Oerol

Muziek op een eiland is al heel snel goed. Maar het verhaal erbij moet wel goed genoeg zijn.

festival


Festival Oerol, Terschelling, nog t/m 23/6.


www.oerol.nl


Instrumenten in de open lucht doen het altijd goed. Je hoeft op theaterfestival Oerol dan ook niet ver te fietsen of je ziet wel ergens een drumstel in een bos staan, een cello op het strand of een oud pianootje in een duinpan. Ziet er direct feestelijk uit. Logisch dat muziektheatergroep Orkater er bijna elk jaar speelt.


Dit jaar hebben ze vier musicerende acteurs naar Terschelling afgevaardigd. Deze gelegenheidsband noemt zichzelf Lars Doberman en bestaat uit Reinout Scholten van Aschat, Matthijs van de Sande Bakhuyzen, Mattias Van de Vijver en Jip van den Dool. Nieuwkomers noemt Orkater ze. Jonge honden dus, die in een bos vol instrumenten op Terschelling hun kunstjes mogen laten zien.


Ze maakten Een bebop verhaal. Deze aanstekelijk leuke voorstelling is vagelijk geïnspireerd op het leven van jazztrompettist en -zanger Chet Baker en de muziekstroming jazz in het algemeen. Maar dat zijn bronnen die je naderhand uit het programmaboekje moet vernemen. De jongens spelen vooral associatieve scènes over het fenomeen 'cool zijn'. Er wordt nonchalant gerookt, gepassioneerd de liefde bedreven met een contrabas en veel mompelend gezongen. My Funny Valentine bijvoorbeeld: 'You're my favorite work of art.'


Een oude Nieuwkomer van Orkater, Via Berlin, staat ook weer in de duinen op Oerol. Dit keer op eigen benen. Actrice Dagmar Slagmolen speelt samen met het Ragazze Kwartet en Slagwerk Den Haag een verhaal over een soldaat (Noël Keulen) die na de oorlog terugkeert naar zijn vrouw. Alleen krijgt hij die oorlog niet uit zijn kop.


Home Sweet Home heet dit verhaal, dat tamelijk ouderwets aandoet en ook zo gespeeld wordt. Met grote gebaren in een vreemd decor van wc-potten en rioleringsbuizen.


Gelukkig hebben we de muziek nog. De vier vrouwelijke strijkers en de vier mannelijke percussionisten leveren voortdurend strijd. Het is een prachtig muzikaal gevecht tussen de seksen, dat uiteindelijk geen winnaar kent.


Het muziektheater van Wittenbols & Ligthert ten slotte speelt niet in de natuur, maar in een oude schuur. Wellicht dat het daarom een beetje tegenvalt. Of anders waren de verwachtingen te hoog.


Op voorhand leek hun Schiettent Rosa namelijk al de grote hit te worden. Niet in de laatste plaats door de namen van hoofdrolspelers Loes Luca en John Buijsman. Maar ook door het schrijnende Huisgoden, dat schrijver Peer Wittenbols en regisseur Rob Ligthert vorig jaar op Oerol maakten.


Luca en Buijsman spelen niettemin een oergeestig kermisechtpaar, dat aan de vooravond staat van het huwelijk van hun verminkte dochter (Barbara Sloesen). Ze huwt een verdwaalde gelukszoeker uit de Balkan (Michel Sluys-mans). Kortom: het perfecte moment om een paar pijnlijke familiegeheimen te ontginnen.


Wat volgt is een babylonische spraakexplosie van Duits, Nederlands, Engels en wat onnavolgbare accenten, waarin iedereen langs elkaar heen praat, Luca in allerlei terzijdes het publiek vermaakt, en de uitkomst is dat liefde alles overwint.


Wittenbols en Ligthert hebben voor de verandering gewoon weinig te zeggen. De kermisdeuntjes van Keimpe de Jong idem dito. Vermakelijk is het wel. Maar ook op Oerol mag je soms meer verwachten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden