overdreven verplaatsing van te veel mensen is geworden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden