Oliebollen

Hoe het gaat met mevrouw Nools, wilde dokter Deen weten. 'Niet zo best, schat: ik zit helemaal vol met kanker, er is niets meer aan te doen'.

Mevrouw Nools is 79, een mooie leeftijd. 'Hier op Vlieland wil ik sterven, en daar ga jij mij bij helpen.'

Afscheid heette afgelopen maandag het tweede van een tiendelige reeks Dokter Deen, rond huisarts Maria Deen (Monique van de Ven) op Vlieland. Meer dan twee miljoen kijkers zaten er op maandagavond klaar voor, naar je mag aannemen uit vrije wil en naar tevredenheid. Heel vanzelfsprekend is dat niet: aan het acteerwerk kan het nauwelijks liggen. Zeker niet in de eerste aflevering van twee weken geleden. Er zijn weliswaar sterke rollen, onder anderen voor Monique van de Ven en Leopold Witte, maar daar staan ronduit houterige acteerprestaties en dialogen tegenover, afgelopen maandag nog van Annie-Marie Heyligers die de doodzieke mevrouw Nools moest vertolken - geen seconde was haar fysieke en mentale toestand geloofwaardig.

De eerste aflevering zat ook vol met komische slordigheden, waarvan aangespoeld hout dat kurkdroog en gebundeld uit zee werd gehaald een van de fraaiere is. Dat viel in de tweede aflevering mee. Sterker: vooral de scène waarin dokter Deen - bij afwezigheid van de lokale veearts - aan de slag gaat met de geboorte van een veulen was overtuigend en ontroerend gefilmd. Tegelijk zal de MAX-kijker daarbij een herinnering aan de Britse NCRV-dierenarts James Herriot niet kunnen onderdrukken.

En daarin moet de sleutel liggen van dit succes: niet in Herriot, maar in een mix van diverse bewezen, oude successen, spelend in een besloten wereld van een eiland waar het moderne stadse gewoel mijlenver weg is.

Dokter Deen drijft op de golven van het beproefde eilandgevoel van schrijfster Vonne van der Meer, een vleugje Boer zoekt vrouw, en een sprankje Ik hou van Holland. Kortom, zoals Paul Witteman het vorige week vrijdag verwoordde in een zoveelste interview met Van de Ven: 'Het lijkt wel of Nederland behoefte heeft aan een soort oliebollensfeer'. Toen moest de Elfstedenkoorts zijn hoogtepunt nog bereiken. Van de Ven beaamde het welwillend; de kijkcijfers knisperden toch al behaaglijk in haar binnenzak.

Nostalgie als troost in te snelle tijden. Vandaar wellicht ook dat de serie een serene rust uitstraalt, zeker in vergelijking met veel snel gemonteerd andere drama van nu. Ook de opbouw van het verhaal is keurig te volgen, ook voor MAX-leden.

De zon schijnt op Vlieland veelvuldig, voortdurend klinkt het geluid van meeuwen. De humor is al even zoet. Patiënt Teun klaagt over hoofdpijn. 'Bacteriële meningitis?' Dokter Deen: 'Je hebt een milde ontsteking aan je hypochonder - zoek dat maar op in je medische encyclopedie.'

Aan het einde van de aflevering Afscheid zat mevrouw Nools bewegingloos in haar stoel op het balkon van het West Cord strandhotel. Dood, dankzij de slaappillen van dokter Deen. Pianomuziek zwelde aan, de zon ging keurig onder nadat het avondrood eerder al veelbetekenend had geschenen. Ook daarin dreef Dokter Deen dus op de dramatiek van oud succes: het huilende zigeunerkindje. Niets mis mee, het hangt in vele duizenden huiskamers te schitteren.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden