Obelisk met reuzel

Scheppen deze half ontblote Amerikaanse mariniers een levende sculptuur? Fotoredacteur Frank Schallmaier zocht de foto's van een jaarlijks cadettenritueel bij elkaar.

ROB GOLLIN

Laten de adelborsten van de Marine Academie in Annapolis, aan de oostkust van de Verenigde Staten, zich soms inspireren door een beeld helemaal aan de overkant van de oceaan? De Noorse kunstenaar Gustav Vigeland (1869-1943) liet voor zijn iconische monoliet in zijn park in Oslo 121 gestapelde lichamen uitbeitelen in een 17 meter hoge zuil.

Weinig aannemelijk, natuurlijk. Er is weliswaar enige gelijkenis met de kluwen halfnaakte figuren op deze foto's die tegen het Herndon Monument op het terrein van de academie plakken, maar waar Vigeland de cirkel van het leven wilde uitbeelden, hebben deze cadetten een ander symbolisch doel voor ogen, meer passend in de Amerikaanse traditie: reiken naar de absolute top.

Als afronding van het eerste studiejaar, bestormen ze telkens in mei de ruim 3,5 meter hoge obelisk op de basis, gewijd aan gezagvoerder William Lewis Herndon. Deze zeeheld ging op 12 september 1857 na een lange strijd samen met ruim 400 opvarenden en een grote goudvoorraad in een orkaan ten onder met zijn stoomschip Central America, maar niet nadat hij vooral vrouwen en kinderen in veiligheid had weten te brengen.

In diens nagedachtenis mag de beklimming een niet al te eenvoudige opgave zijn: het graniet is ingesmeerd met dikke glibberlagen reuzel. De eerstejaars vormen onder aanmoedigingen van docenten, medestudenten en familie menselijke steigers. Om het vet weg te vegen, ontdoen ze zich van hun shirts. Er worden ook handdoeken tegen het beeld geworpen. De academie ziet aldus graag de bekroning van de leerstof in de praktijk: die draait om samenwerking en volharding. Er vallen geregeld enkele lichtgewonden.

De bedoeling is een al eerder geplaatste platte pet op de punt van de gedenknaald te vervangen door een hoofddeksel dat bij een wat hogere rang past. Niet zelden is het een lange en magere slungel die als laatste schakel in de piramide de top haalt. In de legendevorming betekent dit dat in de toekomst een post als admiraal is verzekerd, in werkelijkheid is dat er nog nooit van gekomen.

Stoere knapen zijn het. In 2010 verbood de toenmalige commandant van de academie het aanbrengen van de reuzel, het zou te gevaarlijk zijn. Het kwam hem op hoongelach te staan. 'Zet er dan maar gewoon een laddertje tegenaan.' 'We kunnen net zo goed in een kokosnotenboom klimmen.' Zijn opvolger herstelde de traditie ijlings het jaar erop.

De tijden worden bijgehouden. In 1969 verwisselde Larry Fanning de petten al na anderhalve minuut, maar ook dat was nog zonder smeer. Met vet staat het record op naam van Michael J. Maynard: in 1972 deed hij er 20 minuten over. De lichting van watjes dateert uit 1995: het duurde 4 uur, 5 minuten en 17 seconden voordat Steve Fortmann zo ver was. Deze foto's zijn van vorige week. Niet heel erg snel - 2 uur, 19 minuten en 35 seconden - maar Mike Landry mag dromen van een admiraalsrang.

Ook op een ander front leidt de Herndon Monument Climb tot enige verbeelding: de foto's van de naakte, bezwete en glibberige torso's, ook nog eens gevlijd tegen een metershoge fallus van steen, halen geregeld gaysites. Dat het aandeel vrouwelijke adelborsten in de piramide de laatste jaren allengs lijkt toe te nemen, is misschien weer goed nieuws voor anders geaarde liefhebbers.

Te hopen is wel dat de diversiteit hierbij blijft en niet onwillekeurig verder gaat in de geest van het reusachtige beeld in Oslo. Gustav Vigeland verwerkte in zijn monoliet ook baby's en hoogbejaarden.

Mariniersopleiding Annapolis, VS

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden