Of ben ik nou te achterdochtig?

'Waarom staan we stil, mamma?' wil het meisje weten. Of ze dat echt vraagt, weet ik niet zeker. Wel weet ik zeker dat ze stilstaan.


Het is altijd kiezen met fotografie. De chip heeft licht nodig. Hoe groter de opening van de lens en hoe langer de sluiter blijft openstaan, hoe meer licht op de chip valt. Tot op zekere hoogte geldt: hoe meer licht, hoe hoger de kwaliteit van de opname. Een flink grote lensopening nemen, zou je dan zeggen, en een flink lange sluitertijd. Ware het niet dat je van een lange sluitertijd bewegingsonscherpte krijgt. En van een grote opening krijg je weinig scherptediepte, de afstand waarover een foto scherp is.


De dag dat de foto genomen werd, scheen de zon in Katmandu. Een waterig zonnetje, de schaduwen zijn open gebleven, je kunt het ook zien aan het blauw van de lucht. Er is licht. maar niet bijster veel. Dat de linkerkant over de hele linie wat onscherp is, ligt aan de kwaliteit van de lens. Verder is de foto scherp, van de fietser pal voorin tot het begin van de donkere steeg. Grote scherptediepte, te danken aan een kleine lensopening.


Om toch voldoende licht op de chip te krijgen kan het niet anders of de sluitertijd is aan de lange kant geweest. Hoe dan toch een scherpe foto krijgen van een riksja die pal voor de lens de bocht neemt?


De camera had kunnen meebewegen. Dan was de riksja scherp geweest, maar de achtergrond had dan onscherp moeten zijn. Enig andere mogelijkheid: de riksja is stilgezet voor de foto. Kan makkelijk, het gaat niet om één foto, toevallig gemaakt op een straathoek. De fotograaf is met een uitgebreide fotoreportage bezig over de vrouw en het kind in de riksja. De vrouw is Amerikaans en wil het kind adopteren. De Amerikaanse autoriteiten hebben de regels verscherpt sinds het een paar keer is voorgekomen dat adoptiekinderen die wees heetten te zijn, biologische ouders bleken te hebben. En die ouders hadden ze níet te vondeling gelegd. De kinderen werden teruggestuurd.


Sindsdien moeten alle antecedenten tot op de bodem worden uitgezocht voor een Amerikaans fiat voor adoptie. Dat neemt nogal wat tijd in beslag. De vrouw in de riksja is al drie jaar bezig met de adoptie van het kind naast haar. Afwisselend verblijven zij en haar man in Katmandu. En hoe slijt je de dagen dan? Een weeskind heeft geen familie. Je maakt een toertje in een riksja.


De bestuurder kan amper bij de pedalen, zittend fietsen moet geen pretje voor hem zijn. Is het zijn riksja wel? De fotograaf heeft een Nepalese naam, Gemunu Amarasinghe, hij zou de riksja zelf gehuurd kunnen hebben, zonder bestuurder. Voor de foto liet hij even een voorbijganger poseren.


Of ben ik nou te achterdochtig?


Wezen die geen wees blijken te zijn, waarop kun je nog vertrouwen?


Twitter.com/hansaarsman


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden