Opinie

Obama dient Netanyahu gewoon te negeren

Nadat de vorige keer de gedeclareerde Peking-eend en andere geneugten uit de Limburgs-Chinese keuken van de kleine krabbelaar Mark V. - hij heeft zijn rekeningnummer overigens nog niet via De Volkskrant aan mij doorgegeven - aan bod zijn gekomen, is het tijd om hier weer aandacht te besteden aan hele grote wereldzaken, om de befaamde Hilversumse nieuwslezer a.i. Tarik Z. te citeren.

De Israëlische premier Bibi Netanyahu in het Amerikaanse congres Beeld anp

Op wie zouden wij ons daartoe beter kunnen richten, dan op de Israëlische premier Bibi Netanyahu, die speciaal naar Washington was afgereisd om over zulke hele grote wereldzaken het Congres toe te spreken? Namens Nederland heeft dat in 1952 ook koningin Juliana al eens mogen doen, die toen midden in Koude Oorlogstijd een tamelijk zweverig betoog over de wereldvrede hield, waarop toen noch de Nederlandse noch de Amerikaanse regering zat te wachten. Het Congres maakte met haar uitnodigingsbeleid dus al eerder rare keuzes.

Nu, als zweverig kan het betoog van Netanyahu moeilijk betiteld worden (van de afdeling wereldvrede is hij immers niet), eerder was het zijne juist doorspekt met geharnaste eigen Koude Oorlogstaal - en laat dat 'Koude' dan eigenlijk maar weg - maar of het hout sneed is een tweede.

Netanyahu is er, mede vanwege verkiezingen, alles aan gelegen om in het nucleaire dossier welk akkoord met Iran ook koste wat koste te voorkomen. Voor alle duidelijkheid: gezellig zijn de ayatollahs niet en in Iran worden de mensenrechten nog steeds stelselmatig geschonden. Maar waar in de regio niet?

Bombardementen

Bovendien is dat niet Israëls grootste zorg, die schendt dit land zelf immers met de jarenlange detentie van Palestijnen en de herhaalde terreur­bombar­dementen in de Gazastrook ook. Evenmin staan zulke schendingen een prettige verhouding met Saoedi-Arabië (niet minder fundamentalistisch dan Iran, het hele arsenaal aan lijfstraffen uit de shariah inclusief) of de Sisi-dictatuur in Egypte in de weg.

Zeker sloeg Teheran in het verleden onappetijtelijke taal over de verdrijving van Israëli's uit - van de soort dus zoals Netanyahu's minister van Buitenlandse Zaken Lieberman die over de verdrijving van Palestijnen pleegt uit te slaan - maar de ayatollahs als terroristische bedreiging gelijk stellen aan de zelfbenoemde kalief in Raqqa is absurd. De eersten zijn, anders dan de jihadisten van de laatste, namelijk geen zelfmoordenaars die op grond van chiliastische waanideeën een Armageddon naderbij willen brengen. En de aanslagplegers van Nine Eleven kwamen niet uit Iran, maar uit die fijne westerse bondgenoten Saoedi-Arabië en Pakistan.

Ook indien Iran - wat het zelf bestrijdt, in elk geval niet bewezen is, en waarvan het gevaar door zowel Amerikaanse kenners als de Mossad als opgeblazen wordt beschouwd - inderdaad een atoombom zou ontwikkelen, zal het die echt niet op Jeruzalem gooien. Zo'n agressieve oorlogsdaad zou dan door de even illegale kernmacht Israël immers dubbel en dwars worden terugbetaald.

Wapenwedloop

Reëler is het risico van een wapenwedloop, omdat ook Saoedi-Arabië - de echte grote vijand van Iran - zou kunnen gaan menen niet zonder kernwapen te kunnen. Precies zoals dat ook bij India versus Pakistan is gebeurd, waarover ieder hardnekkig zwijgt. De failed state Pakistan is met kernwapens veel gevaarlijker, omdat die na een staatkundige implosie in handen van jihadisten kunnen vallen.

Met Rohani hebben de Iraniërs - tot ontzetting van de ayatollahs - in 2013 de meest gematigde kandidaat tot president gekozen, die met steun van de bevolking nu via onderhandelingen van de sancties poogt af te komen. Redelijker dan hem krijgen we ze ginds voorlopig niet. Tegelijk is Teheran, gezien zijn invloed op Damascus en Bagdad - die tezamen het ontstaan van IS veroorzaakt hebben - voor het Westen een onmisbare partner om dat veel grotere gevaar van IS, dat de hele staatkundige structuur in het Midden-Oosten opblazen wil, in te dammen.

Van belang is dat Washington over het gijzelingstrauma van 1979 heen stapt, en zich realiseert dat Iran vooral erkenning als regionale grootmacht verlangt en Amerika zelf inzake westerse waarden in Iran geen goed track-record heeft: eerst in 1953 een democratisch gekozen regering om zeep en de sjah aan de macht geholpen (zo'n beetje wat in 2013 stilzwijgend in Egypte is geaccordeerd), vervolgens in de jaren tachtig Saddam Hoessein in de oorlog van Irak tegen Iran gesteund, waarbij honderdduizenden Iraniërs zijn omgekomen. Voor alle duidelijkheid: de door Reagan gesteunde Saddam was hier toen de agressor.

De Iraanse president Rohani Beeld anp

Schoffering

Met zijn ongekende schoffering van Obama bereikt Netanyahu hopelijk het omgekeerde van wat hij zelf beoogt: dat Washington eindelijk de moed heeft het Midden-Oosten niet langer door de blikvernauwde bril van Israël te bekijken.

Al eerder had Netanyahu ook Europa geschoffeerd, door na de antisemitische aanslagen in Parijs en Kopenhagen openlijk Europese joden op te roepen zich veilig in Israël te vestigen - wat door de meesten hunner gelukkig van de hand gewezen is, en niet alleen omdat op die veiligheid ginds ook wel iets af te dingen valt, wat Netanyahu juist op àndere momenten weer graag beklemtonen mag. Behalve dat dit capituleren voor radicale islamitische terreur zou betekenen, zou een massale verhuizing die bovendien juist stimuleren.

Geen twijfel namelijk, dat die voor extremistische zionisten in Israël zelf - zoals Netanyahu's ook coalitiegenoot Lieberman - een extra argument zou vormen om de nederzettingen in het Geroofde Palestijnse Land verder uit te breiden, wat het toch al sterke antisemitisme in islamitische kring - zowel in de Arabische wereld als in Europa - verder zal voeden, met nieuwe aanslagen als gevolg.

Het is een causale samenhang die door alle verblinde Israëladepten, zowel in Amerika als in Europa, steeds zorgvuldig buiten beschouwing wordt gelaten als zij weer eens menen de critici van Netanyahu te moeten geselen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.