Oké met cool

Houd Laura Mvula in de gaten. De Britse zangeres van indrukwekkende soul-gospel-pop is de geheimtip van kenners. Zaterdag speelt ze in Rotterdam.

Op haar debuutalbum Sing to the Moon zingt Laura Mvula in het nummer Father Father: Father, Father let me love you. Saw you wandering in my dream last night.


Heeft haar vader de plaat al gehoord? Ze heeft geen idee. Is hij trots? Geen flauw benul. De daaropvolgende stilte moet als officieuze afsluiting dienen voor het onderwerp. Het ligt gecompliceerd. Haar ouders zijn al vijf jaar gescheiden. Ze heeft geen contact met hem. En als je aan haar vraagt of ze met haar muziek ook bevestiging van haar vader zoekt, glimlacht ze haar meest ondoorgrondelijke glimlach en reageert snel, alsof ze het antwoord al in haar broekzak had: 'We zoeken toch allemaal uiteindelijk bevestiging bij onze vader.' Nog meer glimlach.


Onder wimpers waarvan je kunt skischanspringen, in een simpel maar elegant jurkje, oogt ze klein en koninklijk. De 25-jarige Britse zangeres vertelt in een Hilversumse studio over de manier waarop muziek haar heeft gevormd. De zangeres werd begin dit jaar door de British Critics' Choice Award en de BBC getipt als een van de talenten die in 2013 hoge ogen gaat gooien. Haar indrukwekkende debuutalbum Sing to the Moon met georkestreerde soul en gospel heeft wat dat betreft al een belofte ingelost.


En ook al is hij nu buiten beeld, Mvula's vader was de instigator, de man die haar op viool- en pianoles zette. De zangeres is de eerste die in interviews aangeeft hoe pa, ook indirect, invloed op haar loopbaan heeft gehad. Er was dat incident toen tiener Laura iets vreemds meende te horen op een Miles Davisplaat en wijsneuzerig aan haar vader vroeg of de trompettist daar geen valse noot speelde. 'Hij was beledigd, kregelig, wat mij op mijn beurt erg in verwarring bracht. Ik begreep niet waar die boosheid vandaan kwam en concludeerde toen dat, als kritiek op die muziek zoveel ergernis kon veroorzaken, het wel heel bijzondere muziek moest zijn. Ik heb me toen voorgenomen dat uit te vinden.'


Een 'milde obsessie' noemt ze het. Een die resulteerde in een studie compositie aan het conservatorium in Birmingham, een baantje als receptioniste bij het Birmingham Symphony Orchestra, een plek als zangeres in het door haar tante opgerichte Black Voices-koor en nu uiteindelijk haar debuutalbum. Sing To The Moon laat Mvula's particuliere versie van soul-gospel-pop horen. De stukken zijn minutieus en met aandacht georkestreerd en gearrangeerd. Ze worden gedragen door indrukwekkende vocale harmonieën waarbij Mvula zich nergens bedient van standaardpopgereedschap. Meerstemmige jubel wordt ondersteund door blazers en celesta's als Mvula zingt dat haar liefde voelt als de ochtenddauw. Ze dobbert dromerig op piano en harp in Can't Live With The World. Een eigenzinnige muzikale mix die doet denken aan grootheden als Nina Simone, Van Dyke Parks en Beach Boys.


Dit is geen soul van de straat; eerder muziek liefdevol gekweekt onder de groeilampen van een warm familieleven. Mvula vormde al met haar broer James en zus Dionne, die ze haar beste vrienden noemt, een strijktrio voor bruiloften en partijen. Na het conservatorium zong ze in een neosoulbandje, maar dat viel uit elkaar. Een baantje als receptioniste bij het Birmingham Symphony Orchestra was in Mvula's ogen een logische volgende stap. 'Het klinkt waarschijnlijk hopeloos naïef, maar ik koesterde de stille hoop dat ik door die muzikale omgeving op mijn plek zou vallen. Dat er zich een gelegenheid zou voordoen waarbij er een beroep werd gedaan op mijn talent.'


Maar het werkte alleen maar frustratie in de hand. De keren dat ze aan haar balie aan bezoekers kon vertellen dat zij óók muziek schreef, en dat die dan verrast waren en geïnteresseerd verder vroegen, het waren de momenten die haar grijze receptionistenbestaan kleur gaven. Echt waar! Ze lacht er om, verlegen verontschuldigend.


'In die periode zat ik niet lekker in mijn vel. Mijn broer deed het als cellist heel goed. Mijn echtgenoot Themba, die ik op het conservatorium heb ontmoet, maakte carrière als zanger en ik sukkelde er een beetje achteraan. We hadden 's avonds gesprekken waarbij ik me wentelde in frustratie en zelfmedelijden en me dramatisch afvroeg: 'Wat heb ik dan gepresteerd?'


Haar man moedigde haar aan niet aan anderen te denken en puur voor haar eigen plezier muziek te schrijven. Met een laptop maakte ze een paar songschetsen die via Soundcloud en een demo bij de Britse producer Steve Brown terecht kwamen. Pas toen ze haar verwachtingen overboord gooide, werd haar muziek gehoord. Al wordt ze nog wel eens geconfronteerd met de verwachtingen en vooronderstellingen van anderen. Franse sessieblazers complimenteerden haar in de studio en vergeleken haar met componisten die ze, zo zeiden ze, 'ze waarschijnlijk niet kende'. En ook die blij verraste aandacht die ze bij mensen voelt als ze vertelt dat ze als jonge zwarte vrouw compositie heeft gestudeerd; het voelt wel eens als een ongemakkelijk compliment. Maar ze kan zich niet te druk maken om wat anderen verwachten of vinden van haar muziek. Niet meer. 'Het is opvallend, toen mijn man mijn eerste schetsen hoorde, was zijn enige reactie: cool. Meer niet. En ik was er oké mee. Terwijl ik vroeger op het conservatorium vreselijk mijn best deed om het lievelingetje te zijn, altijd het gevoel had mensen te moeten plezieren. Dit was mijn emancipatie, de eerste keer dat ik puur voor mezelf muziek schreef.'


Dus ook niet voor haar vader? Ze lacht. Deze keer hardop.


Laura Mvula - Sing To The Moon (RCA/Victor). Laura Mvula speelt zaterdag in de Rotterdamse Schouwburg tijdens het Motel Mozaique festival.


Gitaarloos


Een van de vele redenen dat Mvula's album eigenzinnig klinkt, is dat er bijna geen gitaar op staat. Geen bewuste keuze van Mvula. Omdat ze de piano als basis voor haar nummers gebruikte, is dat het leidende instrument geworden. Op Motel Mozaique speelt Mvula met een ensemble van piano, harp, staande bas, elektrische bas, viool en cello. Geen gitaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden