'Obamaatje-spelen' met dosis zelfspot

Wat voorbijkomt is een reeks vermakelijke politieke sketches van een goed ingespeeld duo.

'Johan, kom even: we zouden het wel gezellig houden, toch?' Het zal tijdens Revolte een paar keer voorkomen dat campagneleider Marcel Harteveld de strak in het pak gestoken aspirant-premier Johan Fretz even mee naar achteren neemt om hem bij te sturen. Als Fretz iets te ver doordraaft in zijn bevlogen speeches, bijvoorbeeld, of als hij politiek incorrecte meningen gaat spuien over klagende bijstandsmoeders met vier kinderen.


Spindoctor Harteveld probeert Johan Fretz te behoeden voor een misstap, want anders wordt hij natuurlijk nooit premier van Nederland in 2025. Die ambitie van Fretz is de uitgangspositie van Revolte, een cabaretvoorstelling waarin politieke satire wordt afgewisseld met liedjes op gitaar. Of Johan Fretz het nu meent of niet, het wekt irritatie als iemand zo hoog van de toren blaast door zichzelf tot nieuwe premier te bombarderen. Maar gelukkig zit Revolte ook vol met relativering: dankzij Harteveld, die geen mogelijkheid onbenut laat om Fretz op zijn nummer te zetten, maar ook dankzij Fretz zelf, die zich realiseert: 'Het heeft iets genants, een kleinkunstenaar die de politiek in wil.'


Die zelfspot is een prettig aspect van Revolte, want de serieuze speeches van Fretz waarin hij oproept tot een revolutie blijven voornamelijk hangen in 'Obamaatje spelen', en lijken meer vorm dan inhoud: echt inspirerende politieke ideeën komen niet voorbij. Wat wel voorbijkomt, is een reeks vermakelijke politieke sketches van een goed op elkaar afgestemd cabaretduo. Vanachter hun laptops bespreken Fretz en Harteveld hoe een moderne politieke campagne moet worden gevoerd, en voorzien ze de Nederlandse politiek van commentaar. Soms resulteert dat in tamelijk lompe humor (voorspelbare grappen over de PVV en de Partij voor de Dieren), maar soms is het ook raak, bijvoorbeeld wanneer Fretz constateert dat niet Henk en Ingrid maar Jef en Laura Alberts uit Meerdijk symbool zouden moeten staan voor de eerlijke, hardwerkende Nederlander.


Dat Fretz hier twee soappersonages noemt die in de jaren negentig een stel vormden in Goede Tijden, Slechte Tijden is geen toeval, want Fretz (1985) en Harteveld (1984) laten in hun voorstelling op veel manieren blijken dat ze zijn opgegroeid in de nineties. Bijvoorbeeld in een geestig rapnummer vol popculturele verwijzingen. Er zitten meer goede liedjes in de voorstelling, die extra krachtig worden door de aanwezigheid van gitarist Edoardo Righini.


Op deze muzikale, grappige momenten is Revolte op zijn sterkst, als het campagneteam-Fretz nog niet al te serieus bezig is met de aanloop naar 2025, het jaar waarin het allemaal moet gaan gebeuren.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden