Opinie

'Och jemig, hoe kon ik een paaltje nou voor een hond aanzien?'

Hardlopen zou heerlijk zijn, als er geen honden waren, vindt Renée Braams. Maar een hometrainer - dat doe je pas als je al bijna dood bent.

De mensen op de foto komen niet voor in het verhaal. Beeld ANP

Toen ik nog redacteur van de Volkskrant was, fietste ik dagelijks een uur heen en een uur terug van werk naar huis. Nu fiets ik voorzichtigjes de bekende kippeneindjes in de buurt.

Hardlopen maar weer? In de jaren negentig rende ik elke dag, in een prachtig lichtrose trainingspak. Deze winter heb ik m'n loopschoenen weer eens aangetrokken. Godallemachtig, hardlopend zie ik nog veel minder dan kuierend. Wat schiet daar? Een rat? Een muis? Nee, 't is een dor blaadje. Daar ligt een dikke pad op de loer ... o, ja, ik zie het, het is een kluit modder.

En daar!! Daar!! Een grote zwarte hond! Hij zit los!! Help! Och jemig, hoe kon ik een paaltje nou voor een hond aanzien. Is de metamorfopsie (beeldvertekening) zo verergerd?
Maar er zijn in het park ook echte honden. Heel veel echte honden. En ze lopen los en springen keffend om me heen, of blaffend tegen me op.

Ik durf niet meer hard te lopen. Ik loop alleen nog als m'n man meeholt, die is niet bang voor honden, maar is niet elke dag voor rennen te porren. Hij wil een dazer voor me kopen, een apparaatje dat met een hoge pieptoon elke hond de stuipen op het lijf jaagt. Maar zo'n ding wil ik absoluut niet hebben. Ik zou bang zijn dat de baas me aanvliegt als ik zijn hond pest.

Was ik vijftien jaar geleden in dat roze pak niet bang voor honden, probeer ik me te herinneren. Jawel, maar ik liet m'n renplezier daar niet door vergallen.

Ik durf u niet te vertellen voor wie en wat ik allemaal wel niet bang ben, nu ik slecht zie. In de tuin spitten is ook supergoed voor de spieren en longen, maar daar zitten ook de hele tijd muizen en kikkers te loeren.

Zo'n luchtfiets of loopband in een rommelhok thuis - heet dat een hometrainer? - zou het ideale sportvoertuig voor een slechtziende zijn. Maar zo'n ding heb ik altijd beschouwd als de ultieme nederlaag. Dat doe je als je bijna dood bent.
Gelukkig is er yoga. Met elk zonnegroetje voel je je warmer worden en van elke vooroverbuiging word je stiller. Elke cobra maakt me soepeler.

Een vriendin vroeg laatst of ik me niet op een wachtlijst moest laten plaatsen voor een blindengeleidehond. Ik vond het lief dat ze dat zei, want ik ben zelf vaak in de ontkenningsfase. 'Een hond? Ik? Ik haat honden', zei ik. 'Misschien moet je leren van een hond te houden', zei ze.

Ik heb me heilig voorgenomen open te staan voor al het nieuwe dat slechtziendheid in mijn leven brengt. Dus misschien moet ik mezelf elke dag even visualiseren stoeiend met zo'n uitbundig natte Golden Retriever. En een hometrainer kopen. Verliezen is een kunst.

Renée Braams is Neerlandica, muziekdocent en columniste van vk.nl

 
Een vriendin vroeg laatst of ik me niet op een wachtlijst moest laten plaatsen voor een blindengeleidehond.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden