Olympisch dorp is oase in woestijn van asfalt

Kimberley Baum uit Atlanta heeft een tijdelijk baantje bij het plaatselijk Olympisch organisatiecomité. In ruil voor een bescheiden salaris moet zij dolende atleten, officials en journalisten de juiste ingang van het Olympisch dorp wijzen....

JAAP VISSER

Van onze verslaggever

Jaap Visser

ATLANTA

Het Olympisch dorp op de uitgestrekte campus van Georgia Tech is een oase in een woestijn van beton en asfalt. De studenten hebben hun domein afgestaan aan sportlieden uit 197 landen. Die worden door twintig kilometer hekwerk van ijzer en honderden gewapende wachten afgeschermd van de boze buitenwereld. Door het dorp waart de geest van verbroedering en vriendschap, erbuiten davert een miljoenenstad met een beangstigend criminaliteitsgehalte.

Kimberley Baum is gestationeerd bij een ingang aan de oostkant van het dorp. Vers in Atlanta aangekomen Olympiërs konden langs de halte van Kimberley hun entree in het dorp maken. 'Totdat iemand besliste dat ze via een andere ingang moesten. Sindsdien is het hier een bende. Want door de gebrekkige communicatie worden hier nog om de haverklap mensen afgezet. '

Diverse keren al heeft de gedienstige Baum zwaar bepakte, dodelijke vermoeide en gedesoriënteerde dorpelingen in spé met haar eigen auto op de juiste plek afgeleverd. 'Dat is tegen de regels, want ik mag m'n post niet zomaar verlaten en zeker niet handelen op eigen initiatief. '

Het verbaast Baum niets dat menige vrijwilliger, gedemotiveerd door de chaos, de benen neemt. ACOG, het organisatiecomité, is naar haar mening niet evenwichtig opgebouwd. 'Er zitten te veel bazen in de club en die spreken elkaar in hun geldingsdrang tegen. We zouden die Spelen hier wel eens even groots aanpakken. De geslaagde zakenlieden van Atlanta laten de wereld een kunstje zien. Ik ben bang dat we ons op dit moment alleen maar belachelijk maken.'

Groots is hoe dan ook het amusementspark met gelegenheid tot overnachten waarin de universitei Georgia Tech is herschapen. Er is voor tweehonderd miljoen dollar aan de campus vertimmerd. Het Olympisch dorp is zo volgestouwd met luxe dat Zell Miller, de gouverneur van de staat Georgia, zich heeft afgevraagd of het misschien niet wat te veel van het goede is. 'Straks wil geen atleet meer naar huis.'

Het eerste Olympisch dorp was in 1932 een kleine, eenvoudige nederzetting in Los Angeles die werd bewaakt door een plukje cowboys. Zestig jaar later hadden de bewoners van het Olympisch dorp in Barcelona hun privéstrand aan de Middellandse Zee. Binnen de omheining van het atletenreservaat in Atlanta zijn poliklinieken, gebedsruimtes voor joden, christenen, islamieten, boedhisten, en hindoeïsten, speelhallen, winkelcentra en computerzalen ingericht.

Arnold Schwarzenegger komt in het dorp downtown Atlanta zijn jongste geweldsfilm Eraser tonen. Hootie and the Blowfish, Ziggy Marley en George Clinton behoren tot de optredende artiesten.

Russ Chandler, de geslaagde zakenman die een maandje burgemeester van het Olympisch dorp mag spelen, is groots op de Amerikaanse overdaad. 'Het mag mijn onderdanen aan werkelijk niets ontbreken', is zijn adagium. Chandler heeft wel opgedragen de magnetrons en de vaatwassers in de apartementen tijdelijk af te sluiten. 'Niet dat ik het volk niet vertrouw, maar niet iedereen is gewend om met de modernste Amerikaanse aparatuur om te gaan. Ik zou niet graag zien dat er handen en armen worden verloren in de vaatwassers en dat er dingen in de magnetrons verdwijnen die daar niet in thuis horen.'

Klachten? 'Niet één', wil Chandler doen geloven, maar het grootste dorp in de Olympische geschiedenis blijkt niet het paradijs dat de burgemeester schetst. De Nederlandse volleyballers hokken morrend twee aan twee in slaapvertrekken van drie bij drie. Het is passen en meten voor de rijzige mannen die hun stapelbedden hebben gedemonteerd om zich languit op de vloer te kunnen vlijen.

Tot een kleine opstand leidde deze week de aankondiging van Chandler dat er nog verder moest worden ingeschikt. Het dorp is gebouwd op 14.500 bewoners, maar er dreigen veel te veel Olympiërs te worden ingeschreven. André Bolhuis, de baas in het Nederlandse wijkje, heeft de burgemeester briesend laten weten dat hij 't vertikt om nog meer sporters in één slaapkamer te proppen. 'Desnoods zetten we demonstratief bedden buiten en halen we de pers er bij', sprak de chef de mission op besliste toon.

Kimberley Baum weet waar Chandlers logistieke probleem aan is te wijten. 'Er zitten atleten in het dorp die zich niet eens voor de Spelen hebben gekwalificeerd. Wie het dorp in wil wordt drie keer binnenstebuiten gekeerd. De controles grenzen aan het absurde. Alleen, we hebben verzuimd om na te gaan of alle geaccrediteerde personen hier wel thuishoren. Ik schaam me af en toe dood.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden