Oerols locatietheater kent de meeste ontwikkeling

Op Oerol wordt het onderscheid tussen theater op locatie en locatietheater steeds duidelijker. Het eerste gebruikt de omgeving als idyllisch decor, passend bij een vooraf bedachte voorstelling....

Het tweede laat zich niet alleen inspireren door een onverwachte locatie maar transformeert die vervolgens tot een voortdurend van karakter veranderende ambiance. Daar zit de meeste ontwikkeling, blijkt uit de festivaleditie van dit jaar. Niet in het minst omdat theatermakers, beeldend kunstenaars, muzikanten, dansers én vormgevers steeds vaker op gelijkwaardige voet samenwerken.

Zo zetten de jonge leden van het Waterlanders-collectief (Hogeschool voor de Kunsten Utrecht) de schuur en landerijen van Jan van Teake volledig naar hun hand. Een typiste heet je door een luikje welkom als Mister T. S. Eliot. Vrouwenstemmen doemen op uit het hyacintenveld achter de wapperende was. Vogelverschrikkers ontpoppen zich als kruizen voor gevallen soldaten uit de loopgraven van Verdun.

Telkens weer zingen, briesen, schreeuwen en fluisteren de acteurs fragmenten uit Eliots beroemde gedicht The Waste Land (1922 ). De schaduwen in het leven van Eliot, die hem tot een dichter maakten, nestelen zich onverbiddelijk in de verbeelding van de toes ch o u w e r .

Minder poëtisch maar met maximaal bravoure verbouwen De Jongens in Ho o p & L o o s een paardenstal tot een gevaarlijke plek voor vier gestrande, opgehitste ventjes. Tussen lamme benen, zwiepende ladders en vuurspuwende buizen is de boodschap overeind gebleven: hoe de honger van het individu

wetten van het collectief tart.

Theater op locatie is er natuurlijk ook. Componiste en zangeres Mariecke van der Linden vindt in het bostheater een passende omgeving voor haar nieuwe opera Mi m i cry over een getrouwde bioloog (Jack Vecht) die valt voor een krolse dame (Van der Linden) in prima biologische conditie. Het hilarische libretto naar de bestseller van Tijs Goldschmidt is hip en modern, alleen jammer dat de muziek niet versnelt wanneer de dramatische ontwikkelingen daarom vragen.

Meer nog dan Mimi Cry is de dansvoorstelling See Under X van Galili Dance een geslaagd voorbeeld van theater op locatie. Op een grasveld aan de bosrand van West-Terschelling herrijst een Middeleeuwse nederzetting, weggeplukt uit Asterix & Obelix. Tien dansers en vier percussionisten nemen het publiek op sleeptouw in een opzwepend Breughelliaans spel van zotte vechters en sarrende versierders. Kolder en koprol wisselen elkaar af in een perfecte balans van humor, muziek, acrobatiek en lichtvoetig drama. Bomen als coulissen winnen het altijd van de zwarte gordijnen in een schouwburg .

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden