Ode aan de kracht van filmbeelden

Met rode stofjassen aan - om niet op te vallen - een zwart-wit film binnen stappen; een dialoog voeren met je eigen ondertiteling; gevangen raken in een voor-en achteruit spoelende filmprojector....

De twee, gespeeld door Peter Drost en Arie Kant, spreken stemmen in bij filmbeelden. Ze halen nieuwsgierig een filmrol uit een blik, terwijl er toch duidelijk opstaat dat dat niet mag. Ze bekopen hun nieuwsgierigheid met een straf die bij hun beroep past: ze raken gevangen in de film die ze bekijken.

Derde hoofdrolspeler in Ingeblikt is het filmdoek, waarop de 'verboden rolprent' zich ontpopt tot een testament van een zekere Hoefnagels. Die heeft een belangrijke uitvinding gedaan waarvan de formule verstopt is in een trapwagen. De twee raken verzeild in een bizarre speurtocht naar het autootje.

Regelmatig verdwijnen de twee spelers achter het projectiescherm om daar in een filmfragment op te duiken. De ingenieuze montage van oude filmfragmenten en de manier waarop de twee mannen daarin opduiken, is behalve een ode aan de moderne, digitale montagetechnieken ook een voorbeeld van de manier waarop met film kan worden gemanipuleerd. De tijd kan worden teruggedraaid, spanning kan worden opgeroepen met slimme montages en gebruik van dreigende geluiden.

Drost en Kant zijn in dit pretentieloze spel twee avontuurlijke jochies die doen wat ze niet kunnen laten. Die houding kleeft ook aan het concept. Prachtig uitgevoerd, maar soms ten prooi gevallen aan de willekeur van: 'weet je wat ook nog kan?'

In de locatievoorstelling Hotel Tomilho, een co-productie van het Vlaamse Laika en de Portugese groep Teatro Regional da Serra do Montemuro, is de willekeur geheel in handen van de toeschouwer zelf. Die wandelt, uitgerust met een koffer, door de gang van een hotel om naar eigen believen kamers binnen te gaan. Daarin bevinden zich curieuze installaties en soms ook spelers die de gasten trakteren op ontboezemingen, tirades of betogen. Stuk voor stuk fraaie teksten van Hanneke Paauwe.

Achter de schijnbare chaos van dit door de Portugese acteurs bestierde hotel schuilt een uiterst doordacht plan. Het herbergt een verzameling gemankeerde eenlingen die hun verlies en verlangen openhartig delen met de bezoekers. Als patrones van het verlies fungeert de eigenares Maria Tomilho, verbrand bij een uit de hand gelopen potje fondue. Haar portret hangt her en der aan de muur.

Door het directe, tactiele contact tussen bezoekers en spelers te benadrukken, peutert dit door Jo Roets geregisseerde, wonderlijke locatieproject aan de fundamentele menselijke eenzaamheid. Met een milde glimlach, onder de begeleiding van druilerige pianomuzak in de gangen, terwijl uit de kamers soms kreten of gelach opklinkt.

Het drukke Portugese personeel voert de gasten tot slot naar de ontbijtzaal, waar een wel erg merkwaardig ontbijt wordt uitgeserveerd. De spelers besluiten met een in hetNederlands en het Portugees gezongen loflied op Maria Tomilho. Zinnenprikkelend locatietheater.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden