Oesters via internet

Kerstdiner bestellen bij het postorderbedrijf? Dat kan...

Men noemt het feestdagen en men blijft ervoor thuis of juist niet. Als er maar eten is. Met een ober of zonder bediening. En als we praten over wat het eten wordt, dan noemen we de diersoorten bij naam, misschien de vruchten die we erbij scheppen als troost, maar de groente zal geen naam hebben. Men kan zich de feestdagen stukje bij beetje thuis laten bezorgen. Maar niet eerder zat alles wat ervoor nodig is samen in een doos. Nieuw dit jaar is een combinatie van de dingen die de dagen mooier maken dan gewone. De lange avondjurk met koude schouders wordt door dezelfde koerier gebracht die ook het avondeten bij zich heeft. Alles kan per postorder, alles is te bestellen via internet.

De Cocq heeft op internet al eens een fotocamera besteld en dat ging goed. De camera doet het. Mensen zeggen dat het knap is van De Cocq dat de meeste foto's scherp zijn. Maar hij heet Nikon en als men het knopje op A zet, lukken ze tien tegen een. Ook een boek dat we lieten komen kwam aan en was in orde.

Maar de huiver voor postorderen per computer is nog niet helemaal over.

Otto stuurde twee beha's toen we er om één gevraagd hadden, voor een dame die niet meer wou dat van elk detectiepoortje waar ze doorloopt het alarm afgaat om het ijzerdraad in haar bustehouder. Het was er een zonder ijzerdraad. Nee twee. Ze zaten niet goed, zei de dame. Otto kreeg ze terug, maar ging toch liggen klieren met aanmaningen. We moesten uiteindelijk grove taal door de telefoon gebruiken. Pas toen was het over.

Bij Otto zouden we geen oesters durven bestellen. Maar oesters van Wehkamp? Het postorderbedrijf voor lelijke kleren en eenvoudige massage-instrumenten? Gaan we daarmee gerust de feestdagen in?

Het zou niet in ons zijn opgekomen, als we niet in het vakblad voor kruideniers gelezen hadden dat Wehkamp verse vis zou gaan verkopen op het internet. Dat is niet zomaar iets nieuws, dat is ongehoord. Want verse vis is zeldzaam. Halfverse vis is op veel plekken te koop, maar aan verse vis is heel moeilijk te komen langs de straat.

Er zijn verhalen van lui, die ze uit boeken halen, dat verse vis, net opgevist, helemaal zo goed niet is als goed doorgestorven vissen. Of dat waar is, weet alleen de geluksvogel die zelf een vis ving of er eentje kreeg van een visser, net terug van zee. Het is niet waar.

We waren mee geweest, de zee op met een garnalenvisser. Hij ving garnalen en we zagen dat zijn netten vol zaten met vis waar hij niet speciaal op uit was. De bijvangst. Kabel jauw zagen we, schelvis, tong, griet en schollen, een jonge haai, een enorme zeepaling ook, allemaal door elkaar en tussen de garnalen. Dolblij was de visser met de bijvangst. Als ze aan de maat waren. Te klein, dan mocht en de visjes levend overboord, behalve de harinkjes, die kwamen al dood boven. Hij verdiende geld aan zijn garnalen, zei de visser, maar hij maakte vooral mooie prijzen voor zijn verse vis die op de afslag van Stel len dam te koop werd aangeboden. Maar niet aan ons. We komen er niet aan te pas.

Restaurantkoks uit Nederland en België kopen de beste verse vissen voor particuliere neuzen weg.

We dachten: Wehkamp! Die gaat nu bieden op een bak vol verse vissen en ons en anderen binnen 24 uur een tarbot brengen op een bedje van scherfijs. Het is zo'n gek idee helemaal niet. Voor de feestdagen rijden men s en kilometers van hier naar daar en terug, om hier een kalkoen in de achterbak te laden en daar een truffel die net even wat meer kost dan de parkeerbekeuring voor de deur van de truffelkoning, en verderop de dranken.

Iedereen in de straat gaat op deze manier ongeveer te werk - een parkeerterrein voor een goede visboer in IJmuiden staat op zaterdag vol met auto's uit het Gooi en van nog verder weg. Je zou toch denken, laat Weh kamp het brengen. Als die in de vis gaat.

Een e-mail naar Wehkamp, om te onderzoeken of het werkelijk kan dat men kerst en nog erger bij een postorderbedrijf kan bekomen. Hoe moeten we bij u een tarbot bestellen? Ze moeten er in het jurkenpakhuis van hebben opgekeken. Het was tot Wehkamp zelf nog helemaal niet doorgedrongen dat Wehkamp visboer geworden was. We verzenden alleen vis in blik, was het elektrische antwoord. En dat de oen van het verzendhuis zelf niet weet wat hij te koop heeft, kan best komen door de eigen huisbladzij (website) van Wehkamp op internet. Tussen alle mogelijke aanbiedingen staat ook dit: 'Smullen van delicatessen, heerlijke relatiegeschenken.' Daar zoekt geen mens een verse tarbot.

We klikten door naar de Wehkamp

Deli catessenshop, die ons doorverwees naar Het Delicatessenhuis in Volen dam - hier kon iets. Maar geen tarbot. Wel kaviaar en ge rookte zalm, geen verse vis, niet de stunt die we dachten dat het was. Tot we de oesters zagen. Het viel even niet op, doordat de oesters tussen de dode dingen stonden opgesomd. Maar verse oesters leven. Een ver zend huis dat oesters aandurft, kan ons volgend jaar ook vissen brengen die gisteren gevangen werden. Dan staat ons een omwenteling te wachten.

We bestelden oesters en een dode krab uit Chili. Het was op een vrijdagmiddag tussen één en drie uur en precies op tijd reed Weh kamp voor in een auto van Het Deli ca tessen huis. Een forse doos van piepschuim was ingepakt in feestpapier. De kinderen dansten om de doos, hij was groot genoeg om een klein meisje in op te vouwen en dat deden de jongens verder de hele middag. Met het enige meisje dat paste.

Uit het piepschuim kwamen twee koele mandjes oesters van Prins & Dinge manse uit Yerseke. Maar waar was de krab? Die zat er niet in. Wel een baksteen. En dat was hem. We hadden op een beest gerekend, we hadden een Chi leense kingkrab besteld, zo'n pracht die, als je hem voorzichtig leegeet, in de kerstboom kunt hangen. Het was de baksteen. Niet de krab, maar alleen het vlees uit poten en lijf, diepgevroren. Teleur stel ling? Nee hoor. Nooit eerder zo smakelijk van een schaaldier gegeten en omdat het zoveel was, gingen we ruig doen, puur krab eten met alleen een lik puike mayonaise. Kreeft kan ons voortaan gestolen worden. Ook de oesters waren heel goed, het verzendhuis belooft wat! Het was in Bussum, daar woont De Boer. De kinderen wilden geen oester en geen krab, we moesten alles zelf opeten en daar kregen we het koud van. Iets warms? Postorderen, dachten we.

Op internet vonden we een website van een kookhuis in Bussum. 'Ik kook' heet het. Bestellen via internet kan hier niet, het moet telefonisch, maar de website zegt wat er vandaag gekookt wordt. We krijgen een vrouw aan de lijn die eerst vraagt of we haar warme eten niet kunnen komen halen. Nee, dat laat ons onderzoek niet toe. 'Maar in de omgeving van uw adres is alles opgebroken', zegt de vrouw. Niks mee te maken, de culinaire wetenschap vraagt offers.

Een uur later staat een lieve vrouw in een bakkersbroek en een koksjas midden in de kamer. Ze is komen lopen. Het meisje ligt opgevouwen in haar piepschuimen wieg, tafel en vloer zijn bezaaid met oesterschelpen. De kokkin glimlacht, o jullie zijn al aan het eten. Ze zet een tas neer, pakt er bakken met war me gerechten uit, geeft uitleg over eventueel opwarmen in de oven, en vertrekt. Het hele stuk teruglopen in die ruitjesbroek. We pak ken het uit en weten het nu zeker. Dit is de toekomst. Eten kan beter gebracht worden. Die rode kool van haar alleen al...

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.