Olifant Jezus

Superieur toneelspel had het kunnen goedmaken.

VINCENT KOUTERS

Olifant Jezus- de titel van de nieuwe voorstelling van NTGent zegt het al - is een absurdistisch verhaal over lijden en leven. Oscar van den Boogaard schreef een aangrijpend drama over een rouwende vader en een moeder. Hun zoon beroofde zich van het leven. De jonge regisseur Julie Van den Berghe maakte er een abstract, visueel schouwspel van, met behulp van vogelmaskers, Barbapapa en weinig licht.

Daarmee sloopt ze vakkundig alle gevoel en emotie uit het stuk. Haar Olifant Jezus is theater dat het hoofd aanspreekt en niet het hart. Als toeschouwer dien je over een groot inlevingsvermogen te beschikken, wil je geraakt worden door het verlies dat ten grondslag ligt aan dit theatrale rouwritueel. De muur van ontregelend surrealisme die Van den Berghe optrekt, is haast ondoordringbaar.

Elsie de Brauw en Steven Van Watermeulen spelen het lamgeslagen ouderpaar. Iets dergelijks deden ze al eens eerder in Gif, ook van NTGent. Toen waren ze ook een kind verloren. De Brauw won er een Theo d'Or mee.

Nu zitten ze allebei met gezichtsbedekkende vogelmaskers in ieder een eigen boom die tot de nok van de theaterzaal reikt. Het ene moment tsjilpen en fluiten ze, het andere lopen ze te kankeren over hun gedoemde bestaan. Half vergane schuttingen omringen de bomen. De ruziegesprekken geven langzaam maar zeker de donkere geschiedenis van de half vergane familie prijs.

De vader is een componist, bij wie de inspiratie na zijn enige hit is opgedroogd. De moeder geeft toe dat ze ongezond lang met haar zoon in één bed heeft geslapen. En de zoon was in de ogen van de ouders een wonderbaarlijk wezen. Zijn toekomstverwachtingen hadden ze al te hoog opgeschroefd. Hij zou hun finaal mislukte levens een klap goedmaken. Maar toen doodde hij zichzelf.

Deze zoon doolt ook over het podium. Vincent van der Valk speelt hem, in een mooie tegenstelling tot de andere twee, losjes en laconiek. Hij huppelt over het podium, Raket-ijsje in de hand. Hij speelt liedjes op keyboard en gitaar. Hij geeft commentaar op het gebekvecht van zijn ouders. Om onduidelijke redenen doet hij dat soms in het IJslands. Het is inderdaad een vreemde jongen. Hij vergelijkt zichzelf met Barbapapa.

Vanuit hun boom slaan de twee vogels zonder vleugels hem gade, terwijl ze steeds verder wegzakken in hun poel van zelfmedelijden. Maar de pijn is oninvoelbaar. Het blijft zwaarmoedig en (overigens ook letterlijk) te donker theater. Superieur toneelspel had het kunnen goedmaken, maar dat is hier nergens te zien.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden