Oase van rust in door oorlog verscheurd Syrië

Ook dit is Syrië: flaneren langs het strand in strakke spijkerbroeken, op hoge hakken. Zingen in een chique bar. Dit is het thuis-honk van de Assad-clan.

LATAKIA - De smartlappen van Johnny Rahaal of de Arabische danshits van Anas Karim? Dat is de keuze die gegoede inwoners van de Syrische kustplaats Latakia deze donderdagavond moeten maken. Maar het is de avond voor Valentijnsdag en dat willen de meeste feestgangers toch op een dansvloer vieren.


Terwijl obers in zwarte pakken flessen Black Label en Grey Goose laten aanrukken, blazen waterpijpen dikke wolken rook door feestzaal Nahawand, in een uitgaansoord aan zee. De Libanese zangeres Fairouz en president Assad sieren de muren, rode lakens de tafels. Glazen tinkelen, bestek klettert, Libanees bier vloeit, zanger Anas blèrt Arabische liefdesliedjes door de speakers.


Welkom in Latakia, een oase van rust in het door oorlog verscheurde Syrië. Waar elders vaak het zware gebulder van bommen of mortieren de zonsondergang begeleidt, rollen hier de golven onverstoord vredig aan land.


Wie de noord-Syrische havenstad binnenkomt, waant zich plots in een ander land. Mooie vrouwen in strakke spijkerbroeken en op hoge hakken flaneren op de boulevard, soms vergezeld van een militair op verlof. Af en toe schiet er een knul op een racemotor voorbij, voorwiel in de lucht. Palmbomen wuiven zachtjes heen en weer op de frisse wind vanaf de Middellandse Zee.


De toegang wordt dan ook bewaakt als een grensovergang. Vreemdelingen worden pas na uitgebreid getelefoneer toegelaten. Maar eenmaal binnen heb je vrij baan; de checkpoints waarmee de rest van het land bezaaid is, zijn hier vrijwel afwezig. Met reden: Latakia is de grootste stad in de historische thuisregio van de Assad-clan. Naast de veiligheid moet ook de kwaliteit van leven hier bewaakt worden.


In de chique restaurants aan de kust genieten ze daar met volle teugen van. 'Juist op Valentijnsdag moeten we alles even vergeten', zegt Nazir Yacoubat (28), een glimlach op het gezicht en een glas whiskey in de hand. 'Het leven gaat door.' Zijn voluptueuze 25-jarige echtgenote vult aan: 'En in Latakia is de sfeer goed om het te vieren.'


Politiek staat niet op het menu tijdens Anas Karims optreden op donderdagavond, maar met dank aan een behulpzame uitbater krijgen we een kleine rondleiding langs verschillende mensen met vrijwel dezelfde mening. De uitbater rekent 2013 tot zijn beste jaar - met dank aan vermogende Syriërs die hun huizen elders in het land verruilden voor de veiligheid van Latakia.


Advocaat Walid Fadel Arafi, zoals gebruikelijk voor het weekend overgekomen vanuit Damascus, antwoordt al op de vraag voordat die is gesteld. 'Moge God Bashar al-Assad beschermen en Syrië ook.' De vraag, over het nut van humanitaire hulp aan burgers, ontlokt slechts een kleine concessie. Jazeker, geeft de man toe, terwijl de muziek - ironisch - overgaat in Tupac's Changes. 'Onder Assads regering is die rechtvaardigheid er.'


Er zijn ook genuanceerde stemmen op de fuif. Of eigenlijk: één. KNO-arts Ibrahim vindt de onderhandelingen tussen het regime en de oppositie in Genève een goede zaak, want een politieke oplossing is de enige weg uit de Syrische crisis. Behalve voor terroristen; daarmee valt niet te praten. En iedereen met een wapen tegen de staat voldoet aan de definitie.


Vrijwel iedereen hier staat achter het regime van Assad. Geen wonder: Latakia is een religieus gemengde stad, maar de bergen achter de stad vormen de bakermat van de alawieten - de religieuze groep waartoe de Syrische leider Assad behoort. Deze groene kuststrook, tussen de bergen en de zee, is de ruggengraat van zijn regime.


Hun tegenstanders verwijten de Alawieten hebzucht, maar ze worden ook gedreven door angst. In een grijs verleden - onder het Ottomaanse Rijk - werden de alawieten hier onderdrukt door de soennitische meerderheid. Met de machtsgreep van Assad senior in 1970 werden ze in één klap de heersende klasse. De vrees voor een terugkeer naar het verleden zit diep. Het is een angst die ze delen met andere minderheden zoals christenen.


Het regime speelde daar vanaf het begin van de opstanden handig op in door de oppositie af te schilderen als radicale Al Qaida-terroristen - lang voordat die ten tonele verschenen. Hier komt het gros van de ultraloyale paramilitairen, van de garde en van de veiligheidsdiensten vandaan.


En hun martelaren. Terwijl de bezoekers van de fuif van donderdag hun kater uitslapen, luidt een lang geweersalvo de vrijdagochtend in Latakia in. De begrafenisstoet is op weg naar het militair hospitaal, waar de lijken van Latakia's gesneuvelde zonen worden verzameld. 'In Tartous zie ik dit elke dag', zegt een jonge inwoner van de andere grote stad in de regio. 'Martelaren uit de veiligheidsdiensten en het leger.'


De jongeman, even op bezoek in Latakia, blijkt een goede peiler van de stemming onder Assads achterban onder de alawieten. 'Ze zijn bang dat ze worden opgegeten als Assad valt', zegt hij. 'Voor de alawieten is dit een overlevingsstrijd; Assad en de staat zijn het systeem dat hun minderheidsgroep beschermt. Onder de ouders van gesneuvelde jongens hoor ik privé onvrede, de vraag of dit alle offers waard is. Maar de gemeenschap blijft stand houden.'


Temidden van het het feestgedruis valt een enkel bedenkelijk gezicht op. Zoals dat van een 26-jarige man en zijn maat uit Aleppo. 'Gelukkig? Natuurlijk ben ik niet gelukkig,' zegt hij. 'Mijn land is niet gelukkig. De gekte moet ophouden, van beide kanten. Wij en zij. Een akkoord moet er komen. Genève is misschien een goede stap.'


Hij wijst naar de zaal, waar de muziek in volume stijgt en mannen en vrouwen meeblèren met een liefdesliedje. 'Al dat feesten, al dat drinken - het is theater,' zegt hij. Dan valt een licht beschonken vriend hem om de hals en verklaart zijn liefde voor Assad. 'Althans, voor velen is het theater.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden